Columns uit Thailand 2020

Voorgaande columns
25 november 2012-3 januari 2014, 4 januari 2014-30 december 2014, 31 december 2014-31 december 2015, 1 januari 2016-31 december 2016, 1 januari 2017-31 juli 2017, 1 augustus-25 november 2017, 26 november 2017-31 december 2017, 1 januari 2018-29 maart 2019, 30 maart 2019-31 december 2019

Thailand, 28 januari – Ik heb een idee: een T-shirt met een venster, zoals de datumaanwijzer op een horloge.  Daarmee kan een tekst gekozen worden die afhankelijk is van de stemming van de drager. De mogelijkheden zijn legio: een filosofisch aforisme, ondeugend, pikant, humoristisch, bombastisch, beledigend, eventueel in twee talen zoals op mijn Seiko horloge. Zoiets moet toch niet zo moeilijk zijn om te fabriceren. Kunnen ze vast wel in China. Ik ga het idee wel deponeren als handelsmerk, want voordat je het weet gaat iemand anders ermee aan de haal. Hoe zal ik ’t noemen: Iemand een suggestie?

Thailand, 27 januari – Het mobieltje lijkt te zijn uitgevonden voor de Thaise bevolking, want die heeft als nationale hobby’s praten (chatten), eten, praten over eten en boksers bij  Muay Thai aanmoedigen. De Thaise vingers zijn perfect geschikt voor de kleine toetsen op een mobieltje en het schuiven met objecten op games, zoals de vruchtjes in Candy Crush. Onze westerse vingers zijn te grof en misschien hebben we andere intelligentere tijdverdrijven (hoewel ik dat betwijfel). Als ik Thai een boek zie lezen, wil ik weten: 1 Wat lezen ze, 2 Hoe dik is het boek, 3 Hoe ver zijn ze erin gevorderd en 4 Gebruiken ze een boekenlegger, want ik heb een hekel aan ezelsoren.

Thailand, 26 januari – O, wat kijken ze ernstig, zelfs als ze gewonnen hebben, springen ze geen gat in de lucht. Wat een wereld van verschil vormt snooker met golf, twee sporten die ik vaak op True Sport volg als ik na de maaltijd neerstrijk in de Chicken bar in Patpong om uit te buiken. Bij golf wordt de winnaar door andere spelers en caddies met water overgoten en omhelst. Het publiek bij snooker volgt de spelers muisstil en applaudisseert beleefd aan het eind, het publiek bij golf moet tot stilte gemaand worden als de spelers een balletje slaan. Snookerspelers en scheidsrechter zijn in het zwart gekleed, golfspelers dragen hun eigen plunje. De vroeger typische golfbroek zie ik niet meer.

Thailand, 25 januari – Vandaag begint het Chinese jaar van de Rat, maar in Thailand is het vorige nooit geëindigd dus kan het ook niet begonnen zijn. Snapt u wel? Thailand telt twee soorten ratten: dierlijke en menselijke. Voor menselijke ratten moet je bij de regering zijn, het leger of de hi-so (elite). Die lieden menen zich alles te mogen permitteren. Dissidenten, eigenlijk mensen met verstandige denkbeelden, worden zonder pardon gearresteerd en gevangen gezet of nog erger vermoord en met beton in hun buikholte in de Mekong gedumpt. Wie voor een dubbeltje geboren is, is rechteloos; wie geld heeft, kan straffeloos zijn gang gaan. Heerlijk land: Thailand. Ik ben er gek op.

Thailand, 24 januari – Ik weet niet of het een bekende uitdrukking is, maar het is een vraag, eigenlijk een begroeting, die beter geschikt zou zijn voor Thailand dan wat gebruikelijk gezegd wordt: Heb je al gegeten? Ik heb het over de uitdrukking ‘Alles kits achter de rits?’ De vraag heeft geen betrekking op eventuele problemen met plassen, wat geen onbekend euvel voor ouderen is en noopt tot een prostaatoperatie. De vraag kan trouwens alleen gesteld worden aan mannen, want voor zover ik weet hebben vrouwenpantalons geen rits op die plaats en wanneer vrouwen een jurk of rok dragen, is de vraag volledig misplaatst. Of de vraag eerlijk beantwoord moet worden, laat ik in het midden. De andere vraag wel.

