Columns uit Thailand 2019

Voorgaande columns
25 november 2012-3 januari 2014
4 januari 2014-30 december 2014
31 december 2014-31 december 2015
1 januari 2016-31 december 2016
1 januari 2017-31 juli 2017
1 augustus-25 november 2017
26 november 2017-31 december 2017
1 januari 2018-29 maart 2019

Op 22 mei geen column, maar aflevering 11 van mijn feuilleton Dokter Kees trekt de stoute schoenen aan. Zie: http://tinyurl.com/y3ecyabu. Ook te raadplegen op Facebook pagina Dick van der Lugt.

Thailand, 21 mei – Het barretje waar ik na de avondmaaltijd koffie met hazelnootsmaakje (gekocht bij 7-Eleven voor 22 baht) en water (70 baht) drink, blijkt een naam te hebben. Ik heb altijd gedacht dat het geen naam had en noemde het Chicken bar, omdat er geen kip komt. Maar het heet Red Dragon, zag ik op een bon, wat een erg pretentieuze naam is voor een ruimte van hooguit 3×5 meter en een interieur dat bestaat uit 2 tafeltjes, 3 stoelen, 4 ongemakkelijke barkrukken, een bar en een tweezits fauteuil waarvan de zitting gescheurd is. Op een groot tv-scherm kijk ik er naar badminton, voetbal (Premier League, Bundesliga) en tennis. Heerlijk, zo’n bar voor mij alleen.

Op 20 mei geen column, maar aflevering 10 van mijn feuilleton Dokter Kees trekt de stoute schoenen aan. Zie: http://tinyurl.com/y3ecyabu. Ook te raadplegen op Facebook pagina Dick van der Lugt.

Thailand, 19 mei – (Vervolg van 17 mei) De prangende vraag wat bedoeld werd met de aansporing ‘Just do it’ op het truitje van een vrouw is wat mij betreft beantwoord. Enkele dagen later zag ik een niet onaantrekkelijke jonge vrouw, voorzien van twee ondeugende staartjes à la Pippi Langkous. Ze was geheel in het zwart gekleed en tussen truitje en pantalon etaleerde ze haar buik. Op het truitje stond de tekst ‘superhot’, een zeer terechte observatie van het huidige weer in Bangkok. Maar dat zal wel niet bedoeld zijn. Wat wel, kan ik niet schrijven want de Facebook-moderator is nogal preuts. Ik geef een hint: A dirty mind is a joy forever.

Op 18 mei geen column, maar aflevering 9 van mijn feuilleton Dokter Kees trekt de stoute schoenen aan. Zie: http://tinyurl.com/y3ecyabu. Ook te raadplegen op Facebook pagina Dick van der Lugt.

Thailand, 17 mei – Just do it. Deze tekst op het truitje van een vrouw houdt me al dagen bezig. Ze passeerde toen ik bij Sarica koffie dronk. Ik had haar willen vragen: wat moet ik doen?, maar dat was me te veel moeite. Dan had ik moeten opstaan, de gekoelde ruimte verlaten en in de hitte moeten rennen om haar in te halen. Het was weliswaar geen Thaise, maar misschien sprak ze niet eens Engels. En misschien was ze niet gediend van mijn belangstelling voor de tekst die ter hoogte van haar forse boezem prijkte. Of de tekst een seksuele connotatie heeft, weet ik niet. Misschien wel voor de bedenker, maar voor de draagster? (Wordt vervolgd op 19 mei)

Op 16 mei geen column, maar aflevering 8 van mijn feuilleton Dokter Kees trekt de stoute schoenen aan. Zie: http://tinyurl.com/y3ecyabu. Ook te raadplegen op Facebook pagina Dick van der Lugt.

Thailand, 15 mei – Je hebt logica en je hebt Thaise logica. Althans volgens de hoofdredacteur van Guru, het vrijdagmagazine van Bangkok Post. Ze geeft drie voorbeelden: 1 Logisch is een ruim en goed betegeld voetpad waar niemand over klaagt, maar de inwoners van Bangkok worden blootgesteld aan het risico een enkel te verstuiken. 2 Brouwerijen hebben alcoholvrij bier geïntroduceerd zodat consumenten die niet dronken willen worden, toch aan hun trekken komen. En het bevat minder calorieën, maar in Thailand moet bier écht bier zijn. 3 Engels als tweede taal is een prima idee, want biedt meer kansen op werk en is ook handig op reis. Nee, buitenlanders zouden de verkeerde indruk kunnen krijgen dat Thailand gekoloniseerd is geweest.

