Gerrie uut Q8

Paspoort van Gerrie Agterhuis:
Gerrie Agterhuis (67) werkte voorheen bij een internationaal verpakkingsbedrijf en was over heel de wereld werkzaam. Van Mexico, Servië (tijdens de bombardementen), de Oekraïne tot in China. Hij was voorzitter van de zaalvoetbalvereniging in Terneuzen, jeugdvoetbal- en tennisvereniging in Koewacht (Zeeuws-Vlaanderen) en bekleedde daarnaast meerdere functies in het verenigingsleven. Na zijn scheiding vertrok hij naar Thailand, waar hij nu een jaar of vier met zijn vriendin in een eigen huis in de Isaan woont. Gerrie heeft twee kinderen en twee kleinkinderen, Valerie en Tristan.

Over de pagina Gerrie uut Q8:
Op deze pagina zijn Gerrie’s voorgaande verhalen gebundeld. Zijn laatste verhaal staat op de pagina Gerrie uut Q8 (nieuw), te vinden in het rolmenu onder het vakje Thailand in de zwarte menubalk.


 

Big brother is watching you

Na een vakantie in Nederland met bezoeken aan de kinderen en kleinkinderen, een dagje Rotterdam met drie kennissen en een tenniscompetitie, is Gerrie Agterhuis weer teruggekeerd in Thailand en hervat hij zijn serie verhalen over wat hij meemaakt.

Terug naar Thailand
7 juni weer met onze nationale trots terug naar Bangkok en dezelfde dag doorgevlogen naar Khon Kaen. Dit is eigenlijk te vermoeiend en zal volgende keer één nacht in BKK blijven. Doorreizen is best wel lastig.

Ik werd op het vliegveld door Kanok (Gerrie’s vriendin) en Tee, onze buurjongen, opgehaald. Half acht en al pikkedonker. Snel een biertje gekocht voor in de auto en naar huis!

Niets bijgebouwd
Normaal gesproken is er altijd wel iets bijgebouwd door Kanok, maar deze keer niet. Wel had ze (op afbetaling) een mini vrachtautootje gekocht. Dit om het suikerriet en zo te vervoeren. Deze Suzuki mag 1.500 kilo laden. Staat voorlopig in mijn café, zodat ik zelf binnen aan Bacchus moet offeren. Maar er zijn ergere dingen.

Nieuw suikerriet geplant
Achter het huis is nieuw riet geplant en er waren vier dames onkruid aan het kappen. Deze dames krijgen daarvoor 7 euro per dag, maar dan moet je ze wel eten geven.

Ongeluk in Pattaya
En weer een bericht dat er een blanke man van een balkon is ‘gevallen’. Gebeurt meer, heb daarom de volgende tips voor balkongebruik.

  1. Niet gebruiken bij ruzie met je partner.
  2. Niet gebruiken wanneer je op het punt staat terug naar NL te gaan.
  3. Niet gebruiken als je net een flink bedrag hebt gepind.
  4. Niet gebruiken als je geweigerd hebt familie of zieke dieren op de boerderij te betalen.
  5. Niet gebruiken als je regelmatig je partner bedriegt.

Big brother is watching you
De junta heeft besloten dat elk mobiel telefoontje geregistreerd dient te worden. Dus ook de pre-pay. Op die manier is elk gesprek te achterhalen. Alle niet geregistreerde nummers worden over een paar maanden geblokkeerd. Vraag me af hoe ze dat doen, maar ik heb in elk geval mijn nummer laten registreren.

Nog een lap grond
Kanok heeft nog een lap grond van 9 rai (9 x 1600 m2) erbij. Dacht eerst gehuurd voor 3 jaar, maar blijkt dat ze het gekocht heeft. Nog geen geld om er nieuwe suikerriet wortels in te doen. Dat gaat volgend jaar worden als het riet achter ons huis gekapt gaat worden en dan daarvoor gebruikt gaat worden. Ze is zichzelf weeral rijk aan het rekenen. Maar  dat zal ook wel weer tegenvallen. Thais kunnen echt niet rekenen. Mocht het allemaal tegenvallen; het is in een mooi gebied.

Even naar een markt
Er zijn in de buurt welke elke dag markten. Snap niet dat het zo druk is, alhoewel vroeger de woensdagmarkt in Terneuzen ook altijd goed bezet was, maar tegenwoordig? Natuurlijk was er weer van alles te koop waaronder kikkers.

Amerikaan in het volgende dorp
Op de terugweg even gestopt bij een winkeltje waar een Thaise getrouwd is met een Amerikaan.  Woont hier al meer dan 15 jaar en heeft geen ziektekostenverzekering. Hoeft ook niet. Gaat gewoon dood en laat zijn as in zijn achtertuin uitstrooien. Ook een benadering natuurlijk, al is het niet de mijne. Het voordeel is dat hij ook een pintje lust, dus dat hebben we goed laten smaken. Zou de volgende dag bij ons op visite komen. Wil een beetje gaan fietsen, dus kan ik misschien samen met hem de omgeving gaan bekijken.

