Het grote geluk van Mac en Theresia (alle afleveringen)

1 Annemarie legde haar hand op de buik van Theresia en zei: Je bent zwanger. Dat hadden Mac en Theresia nog even geheim willen houden, maar nu Annemarie het wist, hoefde dat niet meer. Mac en Theresia leefden een gedisciplineerd leven: ze werkten, aten in hun Love nest zoals ze hun appartement noemden en gingen zelden uit. Mac las veel, vooral kranten, hij was een echte nieuwsjunkie. Theresia had zich geworpen op tekenen en schilderen. Zonder het Mac te vertellen had ze een zwangerschapstest laten doen. ’s Avonds vertelde ze Mac het grote nieuws. Ze kon wel juichen van geluk, want had ze niet jaren gedacht onvruchtbaar te zijn, nadat een Filipijnse arts een naar later bleek foutieve diagnose had gesteld.

2 Mac was blij voor Theresia, hij wist van haar kinderwens. Zelf reageerde hij ogenschijnlijk onaangedaan op Theresia’s mededeling, maar zo was hij nu eenmaal: hij liep niet te koop met zijn emoties en kon ze moeilijk uiten. In het begin van hun relatie had Theresia moeite gehad met zijn afstandelijke houding, maar allengs had ze begrepen dat achter dat masker een zee van emoties kolkte. Hij uitte ze met kleine dingen, zoals die keer dat hij haar een orchidee gaf. ‘Speciaal voor jou gestolen uit een tuin waar ik langs kwam. Mooi hè’, zei hij. ‘Da’s heling, als ik hem aanneem’, zei ze adrem. ‘Maar voor jou ga ik door het vuur. Je zoekt me toch wel op in de gevangenis, hè?’

3 Theresia’s zwangerschap verliep grotendeels probleemloos. In het begin had ze last van ochtendmisselijkheid, maar die verdween na verloop van tijd. Pas toen haar lichaam begon uit te dijen, kregen collega’s in de gaten dat ze zwanger was, want ze had niets verteld. Theresia rookte en dronk niet, dat was goed voor de kleine Mac II. Ze at gezond: veel fruit, veel groentes. Bij voorkeur van een markt waarop biologisch geteelde producten werden verkocht. Daarvan had je er een aantal in Bangkok. Ze ging met zwangerschapsverlof, maar kocht geen babykleertjes, want dat brengt ongeluk, wilde het bijgeloof. Toen de weeën begonnen, bracht Mac haar naar het ziekenhuis, waar ze beviel van een gezonde baby. Een jongetje, maar dat wist ze al.

4 Hoewel niet gebruikelijk in Thailand was Mac aanwezig bij de bevalling. Thaise mannen mogen er nooit bij zijn, Mac als buitenlander wel. Bovendien waren bevallingen hem niet vreemd, want die hadden deel uitgemaakt van zijn artsenopleiding. Niettemin was deze bevalling anders. Hij stond er niet bij als arts maar als verwekker. De bevalling ging van een leien dakje. De ontsluiting kwam snel, Mac II kon blijkbaar niet wachten om de grote wereld in te gaan. De eerste minuten bracht hij door op de buik van Theresia. Mac heette hem in stilte welkom, hij kuste Theresia en haalde wat eten voor haar, want ze had honger.

5 Annemarie en Dick zochten Theresia en Mac II op in haar kamer. Theresia lag er stralend bij. Mac II sliep. Annemarie streek hem over zijn voorhoofd. ‘Een lekker mannetje’, zei ze en dat zei ze niet over elke baby, zowel jongetje als meisje. De meisjes werden niet allemaal als toekomstige schoonheidskoningin geboren, de jongens niet allemaal als een Adonis. ‘Hoe voel je je?, vroeg Annemarie. ‘Een beetje moe, da’s alles. Mac heeft eten voor me gehaald. Ik had een enorme honger na de bevalling.’ Annemarie en Dick bleven niet lang. Ze lieten Theresia alleen met haar prille geluk. Mac stak ook nog even zijn hoofd om de deur. ‘Gefeliciteerd papa’, zei Dick. ‘Je hebt je best gedaan.’