Thailand, 23 januari (vervolg van gisteren) – Het Thaise mondkapje moet beschermen tegen PM2,5 fijnstof, maar doet dat slechts ten dele en de effectiviteit is ook afhankelijk van hoe goed het aansluit op het gezicht. Dat vertelt de overheid er natuurlijk niet bij want je moet de bevolking niet nodeloos ongerust maken. De overheid waakt over U, immers. Ik mot zo’n masker niet, zou in ademnood komen. Heb het ook niet nodig. Ik merk niets van de smog, maar misschien kom ik nooit op ongezonde plaatsen of misschien heb ik als Vlaardinger weerstand opgebouwd tegen luchtverontreiniging. Want elk nadeel hep sun… Juist ja.

Thailand, 22 januari – Ik zie elke dag Thai met een mondkapje, maar ik kan er niet aan wennen. Ze lijken op aliens van een andere planeet met die uitstulping voor hun mond. Vooral de zwarte mondkapjes boezemen me angst in, de dragers doen me denken aan de drie Zware Jongens uit de Donald Duck. Die werd elke week bij ons thuis bezorgd. Om ruzie te voorkomen (mijn moeder was daar heel goed in) waren mijn jongste broer en ik om de andere week aan de beurt om hem als eerste te lezen. De DD’s werden na een half jaar ingebonden. Maar ik dwaal af. (Wordt vervolgd)

Thailand, 21 januari – Naast mij in de metro ging een moddervette vrouw zitten, waardoor ik nauwelijks nog ruimte had om te zitten en kon ademhalen. Ik had willen vragen: heeft u twee kaartjes gekocht? Ik prijs me gelukkig dat ik in het vliegtuig nog nooit naast een dikkertje heb gezeten, want dat maakt eten uiterst ongemakkelijk. Ik heb een hekel aan dikke wijven, trouwens ook aan dikke kerels, maar die zijn doorgaans alleen in één richting dik. Vrouwen niet, die zijn ook in de breedte dik. Ik vind dat een vliegtuig speciale zitplaatsen moet hebben voor deze mensensoort waarvoor extra betaald moet worden. Ik claim als magere man korting.

Thailand, 20 januari – Laat ik weer eens enkele teksten op T-shirts enzovoort noemen die me zijn opgevallen. De laatste die ik zag, luidde: Mr. Right. Nogal aanmatigend om dat van jezelf te zeggen. Op een zwarte tas las ik: Save the world, waarbij ik me afvroeg hoe je dat doet: door niets te doen? Dat liet een ander mij weten: Today I do nothing, een kreet die me deed denken aan het boekje ‘De wereld gaat aan vlijt ten onder’ van Max Dendermonde. Eentje die erop lijkt: Permanent vacation.Twee Franse teksten tegengekomen: Déroulement en Liberté, Egalité, Fraternité. Vrijheid en Gelijkheid lijken me ver te zoeken in Thailand; Broederschap geldt alleen voor de eigen familie.

Thailand, 19 januari – De letters BB hebben voor mij een Bijzondere Betekenis. Dat is begonnen op de HBS waar mijn leraar scheikunde doceerde aan de hand van een door hem gemaakte syllabus. Telkens als hij een belangrijk onderwerp aansneed, zei hij Bere Belangrijk en noteerden wij leerlingen BB in de kantlijn. Hij voorspelde dat op het centraal eindexamen daarover vragen gesteld zouden worden. BB staat ook voor Boeddha Beschermt, een houding van bijgelovige Thai bij gevaarlijk gedrag. In de jaren vijftig tijdens het hoogtepunt van de Koude Oorlog betekende BB Bescherming Bevolking, maar die dienst bestaat niet meer. Ten slotte is het de bijnaam van voormalig stoeipoes, pinup girl en sekssymbool Brigitte Bardot (1934).

Thailand, 18 januari – Een kennis van mij noemt Facebook Feestboek, maar het meeste wat ik op Facebook lees, is helemaal niet feestelijk. Een betere benaming zou zijn Klaagmuur, want o wat wordt er veel geklaagd over Nederland. Ons land lijkt hard op weg een Derde-Wereldland te worden, als ik al die jammerklachten mag geloven. Het is één stinkende rioolput, waar mensen elkaar de put in praten, je zou er bijna depressief van geraken. Een andere toepasselijke benaming lijkt me Buurtcafé, zo’n café waar eindeloos geouwehoerd wordt over Niets. Een heel enkele keer kom ik een waardevolle bijdrage tegen. Daarom heb ik mijn account nog steeds niet gesloten.