Ik laat het er weer even bij. De eerste dagen is het best weer spannend en kan dus ook veel schrijven. Zal de komende maanden wel iets minder worden. Groeten uit een zeer warm Thailand. Laat het regenseizoen maar starten! (20 juni 2015)


 

grot 2

Na twee dagen had hij spierpijn, maar het bezoek aan de druipsteengrot had hij niet willen missen. Gerrie Agterhuis maakt een pelgrimstocht en moet 200 meter klimmen (en weer afdalen).

Een pelgrimstocht

Een pelgrimstocht ja, want het was afzien. De vriendin van Kanok, Tiet, haar vader en een buurjongen zijn monnik geworden en hebben zich teruggetrokken in een bergwand een paar kilometer van ons dorp. En die gingen we een bezoek brengen.

Warm en klam
’s Morgens na een kop koffie moesten we vertrekken, gepakt en gezakt. De thermometer gaf 31C aan en een RV van 65%. Kanok en ik op een brommer en Tiet op een andere brommer. Het eerste deel, hotseknotsend door het bos. Het circuit van Valkenswaard is er niets bij. Toen we moesten afstappen stonden er nog drie brommers en een tiental jerrycans van 10 liter, gevuld met water.

Het eerste betekende dat er nog meer mensen op bezoek waren en het tweede betekende dat ieder een jerrycan mee naar boven moest nemen. Eerst mijn nieren wat tijd gegeven om zich weer op hun plaats te zetten na al dat motorcrossen. Begrijp nu waarom renners van die brede riemen hebben tijdens de race.

Arendsnest ?
Naar boven via uitgehakte treden en langs een leuning waar ze het meeste van hebben: bamboe. Ik denk dat we zo’n 200 meter moesten klimmen en we hadden drie rustpauzes nodig. Ik verwenste die 10 liter water die ik meegenomen had. Waarom moeten die mannen zich zo nodig hoog nestelen? Ze moeten elke dag naar beneden om zich te gaan wassen, eten te  bedelen en weer terug naar boven.

Boven aangekomen stond ik te trillen op mijn benen gelijk een  ‘alcolieker’ die dagelijks twintig pinten drinkt en een fles jonge jenever. Maar het moet gezegd worden, het was een belevenis. Er waren dus een vijftal jonge buurmeisjes op bezoek en die zaten te luisteren naar een monnik die ik niet kende.

Kreeg cola aangeboden met daarin de door ons zelf naar boven gesjouwde ijsklontjes. Dat smaakte.

Andere namen voor monniken
De vader van Tiet heeft als bijnaam Noad hetgeen in het Thais ‘snor’ betekent en de buurjongen heet Eep. In hun hoedanigheid als monnik, mag je ze zo niet aanspreken maar als: Luang Poo Noad en Mom Eep (omdat hij jonger is).

Eep is een fervent roker en zat ook daar in zijn hutje een shagje te draaien. Rondom hun hutje hadden ze een pad gekapt en voorzien van verlichting door kaarsen.

Je kent die kaarsen wel, van die grote gele, die nog te slecht zijn om bij ons als druipkaarsen te fungeren. Een vierkant blik, diagonaal doorgeknipt, diende als bescherming tegen de regen en wind.

Druipsteen grot
Maar nu de verrassing: naast het hutje van de monniken was een grot waarin afgedaald kon worden. Het eerste deel met een ladder, nou ja, iets wat daar op leek. Ik ben niet claustrofobisch aangelegd, maar kreeg het soms toch benauwd. Goed dat we zaklampen mee hadden genomen. Na zo’n 20 meter te zijn afgedaald kwamen we in een grote hal.

Allemaal stalactieten van kalksteen in de meest vreemde vormen. Een stilstaande waterval, propellerbladen en met fantasie kon ik zelfs een scrotum zien hangen. En natuurlijk in de hal altaartjes, voorzien van kaarsen, afbeeldingen en bloemen.

Een man was bezig om van boomstammen een bed te maken. De bedoeling was dat de drie monniken beurtelings in de grot zouden overnachten. Het voordeel is wel, dat de temperatuur in de grot veel aangenamer is dan buiten.

Ik heb daar ook dankbaar gebruik van gemaakt en heb een kwartier zitten genieten van de pracht in die grot. Vraag me af of de overheid van deze grot af weet, zeker weten dat er geen enkele toerist komt. Misschien maar goed ook, want dan zou het te druk worden in ons dorp.

