Hoe eet je een tompoes?

Interviewen kan soms onverwachte problemen opleveren, waarover de vakliteratuur in alle talen zwijgt. Het volgende voorbeeld moge dit verduidelijken. We volgen een journalist op bezoek bij een 60-jarig bruidspaar. Het paar is eerder bezocht door de burgemeester die het namens het gemeentebestuur heeft gelukgewenst en een taart cadeau heeft gedaan.
De journalist belt aan bij de woning van het bruidspaar. De oudste dochter doet open. ‘Komt u binnen.’ Hij hangt zijn jas op en de dochter loodst hem de huiskamer binnen. Daar zitten in de rondte op deels gehuurde stoelen familieleden, buren en kennissen. De journalist blijft even staan op de drempel. Alle ogen zijn op hem gericht. ‘Deze mijnheer is van de krant’, roept de oudste dochter.
De journalist kijkt zoekend de kamer in. Waar zit het bruidspaar? Er zijn enkele ouderen, die het zouden kunnen zijn. Twee dragen een corsage: dat zullen ze zijn. De journalist laveert tussen tafeltjes en bijzettafeltjes, feliciteert het bruidspaar waarna hij een stoel krijgt aangeboden naast het bruidspaar. Pontificaal zit hij daar; nog steeds met alle ogen op hem gericht.
‘Kopje koffie?’
‘Alstublieft, mevrouw.’
Gelukkig ligt er geen vel op de koffie.
‘Tompoes?’
Kun je moeilijk weigeren. De smoes, ik heb al gegeten, zal niet overtuigend klinken. En daar zit de journalist dan en hij pijnigt zijn hersenen: hoe eet ik in vredesnaam een tompoes? Mijn mond erin zetten maar hoe houd ik mijn handen schoon? Met het lepeltje de wafel breken met het risico dat de vulling op mijn broek terecht komt? De wafel eraf wurmen? Eerst de vulling eruit lepelen?
Na deze existentiële problemen moet het interview nog beginnen. Gelukkig is het bruidspaar buitengewoon vitaal, de oudste dochter beantwoordt niet de vragen en de journalist komt veel te weten over de geschiedenis van zijn standplaats. Maar hij neemt zich één ding voor: de volgende keer, wanneer hij een tompoes krijgt aangeboden, zal hij vriendelijk doch beslist zeggen: nee, dank u wel, ik moet een beetje op mijn cholesterol letten.

  1. No comments yet.

  1. No trackbacks yet.