Op 14 mei geen column, maar aflevering 7 van mijn feuilleton Dokter Kees trekt de stoute schoenen aan. Zie: http://tinyurl.com/y3ecyabu. Ook te raadplegen op Facebook pagina Dick van der Lugt.

Thailand, 13 mei – Toen ik vannacht om 1 uur wakker werd en de slaap niet kon vatten, had ik de keuze uit drie sportwedstrijden op de tv: voetbal, basketbal en volleybal. Ik koos voetbal; niet dat ik een voetbalfan ben, maar zo’n wedstrijd levert het meeste spektakel op. Het is een aaneenschakeling van valpartijen, veroorzaakt door tackles, geduw en getrek. Volleybal komt op de tweede plaats, ik heb het zelf gespeeld dus dat schept een band. Basketbal vind ik het minst interessant om naar te kijken, alhoewel die lui van grote afstand kunnen scoren. Knap hoor. Wat de tv verder te bieden heeft aan soaps, praatprogramma’s en geweldfilms kan me niet boeien.

Op 12 mei geen column, maar aflevering 6 van mijn feuilleton Dokter Kees trekt de stoute schoenen aan. Zie: http://tinyurl.com/y3ecyabu. Ook te raadplegen op Facebook pagina Dick van der Lugt.

Thailand, 11 mei – De metrobevolking op de Happy Blue Line (reclameslogan) is een gemêleerd gezelschap. Laat ik eens enkele categorieën noemen. Je hebt instappers en uitstappers en op het eindpunt alleen uitstappers, maar zover reis ik niet. Ik stap een station eerder uit. Gebruikelijk is dat de deuren rechts open gaan. Als ze links open gaan, wordt dat aangekondigd. De meerderheid van de passagiers bestaat uit telefoonzombies: ze chatten, scrollen en gamen. Je hebt praters en zwijgers, goed en slecht geklede reizigers, dikke en dunne van alle leeftijden. Het leukste zijn de animatiefilmpjes op de beeldschermen. Een kinderstemmetje vertelt hoe een metroreiziger zich dient te gedragen. Dat doe ik dan ook.

Op 10 mei geen column, maar aflevering 5 van mijn feuilleton Dokter Kees trekt de stoute schoenen aan. Zie: http://tinyurl.com/y3ecyabu. Ook te raadplegen op Facebook pagina Dick van der Lugt.

Thailand, 9 mei – Verbeeld ik het mij: Is het dit jaar warmer dan vorig jaar of kan ik er slechter tegen omdat ik ouder word? Als ik na mijn avondroutine terugkeer in mijn kamer, hang ik mijn hemd, slipje, pantalon en sokken te drogen want die zijn vochtig van het zweet. Het liefst zou ik buiten in mijn blootje lopen, want mijn kleding plakt aan mijn lijf. De minst onaangename houding is staan. Als ik ga zitten, begint het geplak weer. Arabische mannen dragen een djalaba, een ruimvallend, enkellang kledingstuk. Perfect geschikt om het lichaam te koelen. Nauwsluitende westerse kleding is te warm in de tropen, ik ervaar het elke dag.

Op 8 mei geen column, maar aflevering 4 van mijn feuilleton Dokter Kees trekt de stoute schoenen aan. Zie: http://tinyurl.com/y3ecyabu. Ook te raadplegen op Facebook pagina Dick van der Lugt.

Thailand, 7 mei – Verwacht van mij geen kwaad woord meer over de koning, want zondag en maandag was de metro gratis. Dat scheelde me toch mooi tweemaal 36 baht waarmee ik de helft van een pakje sigaretten kan opstoken oftewel 10 sigaretten. De afgelopen drie dagen voortdurend de kroningsceremonies op de tv gevolgd. Zondagavond maakte de koning, gezeten in een palankijn, een tocht door de stad. De begeleidende groepen, allemaal gekleed in mooie apepakjes of ceremonieel tenue behangen met medailles, hadden een rare manier van lopen. Het leek of ze bij elke stap iets wegschopten en hun armen bewogen al even stijf. Thailand had 3 dagen nodig voor de kroning, in Holland deden we het in 1 dag.