Via een andere kruip-door, sluip-door route naar buiten om van een mooi uitzicht te genieten. De dames zagen wat bamboescheuten en die moesten uit de grond natuurlijk, want dat is een lekkernij.

Terug naar beneden
Goed, na nog wat te hebben gepraat met de monniken weer afgedaald richting de brommer stalling. De buurmeisjes waren ondertussen al vertrokken.

Afdalen is gemakkelijker dan klimmen, maar na twee dagen bleek ik toch spierpijn te hebben in mijn bovenbenen. Bij iedere stap naar beneden moet je met je benen je gewicht weer opvangen en dat zijn deze spieren natuurlijk niet gewend en zeker niet gedurende 200 meter.

Het was een leuke ervaring en wanneer ik nog eens bezoekers krijg uit Nederland, dan neem ik ze mee naar deze grot. (22 april 2015)


 

afrikaantjes tegen kwalen

Noad (58) en Moo Eep (30) uit het dorp van Gerrie Agterhuis worden monnik. Noad valt en wordt met een hoofdwond in het ziekenhuis opgenomen. En tot overmaat van ramp blijkt zijn voet ontstoken te zijn. Gerrie weet het allemaal smakelijk te vertellen.

Dorpelingen als monnik

Het is er wel gezelliger op geworden, nu twee dorpelingen in de plaatselijke tempel als monnik zijn binnengetrokken. De oudste, de vader van Jit (vriendin van Kanok) is 58 jaar en wordt dan ook Luang Pu Noad genoemd. Noad staat voor snor en niet voor die oude voetbalclub uit het zuiden des lands (Nooit Opgeven Altijd Doorspelen).

De jongste is Moo Eep, een simpele jongen van begin de 30 die nog steeds bij zijn moeder thuis was, omdat zijn oudere zusters die getrouwd zijn en elders wonen, eisten dat hij voor zijn moeder zou zorgen, die op haar beurt weer op een drietal kleinkinderen past. Eep trok veel met Noad op en samen kuisten ze regelmatig wat flesjes Thai whisky.

Maar goed, ze zitten nu in de tempel en elke ochtend doen ze hun ronde om eten op te halen en andere dingen die de dorpelingen hun willen aanbieden. Op de terugweg stappen ze regelmatig bij ons binnen en vragen dan Kanok om wat extra’s zoals M 150, de Thaise tegenhanger van onze Red Bull. Kanok gaat dit dan kopen en ik stap dan op mijn fiets en breng het achteraan.

Tulp, gladiool, krokus, afrikaantje
Drie AfrikaantjesNoad en Eep zijn bezig om de tempel wat op te fleuren en vroegen ons om bloemen. Tulpen, gladiolen, krokussen en zo willen geen bloem geven, maar afrikanen die kweken en bloeien als de beste. Ik dus op de fiets met een paar plastic zakken vol afrikanen naar de monniken.

Onderweg dacht ik; waar ben ik eigenlijk mee bezig? Op de kleuterschool in Terneuzen, die geleid werd door nonnetjes, moesten we zilverpapier sparen voor de monniken die naar Afrika gingen om het geloof aan de Afrikanen te verkondigen. En nu breng ik afrikanen naar de monniken. Toch een omgedraaide wereld of niet?

Maar het moet gezegd worden, de twee monniken hebben het voor elkaar en rondom de tempel en hun kale hutjes wordt het wat opgefleurd door mijn afrikanen.

Met een hoofdwond in het ziekenhuis
Een paar dagen geleden kwam Jit (vriendin van Kanok) wat paniekerig bij ons binnen, want haar vader was gevallen en met een hoofdwond afgevoerd naar het ziekenhuis in Si Chompu. Nog wat familie verzameld en Kanok en ik mee naar het ziekenhuis om te kijken wat er aan de hand was. Noad lag in zijn oranje supporterskleding in bed te slapen, aangesloten aan een machine die zijn hartritme en bloeddruk on line aangaf (62-103).

Noad lag te slapen en ik kon hem wakker maken van Kanok, want zij mocht hem als vrouw niet aanraken. Toch vreemd, een paar maanden geleden mocht het wel, maar met een oranje sleur om, mag het niet. Dus ik hem wakker maken onder het toeziend oog van andere zieken op de zaal. Wanneer komt een farang nu een monnik wekken?

Hij was nog steeds wat verward en liet me een dik verband zien op zijn achterhoofd, bovenop een flinke bult. Twee hechtingen begreep ik uit zijn verhaal, maar volgens Kanok waren er vier. Ik heb het dus maar op drie gehouden. Een dochter en haar zoon zouden bij Noad blijven op verzoek van de dokter voor het geval het fout mocht gaan, want dan moest hij doorgestuurd worden naar het grote ziekenhuis in Khon Kaen. De zoon, toch al niet zo’n slimmerik, blijft dus wel van school om bij zijn moeder en opa te blijven.

