Onbekende buren

Op 1 minuut loopafstand van mijn huis bevinden zich twee godshuizen: de Al Hura Moskee en De Fontein, het kerkgebouw van de Gereformeerde kerk (Vrijgemaakt). Afgelopen zaterdag hield deze laatste een Open Huis ter gelegenheid van een ingrijpende verbouwing. Een goede gelegenheid om eens kennis te maken met deze onbekende buren, die me zelfs per brief ‘van harte’ hadden uitgenodigd voor een bezoekje.
Maar eerst een stukje kerkgeschiedenis. De Vrijgemaakte kerken scheidden zich in 1942 af van de Gereformeerde kerken. Breekpunt was een uitspraak van de synode van Utrecht over de kinderdoop en het genadeverbond. Een aan leken moeilijk uit te leggen conflict: ik heb het nog eens nagelezen in mijn oude schoolboek ‘Geschiedenis van het christendom’, maar de finesses ontgaan ook mij eerlijk gezegd.
Ik ken de kerk als ‘Artikel 31’. Dit artikel van de Dordtse kerkorde bepaalt dat een uitspraak van een meerdere vergadering ‘voor vast en bondig zal worden gehouden, tenzij dit bewezen worde te strijden tegen het Woord Gods’. De dissidenten onder leiding van de Kampense hoogleraar Schilder gingen daarmee niet akkoord en stichtten een eigen kerk. Sindsdien is de breuk nimmer geheeld, zoals De Fontein bewijst.
Dat is allemaal behoorlijk zware kost, maar daarvan is in De Fontein weinig te merken. Het begon al bij de ingang, die met vrolijke vaantjes was gepavoiseerd. In de kerk geen hernia veroorzakende kerkbanken meer, maar design stoelen, een enkele met kussentje. Geen loodzwaar pijpenorgel, maar een lichtvoetig elektronisch orgel, zij het nog wel met een (nep) orgelfront. Geen hoog boven het kerkvolk verheven preekstoel, maar een laag podium met tafel en lessenaar met erachter een vliegervormige gestyleerde fontein van essenhoutfineer.
Ook de ontvangst was alleraardigst. Weliswaar vroeg een vriendelijke man mij of ik kerkelijk was, maar op zendingsdrang kon ik hem niet betrappen. Wel nodigde hij mij uit voor de Welkomstdienst op zondag met als lokkertje ‘na afloop een gezamenlijke broodmaaltijd’. Op mijn vraag of zijn kerk een oude-mensenkerk was, vertelde hij dat de gemiddelde leeftijd 32 jaar bedroeg. Ten afscheid kreeg ik een flesje Himmelsberger mineralwasser. Voor het andere cadeau, een hemelsblauw ballonnetje dat parmantig in de lucht danste, vond hij mij blijkbaar te oud.

  1. No comments yet.

  1. No trackbacks yet.