Op 6 mei geen column, maar aflevering 3 van mijn feuilleton Dokter Kees trekt de stoute schoenen aan. Zie: http://tinyurl.com/y3ecyabu. Ook te raadplegen op Facebook pagina Dick van der Lugt.

Thailand, 5 mei – Ik weet niet wat erger is: drie dagen Songkran of drie dagen kroningsceremonies. Met Songkran gaf ik mezelf huisarrest om de agressieve aanvallen met supersoakers te ontlopen (eigenlijk ontzitten, want lopen was er niet veel bij in mijn kamer) en sinds gisteren de lieveling van de Duitse schandaalpers tot koning is gekroond, zou ik het liefst er niet over hoeven schrijven. Het is één grote poppenkast met als belangrijkste pop een koning, die nooit zoals zijn vader de harten van de Thaise bevolking zal winnen. Thailand had een koningin moeten krijgen: zijn zuster Sirindhorn. Die is écht geliefd, de liefde voor haar broertje is gespeeld.

Op 4 mei geen column, maar aflevering 2 van mijn feuilleton Dokter Kees trekt de stoute schoenen aan. Zie: http://tinyurl.com/y3ecyabu. Ook te raadplegen op Facebook pagina Dick van der Lugt.

Thailand, 3 mei – Mijn favoriete vruchten in Nederland zijn aardbeien, frambozen, kersen, aalbessen; op appels en bananen ben ik niet erg gek. Hier in Thailand mag ik graag mango eten, de zachte rijpe want er worden ook harde onrijpe verkocht. Aardbeien eet ik hier niet: ze zijn doorgaans hard, zuur en niet volledig gerijpt; sinaasappels zijn zelden sappig. Om ook eens wat anders te drinken met dit warme weer dan melk, kocht ik Pepsi met raspberry smaak, een nieuw drankje waarvoor sinds kort veel reclame wordt gemaakt op de tv. Inderdaad heerlijk koel, maar frambozen proefde ik niet. Het was gewoon een koolzuurhoudende cola. Geen alternatief voor de koele witte motor.

Op 2 mei geen column, maar aflevering 1 van mijn feuilleton Dokter Kees trekt de stoute schoenen aan. Zie: http://tinyurl.com/y3ecyabu. Ook te raadplegen op Facebook pagina Dick van der Lugt.

Thailand, 1 mei – Goed nieuws van het vlekkenfront (zie FB van gisteren). De koffievlekken in het kruis van mijn broek zijn volledig verdwenen nadat ik mijn pantalon een nachtje te weken had gelegd in een sopje met Vanish, de Thaise Biotex. Ook de vlekjes op mijn hemd dat ik droeg toen het onfortuinlijke incident zich voordeed, zijn foetsie. Te uwer informatie: het hemd is van het merk Pierre Cardin. Ik ga niet voor minder. Ook mijn T-shirts zijn van een degelijk merk: Jockey. Ondergoed dat op de markt te koop is, mag dan goedkoper zijn, het heeft een aanzienlijk kortere levensduur.

Thailand, 30 april – Vervelend ongelukje toen ik na de maaltijd zat uit te buiken. Ik dommelde weg met een bekertje koffie in mijn hand. De koffie kwam in mijn kruis terecht, zodat het leek alsof ik in mijn broek had geplast. Een gênante vertoning want er wachtte nog de terugweg naar mijn hotel met een wandeling en reis met de metro. Ik overwoog ter plaatse een nieuwe broek te kopen, maar waar? En dan zou ik ook een stuk moeten lopen met de pisbroek. Een plastic tasje met boodschappen bood uitkomst. Ik hing het voor de ‘plaats delict’ zodat de koffievlek onzichtbaar was. Hopelijk doet het wasje wonderen.

Op 29 april geen column en ook geen feuilleton. Het achtste feuilleton is geëindigd, het negende staat in de startblokken, maar de auteur neemt even een adempauze.