Vraag ik me af: laten ze een ondeskundige opletten voor het geval het fout mocht gaan. Wat is fout, als hij plotseling Frans gaat praten of zin krijgt in friet met een frikandel? Daar heb je toch verpleegsters voor en die liepen daar genoeg.

Gat in het hoofd, voet ontstoken
De volgende dag zijn we weer gereden om te kijken hoe hij er bij lag. Ditmaal niet op de grote zaal, maar op een eigen kamer van 5 bij 3 meter, een aparte douche en toilet en een zit/slaap bank voor de familie. Extra kosten 500 baht per nacht. Dit is inclusief maaltijden, doch niet voor de familie.

Naast het feit dat Noad een gat in zijn kop had, bleek ook zijn voet te zijn ontstoken en hebben ze de nagel van zijn grote teen er zonder verdoving afgetrokken. Hier zat flink wat pus onder. Heb zijn voet nog even vastgehouden, maar die was echt warm. Het uittrekken van de nagel had veel pijn gedaan begreep ik. Hij kreeg nu extra anti biotica toegediend. Omdat hij ook gewrichtspijnen heeft, werd het eten van kip hem verboden. Dus lezers met hetzelfde probleem: dit is de oplossing.

Ik had mijn half opgedronken biertje nog in de auto staan op het parkeerterrein van het ziekenhuis en ben dat op gaan drinken om te voorkomen dat het zou verdampen. Buiten de auto net een slok genomen, toen zo’n belangrijke man, U weet wel een met een fluitje, die me duidelijk maakte dat ik geen bier mocht drinken en wees me naar een bankje 2 meter verder. Daar mocht het wel, maar dat was dan ook buiten het ziekenhuisterrein.

En nu maar afwachten wat er met Noad gaat gebeuren. (19 april 2015)


 

Het overkomt iedereen wel eens. In de bus (tram, trein, vliegtuig mag ook) komt iemand naast je zitten die zijn/haar levensverhaal vertelt. Gerrie hoorde zo’n verhaal tijdens de busreis van Chum Phae naar Bangkok.

In de bus naar Bangkok

Ik zat in de bus van Chum Phae naar Bangkok voor de nieuwjaarsreceptie van Thailandblog Charity en het afscheid van Dick van der Lugt als secretaris van de stichting. Normaal maak je niet zo veel mee in een bus wat het beschrijven waard is, maar deze keer toch wel. En gelukkig maar, want een rit van meer dan 7 uur gaat op den duur best vervelen. Je neemt wel iets mee om te lezen, je kijkt wat naar buiten, maar dat is het dan wel.

Maar deze keer was het anders. Naast mij kwam een tandenloze versnellingsbak zitten en deze man zat ook nog regelmatig binnensmonds te roggelen. Ik keek een paar keer boos naar hem en het hielp. Hij ging verzitten en had ik meteen ook wat meer plek om mijn krant neer te leggen.

Maar in Chayaphum aangekomen kreeg ik weer iemand naast me, ditmaal een dame van, ik schat, eind 30, begin 40 jaar. Ze zag er redelijk uit met een paar borsten die prominent aanwezig waren. En geloof het ook niet, ze sprak redelijk Engels en was blij dat ze met een blanke wat kon praten gedurende de reis. Haar levensverhaal:

Gek van het getingeltangel
Ze had tot haar vijfiende jaar op school gezeten en was daarna in een 7-Eleven winkel gaan werken, maar na drie jaar had ze het wel gehad. Werd bijna gek van dat voortdurend getingeltangel als de deur open ging en ook de verdiensten vielen zwaar tegen gedurende een lange werkdag.

Vertrokken naar Pattaya en kreeg werk in een ‘a-go-go’ bar. Ze was, zoals ik al eerder vermoedde, goed en stevig geschapen en kreeg een mooie plaats op een van de eerste podia. Kreeg veel tips van merendeel dronken mannen en werd ook regelmatig meegenomen naar een hotel voor een short- of een longtime.

Ze verzorgde zich altijd goed, ging maandelijks op controle op HIV en AIDS, gebruikte de pil en deed ‘het’ altijd met een condoom. Maar op een gegeven moment ging het toch tegenstaan. Ze had veel, heel veel mannen gehad. Waarschijnlijk meer dan er bouten in de Moerdijkbrug zitten, maar dat kon ze niet weten.

Maar er ging nog iets anders meespelen, de aantrekkingskracht van de aarde en het verslappen van de borstspieren kregen de overmacht. Een potlood eronder bleef hangen en na verloop van tijd een hele doos Caran d’Ache kleurpotloden.