Thailand, 17 januari – Word in Soi Cowboy een heel enkele keer aangeklampt door Indiërs die mij een horloge willen aansmeren. Wijs ze er altijd op dat ik al jaren een klokkie heb, een Seiko die tot op de seconde gelijk blijft lopen. Maar dat maakt geen indruk op de aanhouder die denkt te winnen met zijn aanbeveling van een of ander obscuur merk [met garantie tot de deur]. De meesten druipen snel af, hebben in de gaten dat er niets te verdienen valt aan mij. Wat moet ik met twee horloges: op Nederlandse en Thaise tijd zetten? Kan ik met een eenvoudig rekensommetje omrekenen.

Thailand, 16 januari – Heb een blauwe maandag wis- en natuurkunde gestudeerd aan de VU. Kon er als 17-jarige, alleen op een kamertje in Amsterdam, niet aarden en stapte in november over naar de kweekschool, op fietsafstand van het ouderlijk huis in Schiedam. De keuze voor de academische studie was beïnvloed door mijn toenmalige HBS-leraren die zeiden dat ik via die weg ook het onderwijs in zou kunnen. Heb de overstap nooit betreurd, kan weliswaar geen drs. voor  mijn naam zetten, maar de kweekschool beviel beter. Jaren voor de klas gestaan in de Afrikaanderbuurt en Maassluis, via De Havenloods bij Het Vrije Volk beland en geëindigd als docent journalistiek aan de School voor Journalistiek in Utrecht. Hoe waar is deze tegeltjeswijsheid.

Thailand, 15 januari – Als ik ratten zie in Thailand, moet ik denken aan de film Nosferatu van Werner Herzog uit 1979. Opnamen daarvoor werden onder andere gemaakt op de Lange Haven in Schiedam, mijn toenmalige woonplaats, en in Delft. Dat had nog heel wat voeten in de aarde want televisieantennes, huisnummers en moderne straatlantaarns bijvoorbeeld mochten niet in beeld komen. Veel herinner ik me er niet van. Weet alleen nog dat een zeilschip de haven invoer en dat op de kade honderden ratten krioelden. Ik moet de film gezien hebben want herinner me dat de scène in Schiedam werd doorsneden met beelden uit Delft. Ik zou hem graag nog eens zien, alleen al vanwege de Schiedamse connectie.

Thailand, 14 januari – En toen ging het gisteren ineens regenen, een weersverschijnsel al weken niet meegemaakt. Was bijna vergeten dat je nat kunt worden van de regen. ’t Was voorspeld voor Bangkok en de centrale regio. Had net gegeten bij Took Lae Dee, het restaurant van Foodland: snapper, knoflookrijst, sauce de Paris. Smakelijk en voedzaam. Het was een bescheiden buitje, duurde nog geen uur. De boeren in het land, vooral in het stroomgebied van de Chao Phraya, hopen dat het enkele dagen blijft regenen. Ze hebben het moeilijk: de rijst staat te verpieteren. Ze waren door de overheid gewaarschuwd: plant geen off-season rijst. Maar velen deden het toch. Het buitje van gisteren zal hen niet helpen – dat is zeker.

Thailand, 13 januari – Het aantal bh’s dat ik op markten, in winkels en kramen zie, overtreft ruimschoots het aantal vrouwenborsten in het land. En dat is al niet zo hoog, want tal van vrouwen zijn zo plat als een dubbeltje. Dat komt waarschijnlijk omdat ze geen melk drinken, die vergeven is van de hormonen. Ik denk dat de VS de t-index aanvoert, Thailand staat op de laatste plaats. Ik vergelijk t’s met vruchten. Je hebt watermeloenen, sinaasappels en druiven. Zoals het Hooglied schrijft: Je borsten zijn als druiventrossen. Mijn preoccupatie met borsten duidt op het Freudiaanse begrip regressie. Ik zal wel heimelijk terug verlangen naar de tijd toen ik aan de borst lag.

Thailand, 12 januari – Een bekende uitdrukking luidt: Als het kalf verdronken is, dempt men de put. De Thaise variant daarvan luidt: Als het kalf verdronken is, dempt men niet de put. Ze redeneren hier dat het kalf met dempen niet tot leven komt of misschien vinden ze het helemaal niet nodig de put te dempen omdat het kalf alle ruimte in de put inneemt. Ik moet vaak aan de uitdrukking denken bij het huidige nieuws dat alle zeilen worden bijgezet om de droogte te bestrijden. Alsof Thailand daarmee voor het eerst wordt geconfronteerd. Maar anticiperen is niet de sterkste eigenschap van de overheid. Bestaat dat woord wel in het Thais?