6 Ondanks haar fragiele gestalte was Theresia een sterke meid. Ze bleef niet de voorgeschreven week in het ziekenhuis, maar vertrok al na twee dagen. Dat kostte wel enige overredingskracht, want Thaise ziekenhuizen zijn als de dood voor schadeclaims. Theresia moest een verklaring tekenen dat ze het ziekenhuis niet aansprakelijk zou stellen voor complicaties als gevolg van de kortere verblijfsduur in het ziekenhuis. Mac vond het prima. Hij verdacht particuliere ziekenhuizen er al lang van ruimere behandelingsperiodes voor te schrijven dan in de VS en Europa gebruikelijk is om meer geld te vangen. Had het er met Dick wel eens over gehad. Die dacht dat ook.

7 Na enkele weken ging Theresia weer aan het werk, drie dagen per week, en Mac ging een dag minder werken voor een zogeheten papa dag. Een Filipijnse nanny nam de overige twee dagen voor haar rekening. Mac was vrij bedreven in babyverzorging, verschoonde luiers, deed het kind in bad en masseerde het daarna met olijfolie wat Mac II heerlijk vond. Theresia was door collega’s en het ziekenhuis overladen met cadeaus. Kleine Mac zou nog vele extra jaren baby moeten blijven om ze allemaal te dragen. Of lagen ze klaar voor de volgende gezinsuitbreiding want op één been kun je niet lopen? Theresia wilde wel, Mac vond dat ze maar eens een jaartje moesten wachten.

8 Nanny Nancy werkte bij nog een chirurgengezin, drie dagen per week, en verhuurde zich de overige dagen als babysitter. Dat leverde bij elkaar een aardig inkomen op, meer dan een beginnend verpleegster verdient, maar ze moest daarvoor wel langer werken. En de inkomsten uit babyzitten fluctueerden. Theresia en Mac spraken af Mac II tweetalig op te voeden. Uit research blijkt dat dat gunstig is voor de ontwikkeling van een kind. Dus zouden Nancy en Theresia Tagalog spreken en Mac Engels. Maar aan spreken was Mac nog lang niet toe. Zijn leventje bestond voorlopig uit eten, slapen, poepen, pissen en een enkele keer huilen.

9 Theresia gaf Mac II de borst en toen ze ging werken, wipte ze in de pauzes even naar huis om Mac te voeden. Dat had ze afgesproken met het ziekenhuis. En wanneer er iets tussenkwam, kon ze altijd nog in het ziekenhuis kolven. Het ziekenhuis had daarvoor een speciale ruimte gereserveerd. Theresia was niet de enige die er gebruik van maakte. Ze vond het niet erg als anderen tegelijkertijd aan het kolven waren, maar die moesten dan wel geen bezwaar maken. Theresia had in haar jeugd niets anders gezien dan moeders die de borst gaven, alhoewel flesvoeding toentertijd sterk werd gepropageerd. Maar ze geloofde niet dat die gezonder was en Mac wist dat het niet zo was.

10 Theresia had in de 7-Eleven eens gezien hoe een jochie zijn grootmoeder terroriseerde. Hij had snoep gepakt en wilde dat bij het afrekenen niet loslaten om te worden gescand. Het knaapje schreeuwde de zaak bij elkaar. Het was Theresia ook al in het ziekenhuis opgevallen. Veel Thaise peuters en kleuters, vooral jongens, zijn kleine dictatortjes. Ze krijgen hun zin, worden volgestopt met snoep en softdrinks, maar met een gezond stukje fruit zie je ze zelden. Dat nooit, nam Theresia zich voor met Mac II, Mac dacht er net zo over. Toen Mac II wat ouder was, mocht hij ook alleen maar naar kinderprogramma’s op de tv kijken, verder bleef de tv uit. Hij werd ook niet zoet gehouden met een mobieltje, hij had zijn speelgoed. Educatief verantwoord, grapte Mac wel eens. Theresia leerde hem kinderliedjes en Mac deed spelletjes met hem die hij uit zijn kinderjaren kende.