Had een leuke baht verdiend
Kreeg daardoor een podiumpje achter in de bar en toen stopte ze ermee. Had een leuke baht gespaard en kon het een tijdje volhouden. Ze trok in bij een man die haar gratis kost en inwoning gaf, maar daar bleef het bij.

De twee jaar dat ze bij hem was hadden ze twee keer seks. Maar daar zat ze niet mee, wel met iets anders. Volgens haar was er iets mis met die man. Hij ging altijd als eerste naar bed en zij mocht dan een kwartier later komen, maar tijdens het ontdoen van haar kleding mocht het licht niet aan.

Op een gegeven moment dacht ze hem te pakken te nemen. Ze ging als eerste naar boven en ging naakt op het bed liggen, haar ledematen in een hoek van 45 graden of meer ten opzichte van haar lijf en alle lichten aan.

Had het gehad met mannen
Toen hij naar boven kwam en de deur van de slaapkamer opendeed, bleef hij een minuut met open mond staan kijken en verliet kokhalzend de kamer. Toen wist ze het zeker. Dit is een homo van heb ik me jou daar. Vandaar dat de seks (die twee keer dan) op zijn hondjes moest. Ze deed haar kleren aan, pakte een koffer in en vertrok naar een vriendin. Ze had het wel gehad met mannen.

Nu leeft ze al een paar jaar met haar vriendin, slapen zelfs in één bed, kussen elkaar en foefelen regelmatig tussen de lakens.

Na zo een verhaal vraag je jezelf af: waarom vertelt ze dit allemaal aan een wildvreemde? En dit is niet de eerste, de laatste waarschijnlijk ook niet. Ik luister graag, want door te luisteren help je mensen meer dan je misschien denkt. Denk daar eens aan als iemand je iets wilt vertellen. (17 januari 2015)


 

’t Is hard werken in de Isaan om iets te verdienen. En dat roept bij Gerrie Agterhuis herinneringen op aan de tv-serie Hard labeur.

Hard labeur

Begin jaren zestig hadden wij thuis tv met een handmatig draaibare antenne en konden we naast de NTS, de Vlaamse en Waalse kanalen van de BRT en Rijssel ontvangen. De laatste was voor ons jongens interessant vanwege de zondagse uitzendingen van catch as catch can wedstrijden. Allemaal show, maar dat zagen we toen nog niet.

Van de Vlaamse zender kan ik me twee dingen herinneren: het toneelstuk ‘Het gezin van Paemel’ van Cyriel Buysse, waar we met tranen in de ogen naar hebben gekeken en ook naar de vele afleveringen van ‘Hard labeur’, een verhaal over een gezinnetje, geterroriseerd door een man die de oudste dochter trouwde en die vanwege zijn kracht het vaandel van de kerk mocht dragen tijdens de processie op de velden.

Gelukkig Nieuwjaar
Aan de serie ‘hard labeur’ moest ik denken toen we afgelopen gisteren (bewust) gingen BBQ-en met twee jongens uit het dorp voor hun Sawadee Pimai (Gelukkig Nieuwjaar) De een is homoseksueel en studeert voor onderwijzer en de ander is straight like hell en werkt op het moment in het suikerriet.

Laatst genoemde had de afgelopen dag 400 baht verdiend door het oprapen van bussels riet met twintig stengels en die op een vrachtwagentje geladen. Dat is dus vanaf de grond tot boven zijn macht, waar het door een ander wordt opgepikt.

Ik schat dat zo’n bussel makkelijk 25 kilo kan wegen. Per ton krijgen de mannen 40 baht. Met zijn vieren hebben ze gedurende de dag veertig ton geladen, dus tien ton de man. Omgerekend 400 baht en dat gedurende een lange dag. Dat is wel 100 baht (33%)meer dan het minimumloon.

Dat lijkt niet veel, want vroeger heb ik met drie anderen wel eens een vrachtwagen geladen met twintig ton kartonnen dozen met melkverpakkingen. Een doos woog 15 kilo, en dat deden we binnen de drie uur. Maar het pallet met dozen werd tot tegen je aan gereden en was het een kwestie van wat gooi- en smijtwerk, dus niet te vergelijken met dit laden van het suikerriet.

Hard werk in de Isaan om iets te verdienen
Ik wil maar zeggen, dat er hier in de Isaan hard gewerkt moet worden om iets extra’s te verdienen. Dat noem ik nu ‘hard labeur’ vandaar mijn herinnering aan dat boerengezinnetje in de West Vlaanders waar ook heel hard gewerkt moest worden om wat te kunnen eten begin vorige eeuw.