Thailand, 28 april – De klusjesman van het hotel is een duivelskunstenaar. Dat bleek weer eens toen de elektrische boiler in mijn badkamer de geest gaf. Hij verving het defecte exemplaar door een nieuwe. Ik had wel met hem te doen, want de boiler zit op een onhandige plaats onder het granieten blad. Er is weinig werkruimte omdat de toiletpot in de weg staat. Je hebt een slangenmens nodig om er te kunnen werken. Maar hij klaarde de klus en had niet eens lange tijd nodig. Misschien vraagt u zich af wat ik met warm water moet bij de huidige hitte. Natuurlijk niet om te douchen, wel voor mijn witte handwasjes.

Thailand, 27 april – De onderwereld is momenteel de meest aangename plaats om te vertoeven. En daarmee doel ik op de ondergrondse metrostations. Niets heerlijkers dan met de roltrap af te zakken en langzaam begroet te worden door een aangename koelte. Die zet zich voort in de hal, op de perrons en in de metrovoertuigen. Vooral de hallen zijn populair bij Thai die de zinderende hitte ontvluchten. Ze zitten er met de rug tegen de muur, spelen een computerspelletje en ik denk dat sommigen er ook hun huiswerk maken. Soms zou ik willen dat de metro langzamer rijdt, want de bovenwereld is de hel. In Thailand zijn hemel en hel van plaats verwisseld.

Thailand, 26 april – Ik heb nooit veel opgehad met voetbal. Alhoewel geboren in Rotterdam-west zou ik een fan moeten zijn van Sparta, maar ik ben zelfs nog nooit in het Kasteel geweest. Eenmaal een voetbalwedstrijd gezien in het Feyenoord stadion. Het enige wat ik me ervan herinner is dat het herentoilet uit een muur bestond, waartegen je moest pissen. Elke privacy ontbrak. In mijn kamer kijk ik noodgedwongen vaak naar voetbal, want de twee filmkanalen laten voornamelijk geweldsfilms zien en de overige kanalen bieden soaps, natuurfilms, praatprogramma’s enz die me ook niet kunnen boeien. Alleen de journaals zijn interessant als ik de onderwerpen al uit de krant ken.

Thailand, 25 april – Op 21 april schreef ik dat mijn vinger bekneld had gezeten in het raampje van een taxi en dat mijn gegil tot in de verre omtrek moet zijn gehoord. Heb ik sindsdien berichten van medeleven ontvangen, is er een fruitmand bezorgd aan het hotel waar ik verblijf, heeft een lezeres een kusje op mijn vinger gedrukt en mij geholpen met aankleden? Nee, nee en nog eens nee. Er zijn daarvoor twee mogelijke verklaringen: 1 Mijn column wordt door niemand gelezen, 2 De lezers denken: Bij de overlijdensberichten niets gelezen, dus het zal wel zijn goed gekomen.Vindt u dat ik overdrijf? Dan heeft u mijn gegil niet gehoord.

Thailand, 24 april – (Vervolg van 23 april) Het leek afgesproken werk, maar dat was het natuurlijk niet; het was een merkwaardig toeval. Na mijn gesprekje met de Koreaanse Jehova’s getuige op het perron van metrostation Huai Khwang werd ik opnieuw geconfronteerd met deze sekte. Bij het volgende station stapten twee Amerikaanse zendelingen het metrovoertuig in. Ik zie ze vaker, ze zien er allemaal hetzelfde uit. Dragen een zwarte pantalon en wit overhemd met korte mouwen, stropdas en ze hebben millimeterhaar. In Nederland hebben ze de irritante gewoonte om zondagochtend vroeg aan te bellen. Ze hebben een standaardpraatje met een beperkt aantal bijbelteksten. Ik doe zo vroeg nooit open.

Thailand, 23 april (2) – Een knetterend onweer en een felle regenbui maakten maandagnacht om 0.15 uur een eind aan de hitte die al enkele dagen Bangkok in een ijzeren greep hield. Ik kon mijn adamskostuum afleggen en trok het recent in Robinson aangeschafte hemdje aan. Na iets van een uur keerde de rust weer. Maar gelukkig steeg de temperatuur niet. Of dat zo blijft, weet ik niet. Ik kan het alleen maar hopen want typen met zweethanden is geen lolletje. De Witte Motor heb ik uitgezet en vervangen door de Moccona Motor. En nu aan het werk. Joepie!