11 Het leven van Mac en Theresia draaide nu wel erg om de boreling, alsof dat het enige was wat telde. Dat begon Mac op een gegeven moment te ergeren. Hij herinnerde zich dat zijn ouders blij waren op zaterdag samen te zijn, wanneer de kinderen hun eigen bezigheden hadden, zoals sport en padvinderij. Zijn moeder had hem dat eens verteld. Mac sneed het onderwerp voorzichtig aan. Hij wilde niet de indruk wekken dat hij ongelukkig was met Mac II of jaloers op de aandacht die hij kreeg. Ze hadden een goed gesprek en besloten meer tijd met elkaar door te brengen. Gingen zo nu en dan uit, naar een concert of zo, of maakten een weekendtrip naar een resort waar ze zich volop aan de liefde overgaven. Mac II was dan in goede handen bij Nancy.

12 Mac II werd 1 jaar. ‘Hoe zullen we dat vieren?’, vroeg Mac. ‘Hij is nog te jong om te beseffen wat een verjaardag is.’ Maar om de heugelijke dag zonder feestelijkheden te laten passeren, leek hem nou ook weer niet een goed idee. Wat dan wel? ‘Zullen we een verjaardagstaart kopen en die met zijn tweeën soldaat maken tot we misselijk worden?’, stelde Mac voor. ‘Afgekeurd’, zei Theresia die ook wel begreep dat Mac niet serieus was. Theresia was trouwens geen zoetekauw, ze werd bij wijze van spreken al misselijk als ze een taart zag. Dus wat haar betreft geen verjaardagstaart. ‘Laten we Dick en Annemarie uitnodigen en met zijn vieren ergens gaan eten.’ ‘Ja, met taart als dessert’, probeerde Mac nog . ‘Nou, die eet je dan maar zelf op’, zei Theresia. ‘En als je misselijk wordt, ga je maar op de bank slapen.’

13 Uit Nederland kwam het bericht dat tante Mathilde was overleden. Ze was vredig in haar slaap heengegaan en de volgende dag gevonden door een buurvrouw die zag dat de gordijnen dicht bleven. Het bericht kwam als donderslag bij heldere hemel. Annemarie wist niet beter dan dat ze kerngezond was. ‘De verkeerde mensen gaan dood’, zei ze met tranen in haar ogen tegen Dick. ‘Arme tante, maar gelukkig heeft ze niet geleden.’ Tante had haar zaakjes goed geregeld. Het huis zou de verkoop ingaan met familie als preferente koper. De testamentair executeur meldde verder dat tante een trustfonds had geopend met Annemarie als begunstigde. Op enkele sieraden had tante een sticker geplakt met haar naam. Wat moest hij daarmee doen, vroeg hij.

14 Mathilde was 83 geworden, 2,5 jaar ouder dan de gemiddelde leeftijd van vrouwen in 2016, aldus cijfers van het CBS. Misschien was het maar beter zo voordat ze aan allerlei ouderdomsziektes zou gaan lijden. En alhoewel ze een redelijk druk sociaal leven had, was ze toch maar alleen. Tijdens het bezoek van Dick en Annemarie had ze niet geklaagd over eenzaamheid, maar Annemarie wist wel beter. Tante leefde in een fantasiewereld met haar verhalen over buitenlandse reizen, die ze nooit had gemaakt. Ze vertelde ook over haar ontmoetingen met adellijke dames en oud-Indiëgangers in sjieke tearooms in Den Haag. Ontleend aan Couperus, van wie enkele boeken in de boekenkast stonden?

Reacties niet mogelijk