Of Thailand goedkoop is? Voor de vier personen met één fles water (Cola finished) en twee flessen bier (papa go buy beer now) betaalde ik 460 baht. Niet veel zul je denken, maar wel meer dan het dagloon van de jongen die daarvoor een hele dag riet heeft staan laden. (10 januari 2015)


 

Je kunt van die mannen in die oranje soepjurken zeggen wat je wilt, maar niet dat ze dom zijn, schrijft Gerrie uut Q8 in zijn tweede bijdrage aan Dick’s blog. Leg eens uit, ongelovige.

Feest in de plaatselijke tempel

Het is 3 januari, drie dagen voor Driekoningen dus een groot feest in onze tempel. Je kunt van die mannen in die oranje soepjurken vertellen wat je wilt, maar niet dat ze dom zijn. Een feest in de tempel wilt niet anders zeggen dan de mensen uit het dorp geld uit de zak kloppen. Waarvoor? Dat ik het niet wil weten, vorige keer was het voor elektriciteit op het tempelcomplex. Misschien nu extra toiletruimtes voor de vele (?) bezoekers.

De datum is goed gekozen, want dan zijn de zonen en dochters van de dorpelingen terug naar hun roots gekomen vanuit Bangkok of vanuit het Zuiden waar ze in de bouw, dan wel in de rubber industrie werkzaam zijn. En die mensen nemen geld mee naar huis natuurlijk, en daar moet je een slaatje uit slaan.

Kleine bananenboompjes worden afgesneden en uit bamboe worden reuze satéprikkers gesneden. Onder met een puntje en van boven gesplitst. Daar kun je dan bankbiljetten tussen steken en dan het topje weer dichtbinden met een rekker, zoals de Vlaming zou zeggen. Deze satéprikkers met geld worden dan in het boompje geprikt en zo maak je dan een echte geldboom.

Of ik ook wilde bijdragen? Neen dus, maar het werd me duidelijk gemaakt dat het goed voor me zou zijn als ik het wel zou doen. Hoezo goed? Voor geluk in het leven natuurlijk. Maar ik denk niet dat ik zoveel geluk ga hebben dat ze bij me weg gaat. Maar toch geprobeerd. 200 baht dan maar, want aan een boom zo vol behangen mis je een twee biljetten niet.

Grote pick-ups met achterin de hele familie met één en soms met twee geldbomen richting tempel. Andere auto’s met ketels met eten voor de monniken en wat er over blijft voor de aanwezige gelovigen. En kieskeurig dat ze zijn. Er komt een vrouw bij ons een containertje van 20 liter drinkwater kopen voor 15 baht. Mijn vriendin loopt hiermee naar de poort, maar komt daarna weer terug met diezelfde container. Wat is er vraag ik? Er zitten te veel krassen op de container en dat staat niet. Je moet wel iets moois geven aan de monniken, anders niets.

Drie en een half uur zijn ze weg, een andere farang uit een andere plaats komt bij mij op bezoek, want zijn vrouw komt van ons dorp en is ook gaan schenken. Tijd doorgebracht met een paar biertjes en roddelen over de seksuele escapades van Prins Edward. Mijn bezoeker is een Engelsman vandaar. Zelfs Profumo en Christine Keeler ontkwamen niet aan ons geroddel.

En zo was er weer een halve dag om. Volgende week zaterdag lekker naar Bangkok voor de nieuwjaarsreceptie van Thailandblog Charity en het afscheid van Dick van der Lugt. Geen monniken, geen gezeur over beschadigde watercontainers of te weinig geld aan de bananenboom.  Waarover dan wel? Hoort U misschien nog. (3 januari 2015)


 


Gerrie Agterhuis gelooft niet in geesten of spoken. ‘Dat moet u van mij aannemen’, schrijft hij. En dat doen we, want we kennen hem als iemand met wie niets mis is in zijn bovenkamer. In zijn eerste verhaal op Dick’s blog vertelt hij over een mysterieuze gebeurtenis. ‘Wat ik hier pen, is echt gebeurd.’ 

Mysterie uit het mysterieuze Oosten

‘Gerrie, Gerrie kom vlug, we moeten naar het ziekenhuis. Chumpla heeft een ongeluk gehad en ze gaat dood. We moeten mama Eep ook meenemen.’

Chumpla is een vrouw uit het dorp wier man in een nacht is doodgeschoten toen hij nog beneden was en zij boven in de slaapkamer. Heeft niets gehoord en de daders zijn ook nooit gevonden. Hoogstwaarschijnlijk omgebracht door de moordbrigade van premier T in zijn jacht op yaba verdelers. Later is Chumpla hertrouwd met Toni, een Engelsman en woont nu in Si Chumphu. Mama Eep is een oudere zus van haar vermoorde man. Zo dat weet U dan ook weer.