Thailand, 23 april – Een bekende uitdrukking luidt: Het nieuws ligt op straat. Dat geldt ook voor mijn columnonderwerpen. Op het perron van metrostation Huai Khwang sprak een jongeman uit Korea mij aan. Desgevraagd vertelde hij hier gestudeerd te hebben aan een instituut dat mij niet bekend voorkwam. Nu studeerde hij thuis. We wisselden wat algemeenheden uit, de wachttijd van 4 minuten vloog om en bij het vertrek gaf hij mij een foldertje van de Jehova’s getuigen met de prikkelende vraag: Will suffering ever end? Als daarmee bedoeld wordt de zinderende hitte, kan ik daarop antwoorden: hopelijk volgende maand. Wat de bijbel zegt, staat in Openbaringen 21: 3,4. (Wordt vervolgd)

Op 22 april geen column en ook geen feuilleton. Het achtste feuilleton is geëindigd, het negende staat in de startblokken, maar de auteur neemt even een adempauze.

Thailand, 21 april – Er zijn van die dagen dat mijn naam pechvogel luidt en dat was gisteren het geval. Het begon ermee dat mijn middelvinger klem zat in het raampje van de taxi. De chauffeur had het iets te snel gesloten toen ik instapte en mij vasthield. Mijn gegil moet tot in de verre omtrek te horen zijn geweest. De chauffeur zei talloze malen Sorry, Sorry maar hij schold mij de ritprijs niet kwijt. In warenhuis Robinson waar ik twee hemden wilde kopen, omdat mijn hemden zijn versleten, bleek ik te weinig geld hebben meegenomen. Dus maar één gekocht. Terug in mijn hotel: sleutel vergeten. De dag is nog niet ten einde, dus wie weet.

Thailand, 20 april – Ineens viel me op dat op elk kastje met sigaretten de tekst ‘Harmful and addictive tobacco sold here’ staat. Dat heeft er altijd al gestaan, maar het was me nooit opgevallen. Die kastjes bestaan uit een aantal schappen afgeschermd met kleppen van papier. De sigarettenmerken liggen overal op dezelfde plaats; mijn merk, Marlboro rood in hardbox, ligt linksboven. In het kruidenierswinkeltje in mijn hotel is het regelmatig uitverkocht, bij 7-Eleven nooit. Die winkels worden elke nacht bevoorraad, het winkeltje niet. Pas wanneer de voorraad op is, bestelt de eigenaar nieuwe voorraad. Van voorraadbeheer heeft hij geen kaas gegeten. Lange tijd rookte ik de goedkopere Kronthip, maar daar moest ik te veel van hoesten.

Op 19 april geen column en ook geen feuilleton. Het achtste feuilleton is geëindigd, het negende staat in de startblokken, maar de auteur neemt even een adempauze.

Thailand, 18 april – Ik klaag nooit. Klagen staat niet in mijn woordenboek. Maar nu het kwik rond de 40 graden zweeft, is het moeilijk aan die gewoonte vast te houden. Dus ja: ik klaag over de hitte. Ik zou het liefst de hele dag onder een koude douche staan, maar zelfs de koudwaterkraan in mijn badkamer laat het afweten. Alle plakt en kleeft, mijn handen zijn vochtig, mijn voeten zweten. Drink de hele dag melk uit de koelkast, maar die moet je snel opdrinken voordat ook die de strijd tegen de hitte opgeeft. In mijn kamer maakt de ventilator overuren. Ja, beste mensen het is afzien, maar ik klaag niet.

Op 17 april geen column en ook geen feuilleton. Het achtste feuilleton is geëindigd, het negende staat in de startblokken, maar de auteur neemt even een adempauze.

Thailand, 16 april – De derde en laatste dag van Songkran verliep gisteren uiterst traag. Het leek alsof mijn horloge bevangen was door de hitte (officieel 36 graden, maar in mijn kamer zeker 40 graden). Ik had het mezelf opgelegde huisarrest nuttig kunnen besteden aan een Grote Schoonmaak, maar dacht: kan ook morgen. De TV bracht de film Titanic met veel dezelfde beelden van schreeuwende bemanningsleden, vechtende passagiers om een reddingssloep te bereiken en in zee springende passagiers. Sommige films kun je maar beter niet een tweede keer bekijken. Ga me vandaag trakteren op een copieuze maaltijd. Heb ik wel verdiend.