Thailand, 11 januari – Mijn verjaardagscolumn op 8 januari heeft 37 opmerkingen en 19 likes opgeleverd. De meesten die gerageerd hebben, heb ik wel eens gesproken; sommigen ken ik alleen van Facebook. Nimmer eerder heeft een posting van me zoveel reacties opgeroepen, alhoewel de columns over eten over het algemeen beter scoren dan andere columns. Mijn Facebook account is alleen toegankelijk voor degenen die ik toegang heb verleend – in het FB jargon vrienden zijn. Om te worden toegelaten tot de inner circle dien ik de persoon te kennen of dient hij een band met Thailand te hebben. Ik kick niet op een groot aantal ‘vrienden’, alhoewel de respons op mijn verjaardagsposting me niet onberoerd heeft gelaten.

Thailand, 10 januari – Ik kom eigenlijk nooit taalvouten op shirts e.d. tegen en dat is verwonderlijk want fouten in allerlei opschriften en reclames zijn niet moeilijk te vinden, zelfs op etiketten van kwaliteitsproducten. In de lift van mijn hotel staan bijvoorbeeld Intructions. Roken is verboden, begrijpelijk want sigarettenrook is ook voor fervente rokers zoals deze jongen smerig. Maar vrouwen mogen wel een wolk van parfum verspreiden, die nog uren blijft hangen. Ik geef toe: da’s niet onaangenaam maar het is wel meten met twee maten. Ik heb de laatste tijd weer heel wat teksten op T-shirts verzameld. De aardigste: All you need is love and a cat.

Thailand, 9 januari – Was dinsdagavond op de nieuwjaarsborrel van Hangover in Sukhumvit soi 22. Er zouden oliebollen zijn, gebakken door uitbater Piet. Had ze enkele dagen eerder al geproefd; ze waren van prima kwaliteit, goed gevuld met krenten. Het was druk, ik waande me in de Jordaan want een zanger blerde Ik hau fan jau. Ik vreesde dat de klanten een polonaise door de zaak zouden gaan lopen, dus ben niet lang gebleven. De verkrachting van de Nederlandse taal deed pijn aan mijn oren. De oliebollen heb ik gemist. Da’s wel jammer maar ja: wat doet een rechtgeaarde Rotterdammer dan ook in de Jordaan?

Thailand, 8 januari – Vandaag ben ik jarig, ik word 73 jaar. Wat ga ik doen: Gebakjes kopen en die uitdelen aan de hotelreceptie, de werksters (die mijn kamer eenmaal per week met de Franse slag schoonmaken), de klusjesman (een ware duivelskunstenaar), de nachtwaker (die vaak ligt te slapen maar altijd zijn ogen open doet als ik passeer) en de wasvrouw (die beschamend lage prijzen vraagt voor wassen en strijken)? Of trakteer ik mezelf  op een copieuze maaltijd in een met Michelin sterren bekroond restaurant en laat me er door een limousine brengen? Maar waarschijnlijk wordt het een dag als alle andere. Vind ik niet erg, heb al 72 verjaardagen gevierd.

Thailand, 7 januari – Een ezel stoot zich in het gemeen niet tweemaal aan dezelfde steen. Ik wel. Wat bewijst dat? Dat ik geen ezel ben. Tweemaal raakte ik mijn boodschappen van Foodland kwijt in de metro. Had ze onder mijn stoel gelegd en was ze glad vergeten toen ik uitstapte. Dat kwam omdat ik een geanimeerd gesprek had gehad met de persoon naast me en me moest haasten om tijdig uit te stappen. Gelukkig was de schade beperkt, want veel had ik niet gekocht. Sindsdien gebeurt het me niet meer. Ik houd mijn boodschappen stevig vast. Waarom zou ik iemand anders die de boodschappen vindt, verblijden met gratis etenswaren? Ik ben geen voedselbank.