Ik schiet vlug een polo-shirt aan, verwissel mijn slippers met een paar instappers, want daar rijd ik makkelijker mee. Mama Eep woont in Soi 1 (van de drie die ons dorpje rijk is), maar daar aangekomen staat ze zich op haar dooie gemakje te wassen naast een regenton en een pannetje, waarmee ze water over zich heen gooit.  Als iemand op sterven ligt, dan ga je daar als familie in gezwinde spoed naar toe,tenminste volgens mij, maar blijkbaar in Thailand niet.

Fervent betelnoot pruimster
Mama Eep is een fervent betelnoot pruimster en propt dit in haar mond met wat tabak en een boomblad met een roze pasta. Het rode sap loopt dan ook uit haar bijna tandenloze versnellingsbak. In haar hengselmandje steekt ze natuurlijk wat van deze ingrediënten en  een plastic zakje, waarin ze het speeksel kan uitspuwen. De eerste keer dat ik dat zag ging ik over mijn nek, het leek wel bloed.

Uiteindelijk zat ze dan toch achterin de auto en konden we vertrekken. Net buiten het dorp zien we een man levenloos langs de kant van de weg liggen, maar er zijn al drie mensen naast hem. Geen reden dus om te stoppen, want ‘Opzij, opzij, opzij we hebben ongelofelijke haast’.

Snelheid maken naar het ziekenhuis in Si Chumphu is onmogelijk. De weg zit vol met putten, nou ja putten, het lijken meer mijnschachten en daarbij komt nog eens het drukke verkeer met overladen vrachtwagens die het suikerriet naar de fabrieken brengen. We komen ook langs het grote huis waar Chumpla met Toni wonen, maar constateren dat Toni al weg is. Waarschijnlijk ook richting ziekenhuis.

Daar komt de ziekenauto; 5 minuten later de tweede
Bij de ingang van het ziekenhuis zien we Toni tussen een hoop andere belangstellenden staan. Hij weet niet veel meer, alleen dat de veroorzaker doorgereden is. Niets bijzonders hier in Thailand. En daar komt de ziekenauto met loeiende sirenes aan, het volk bij de ingang buigt over de reling om toch maar niets te moeten missen. Helaas, in de ambulance ligt de man die we net buiten ons dorp hadden zien liggen. Nu met een brace om zijn nek.

Vijf minuten later komt de tweede ziekenauto. Chumpla wordt op de brancard naar buiten geschoven, maar is in staat om zelf op de klaarstaande brancard te kruipen. Lijkt niet op een persoon die stervende is. De grote pleister op haar hoofd, doet ook al niet veel bijzonders vermoeden. Even de duim omhoog gestoken naar Toni die met haar naar binnen ging.

We hebben nog even binnen staan wachten en heb van de gelegenheid gebruikt gemaakt om mijn bloeddruk en hartslag nog eens op te meten. 126-79 en 70, dus zeer goed en dat terwijl in Nederland hoge bloeddruk is gemeten.

Chumpla moet onder de röntgen en dat kan nog wel even duren. Krijgen ondertussen te horen dat een andere man uit ons dorp de bromfiets is gaan ophalen die door het ongeluk in tweeën is gebroken. Dan moet het toch wel een klap zijn  geweest en heeft ze het er erg goed van afgebracht. Moet wel stellen dat ze altijd een goede helm droeg.

Er gebeurde iets vreemds
Terug naar huis gereden en ik kreeg te horen dat we in het dorp nog drie oude vrouwen moesten gaan ophalen voor een speciale ceremonie op de plaats des onheils. Mama Eep had uit het ziekenhuis een doek meegenomen die Chumpla droeg tijdens het ongeluk.

Duurde natuurlijk even voor de drie oude dames waren opgetrommeld, maar uiteindelijk konden we dan toch vertrekken. Er werden ook bananen en flesjes water meegenomen.  Op de plek aangekomen gingen de vier dametjes achter elkaar staan en liepen heen en weer op de bewuste plaats. Mama Eep hield de doek op haar platte handen en de vrouwen droegen de bananen en de flesjes water op dezelfde manier.

Ik had dat zo’n 5 minuten aangezien toen er plotseling iets vreemds gebeurde. De doek die mama Eep droeg begon te bewegen en dat vond ik wel zo raar dat ik naar mijn vriendin keek, maar die zat ook met grote ogen het gebeuren te aanschouwen.  De processie stopte zoals ze begonnen was. De vier vrouwen stapten in de auto en vertelden dat vanaf nu tot aan het huis van Chumpla, waar we naar toe moesten, geen woord gezegd mocht worden.

Toni geloofde er geen mallemoer van
Snapte hier geen ene moer van, maar reed in alle stilte, zelfs een vloek vermijdend toen een jonge nozem op zijn brommer de binnenkant van mijn bocht nam.  Chumpla lag in de kamer op een matras en had veel pijn. Ik ben niet mee naar binnen gegaan en heb Toni in geuren en kleuren het verhaal gedaan. En zoals verwacht, hij geloofde daar geen enen malle moer van. Als ik het niet had gezien, had ik precies hetzelfde gereageerd.