Thailand, 15 april – Vandaag is de derde en laatste dag van Songkran. Tot nu toe, het moment waarop ik dit schrijf, ben ik er ongeschonden doorgekomen. Nogal logisch, want ik heb mezelf huisarrest gegeven. Ik waag me niet buiten de deur, behalve naar 7-Eleven, maar op die route ben ik veilig. Songkran is (op veel plaatsen) een feest waarop grote mensen zich als kleine kinderen gedragen die het leuk vinden anderen nat te spuiten. Het heeft (op sommige plaatsen) agressieve trekjes. Mijn favoriete Thaise feest is Loy Krathong, wanneer krathongs te water worden gelaten om eer te bewijzen aan Phra Mae Khongkha, de godin van het water.

Op 14 april geen column, maar de laatste aflevering (49) van mijn feuilleton Sasithorn heeft een droom. Zie: http://tinyurl.com/y8smw7dj. Ook te raadplegen op Facebook pagina Dick van der Lugt.

Thailand, 13 april – Ik schreef het al eens eerder: ik vind het leuk om bijnamen te bedenken voor mensen. Een van de werksters, een vrouw die wel wat kilootjes te veel mee torst en elke ochtend vroeg de hal en het trappenhuis schoonmaakt, is het Hobbelpaard. De man die naast mij een kamer heeft, is Houten Klaas. Hij lijkt benen van hout te hebben. Elke ochtend, stipt om kwart voor zes, gaat hij op weg naar zijn werk – zo vroeg om de ochtendspits te vermijden. Hij zegt leraar Engels te zijn, maar zijn accent wijst erop dat hij geen native speaker is. Uit meer dan Good morning bestaat ons contact niet.

Op 12 april geen column, maar aflevering 48 van mijn feuilleton Sasithorn heeft een droom. Zie: http://tinyurl.com/y8smw7dj. Ook te raadplegen op Facebook pagina Dick van der Lugt.

Thailand, 11 april – I am a girl stond er op het truitje van een jonge vrouw die de leeftijd van meisje al was ontgroeid. Dat was de enige leugen, want weliswaar was haar gevel zo plat als een dubbeltje, ze was onmiskenbaar van het vrouwelijk geslacht. Leek me een vrij overbodige opmerking, die geen bewijs vereiste. Het wachten is nu op een tekst die luidt: I am a boy. Of: I am a ladyboy. Of: I am a dictator (heel geschikt voor de huidige Thaise premier). Of: I am a bar girl (een eufemisme voor prostituee). Het aantal mogelijkheden is onbeperkt.

Op 10 april geen column, maar aflevering 47 van mijn feuilleton Sasithorn heeft een droom. Zie: http://tinyurl.com/y8smw7dj. Ook te raadplegen op Facebook pagina Dick van der Lugt.

Thailand, 9 april – Met grote tussenpozen zingt een buurvrouw een driekwarts liedje waarvan de tekst luidt: eh-eh-eh. Het is al een hele tijd aan de gang. Erg vrolijk klinkt het liedje niet; het is meer een treurlied. Soms maakt ze er een vierkwarts of vijfkwarts lied van. Ik heb de neiging om tegen de dirigent te roepen: berg je dirigeerstokje op, want het begint te vervelen. Maar de dirigent tikt niet af, hij blijft maar doorgaan. Kan er geen genoeg van krijgen. De zang begon omstreeks 4 uur ’s nachts, niet bepaald een gebruikelijk tijdstip voor een zanguitvoering. Wanneer gaan de tortelduifjes nu eens slapen?

Op 8 april geen column, maar aflevering 46 van mijn feuilleton Sasithorn heeft een droom. Zie: http://tinyurl.com/y8smw7dj. Ook te raadplegen op Facebook pagina Dick van der Lugt.

Thailand, 7 april – Thaise vrouwen, met name in het uitgaanscircuit praten niet, maar ze schreeuwen. Ze lijken op viswijven, alhoewel ik die uitdrukking niet begrijp want heb nog nooit een viswijf gehoord. Thaise stemmen bevinden zich doorgaans in het hogere register. Het zijn geen melodieuze stemmen. Als Thaise vrouwen praten, klinkt dat net zo schel als het geluid van een kanariepiet. Wanneer een vrouw tegen mij zou zeggen ‘Ik hou van jou’ loop ik direct weg – zo hard mogelijk. Ik vind het leuk om talen te vergelijken. Frans is de taal van de liefde, Portugees van de (fado) zang. En Nederlands? Dat is een keelziekte.

