De wraak van de blauwalg

‘Natuur is voor tevredenen of legen. En dan: wat is natuur nog in dit land? Een stukje bos, ter grootte van een krant, Een heuvel met wat villaatjes ertegen’, schreef J.C. Bloem in zijn beroemde gedicht De Dapperstraat (1946). Maar niet alle dichters denken daar zo over.
H. Marsman bezingt ‘… de boerderijen verspreid door het land, boomgroepen, dorpen, geknotte torens, kerken en olmen in een groots verband.’ (Herinnering aan Holland) Of: ‘… het geweldig laagland met de plassen; bomen en molens, kerktorens en kassen, verkaveld door de sloten, zilvergrauw.’ (Holland)
Ook Vlaardingen had ‘geweldig laagland, verkaveld door de sloten’: prachtige polders met statige boerderijen. Maar de Broekpolder is bedolven onder een laag Rotterdamse havensmurrie, Hoogstad is het domein van autodealers en doe-het-zelf bedrijven, langs de Nieuwe Maas strekt zich het Oeverbos uit (tegenwoordig Homobos), in de Lickebaert vinden we het Volksbos en ten westen van Vlaardingen ligt de Krabbeplas.
Met die plas is iets merkwaardigs aan de hand. De blauwalg groeit er. Duik je het water in , dan leidt de poedelbeurt binnen de kortste keren tot hoofdpijn, braken, diarree, huiduitslag. Die blauwalg moet wel een enorme hekel aan mensen hebben om deze klachten te veroorzaken – en het lijstje is niet eens compleet. De beheerder van de plas (het recreatieschap Midden-Delfland) wil nu met behulp van een filtersysteem de strijd aanbinden met de cyanobacterie, wat de wetenschappelijke naam van de blauwalg is.
Maar ik voorspel dat dit nooit zal lukken. De natuur laat niet met zich sollen. De recreatiedeskundigen van Midden-Delfland moge op hun tekenbord nog zulke fraaie lijnen hebben getrokken, maar wie de euvele moed heeft om het ‘geweldig laagland, verkaveld door de sloten’ om te ploegen en er zonneweides, wandel-, fietspaden, een plas aan te leggen en picknicktafels neer te zetten, krijgt vroeg of laat de kous op zijn kop. Beter gezegd: de blauwalg op zijn kop.

  1. No comments yet.

  1. No trackbacks yet.