Bleek na het röntgen onderzoek dat ze een paar ribben had gekneusd, maar dat er verder niets werd geconstateerd. In Thailand schijn je nogal snel te sterven. Hij liet me ook de bromfiets zien die terug gebracht was en zag alleen een remhandel en een voetensteun die uit hun verband stonden. Nog eens iets anders dan in tweeën gebroken.

Chumpla moest de bananen eten en het water drinken dat de dames tijdens de optocht hadden rondgedragen en de doek werd op haar gekneusde ribben gelegd. Buiten werd door een paar andere vrouwen een grote tafel met korte poten klaargemaakt. Veel bladeren erop en onder de tafel werd een ijzeren plaat met gloeiend houtskool geschoven.

Ondersteund kwam Chumpla naar buiten en werd op deze tafel gelegd. De warmte van het houtskool moest voorkomen dat er spierpijnen zouden gaan optreden. En de bladeren op de tafel zorgden dat speciale dampen het lichaam indrongen. Dit werd me door mijn vriendin verteld. Vond het al met al maar een raar verhaal, maar ze geloven erin, dus laat ze maar doen.

Een ding heb ik ook geleerd over de Thais, overdrijven dat ze kunnen. (27 december 2014)

  • Trackback are closed
  • Comments (5)
    • Corry Jansen
    • December 27th, 2014 9:27am

    Hoi, ja ik ga je via deze site volgen, omdat ik het leuk vind wat je schrijft over Thailand. Groetjes

    ## Code voor in de functions.php om site sneller te maken ## function saotn_removeQueryStrings( $src ) { if( strpos( $src, '?ver=' ) ) $src = remove_query_arg( 'ver', $src ); return $src; } add_filter( 'style_loader_src', 'saotn_removeQueryStrings', 10, 2 ); add_filter( 'script_loader_src', 'saotn_removeQueryStrings', 10, 2 );
  1. Wel Gerrie, ik ben benieuwd wat er nog meer voor “geloof er geen mallemoer van” gaat gebeuren daar in Thailand. Succes in ieder geval!

    ## Code voor in de functions.php om site sneller te maken ## function saotn_removeQueryStrings( $src ) { if( strpos( $src, '?ver=' ) ) $src = remove_query_arg( 'ver', $src ); return $src; } add_filter( 'style_loader_src', 'saotn_removeQueryStrings', 10, 2 ); add_filter( 'script_loader_src', 'saotn_removeQueryStrings', 10, 2 );
    • Roger Stassen
    • December 28th, 2014 8:34am

    Mooi Gerrie, fijn dat ik je verder kan blijven volgen op Dick’s blog. Dick heeft zijn toverstokje gehanteerd, dat zie je aan de lay-out.

    ## Code voor in de functions.php om site sneller te maken ## function saotn_removeQueryStrings( $src ) { if( strpos( $src, '?ver=' ) ) $src = remove_query_arg( 'ver', $src ); return $src; } add_filter( 'style_loader_src', 'saotn_removeQueryStrings', 10, 2 ); add_filter( 'script_loader_src', 'saotn_removeQueryStrings', 10, 2 );
    • Ad de Groot
    • December 30th, 2014 10:25am

    Hallo Gerry,

    Fijn verhaal, bijna geloofwaardig de zwevende doek, Efteling ? van genoten en fijn dat we hier van je verhalen kunnen genieten.

    Met groet, Ad Khon Kaen.

    ## Code voor in de functions.php om site sneller te maken ## function saotn_removeQueryStrings( $src ) { if( strpos( $src, '?ver=' ) ) $src = remove_query_arg( 'ver', $src ); return $src; } add_filter( 'style_loader_src', 'saotn_removeQueryStrings', 10, 2 ); add_filter( 'script_loader_src', 'saotn_removeQueryStrings', 10, 2 );
    • Hans Geleijnse
    • January 18th, 2015 2:03pm

    Beste Gerrie,

    Ontdekte dit verhaal wat laat, maar tijdig genoeg om ervan te genieten. Je weet gebeurtenissen uit het leven van alledag bijzonder levendig te beschrijven. Mooi werk!

    ## Code voor in de functions.php om site sneller te maken ## function saotn_removeQueryStrings( $src ) { if( strpos( $src, '?ver=' ) ) $src = remove_query_arg( 'ver', $src ); return $src; } add_filter( 'style_loader_src', 'saotn_removeQueryStrings', 10, 2 ); add_filter( 'script_loader_src', 'saotn_removeQueryStrings', 10, 2 );