Op 6 april geen column, maar aflevering 45 van mijn feuilleton Sasithorn heeft een droom. Zie: http://tinyurl.com/y8smw7dj. Ook te raadplegen op Facebook pagina Dick van der Lugt.

Thailand, 5 april – Beste jongens en meisjes. Vandaag wil ik het met julie hebben over het koffiekopje. Ik drink regelmatig op drie verschillende plaatsen koffie, dus ben ervaringsdeskundige. Het kopje in Maxis doet me qua  vormgeving en details denken aan de kopjes van mijn grootmoeder. Het is licht en gemakkelijk vast te houden. Het kopje in Sukhumvit Suites is daarentegen te zwaar. Modern jawel, maar ik moet altijd oppassen dat het niet uit mijn vingers glipt, zeker bij de eerste slokjes. Het kopje in café-restaurant Sarica is een goede middenmoter. De naam van de zaak staat erop, maar het accent aigu zweeft achter de letter e. Slordig.

Op 4 april geen column, maar aflevering 44 van mijn feuilleton Sasithorn heeft een droom. Zie: http://tinyurl.com/y8smw7dj. Ook te raadplegen op Facebook pagina Dick van der Lugt.

Thailand, 3 april – Bij de kassa van 7-Eleven, de winkel die 24 uur per etmaal geopend is [kom daar in Nederland eens om], ligt elke keer een aanbieding. Altijd khanom (iets lekkers), de laatste keer een 20 cm lange corn roll filled and coated with cheese cream. Kon ik als kaaskop natuurlijk niet laten liggen, dus gekocht. Kostte 5 baht; dat kon bruin wel trekken. Sinds ik Abraham heb gezien, ben ik een zoetekauw. Vroeger niet: at nooit mijn koekje op bij de koffie, zei: Ik heb liever een zure bom. Dat zei ik, maar ik bracht ’t nooit in praktijk.

Op 2 april geen column, maar aflevering 43 van mijn feuilleton Sasithorn heeft een droom. Zie: http://tinyurl.com/y8smw7dj. Ook te raadplegen op Facebook pagina Dick van der Lugt.

Thailand, 1 april – Nog anderhalve week en dan breekt Songkran aan, het Thaise Nieuwjaar. Heb de eerste flodderblousjes al gezien, zoals altijd met een bloemmotief. Ik zal er geen kopen want ze ademen niet zoals mijn T-shirts. Op de televisie wordt al gewaarschuwd voor de ‘seven dangerous days’, zeven dagen met een record aantal verkeersslachtoffers. Te zien zijn enkele feestvierders in de weer met supersoakers en emmertjes water. Ze hebben grote lol. Maar dan zwenkt de camera naar het wegdek waar een brandende motorfiets ligt en een lijk. ’t Is een prima spotje, maar ik vrees dat het geen effect zal hebben. Evenals voorgaande jaren zullen honderden families weer in rouw worden gedompeld.

Op 31 maart geen column, maar aflevering 42 van mijn feuilleton Sasithorn heeft een droom. Zie: http://tinyurl.com/y8smw7dj. Ook te raadplegen op Facebook pagina Dick van der Lugt.

Thailand, 30 maart – De aftakeling van soi Pratoochai aka soi Twilight is in volle gang. De helft van het straatje biedt een armoedig gezicht met aan beide zijden aluminium [?] schuttingen. Het voorste deel was nog vrij ongeschonden, maar gisteravond ging nu ook gogo bar X-Boys dicht en vierde de Banana bar een afscheidsfeestje. De muziek stond er zo hard dat de muziek bij Maxis, waar ik de avondmaaltijd gebruikte, werd overstemd. Ik at er, en niet voor de eerste keer, Massaman Curry. Daarin zijn gekookte aardappelen verwerkt en er zitten twee forse kippenbouten bij. Dat alles, inclusief steamed rice, voor het luttele bedrag van 220 baht. Ik zal het missen als Maxis na Songkran dicht gaat.

Reacties niet mogelijk