Thailand, 6 januari – Ik las op een shirt ‘I hate everyone’ en op een ander ‘I don’t believe in humans’. Beide dragers waren van het vrouwelijke geslacht en beiden waren jong. Zo jong en dan al zo cynisch. Welk groot onrecht is hen aangedaan? Zouden ze weten welke boodschap ze verkondigen? Of kon het hen niet schelen wat er staat, want model, kleur en prijs gaven de doorslag bij de aankoop. Ik zou hen een andere T-shirt tekst willen voorhouden: Make life simple. En nog meer, naar keuze: Become a better you, There is always one truth, Do anything you want do, en May the bridges I burn light the way.

Thailand, 5 januari – Als ik de trap afloop naar het perron van metrostation Huai Khwang en ik zie dat de deuren van het metrovoertuig open zijn c.q gaan: wat zijn dan mijn opties? A Naar beneden hollen met het risico dat ik een doodsmak maak. B Terugkeren naar het loket en mijn geld terugvragen. C Rustig doorlopen en de metro vlak voor mijn neus zien vertrekken. D Hard roepen, zodat de bestuurder mij kan horen: Even wachten, ik kom eraan. E Op de trap gaan zitten en kijken hoe andere mensen zich haasten om op het laatste moment naar binnen te glippen. F Tegen de perronwachter zeggen: Mai pen rai.

Thailand, 4 januari – Hoe houden koffiedrinkers hun kopje vast? De meesten aan het oortje, maar onlangs zag ik iemand die het kopje met zijn hand omvatte. Een derde methode heb ik nooit gezien. Daarbij wordt de (te) hete koffie op het schoteltje gegoten en zet de drinker het schoteltje aan zijn mond. Later op de avond zag ik iemand die telkens na een slok het schoteltje op zijn kopje legde. Het gewicht van het kopje beïnvloedt het drinkgemak. Mijn vaste restaurant Sarica heeft lichte kopjes, café Indulge zware. De eerste slokken vereisen een krachtsinspanning. Een correlatie met de kwaliteit is er niet. De beste koffie schenkt Arabica, een kleine koffieshop ‘geplakt’ tegen winkelcentrum Fortune Town. Die heeft een naam hoog te houden.

Thailand, 3 januari – Als je vaak in een zaak komt, gaan vaste klanten je opvallen. Nu ik dit schrijf, komt een paar dat ik al vaak gezien heb, restaurant Sarica binnen lopen: een echt paar, of het een echtpaar is, weet ik niet. Ze zullen een jaar of vijftig zijn. De vrouw intrigeert me. Ze heeft een frêle lijf en extreem dunne armen. Haar spitse gezicht doet me denken aan een vogelkop. Beiden drinken bier uit de fles, beiden roken. Ze lijken onthand, want hun vaste plaats is bezet. Ik weet zeker: wanneer die vrijkomt, verhuizen ze snel. Heb ik een vaste plaats? Ik heb er drie. Je hebt altijd baas boven baas.

Thailand, 2 januari – Teksten op (T-)shirts en tassen zijn bijna altijd in het Engels. Een heel enkele keer zie ik een Franse tekst, maar nooit een Duitse – tot onlangs. Stond op een shirt van een man bij mij in de buurt. Ik las: Was kuckst du? Dat kon op mij slaan, want ik stond stil om nog eens goed te kijken. Een Nederlandse tekst ben ik nog nooit tegengekomen, wel de plaatsnaam Amsterdam maar die tekst telt niet. Wel eens een Russische tekst gezien in cyrillisch schrift. Kon ik zowaar ontcijferen, want heb korte tijd toen ik een vriendinnetje uit Georgië had, het Russische alfabet bestudeerd.

Thailand, 1 januari – De dagen rond de jaarwisseling staan bekend als de Seven Dangerous Days. Elke dag meldt de krant het aantal verkeersdoden, gewonden en ongelukken. Het zijn er veel, maar niet veel meer dan op de overige dagen van het jaar. De meeste slachtoffers zijn motorrijders, doorgaans onder invloed. Evenals in Nederland wordt in Bangkok het nieuwe jaar ingeknald met vuurwerk. Bij mij in de buurt niet veel, het meeste en mooiste bij CentralWorld, een winkelcentrum vergeleken waarmee de Bijenkorf een buurtwinkel is. Het gevaarlijkste vuurwerk dat ik ooit in mijn handen heb gehad zijn sterretjes. Dus mijn vingers zitten er nog allemaal aan. Gelukkig wel, anders zou ik Nieuws uit Thailand niet kunnen maken.

Reacties niet mogelijk