Ze werken in de huishouding, in de horeca of ze bedelen

Elke maand steken twintig kinderen uit Myanmar de grens over op zoek naar werk. Ze komen terecht in theehuizen, restaurants, massagesalons, karaoke bars en bordelen; zowel in de grote stad als op het platteland. Doorgaans onderbetaald worden velen ook nog eens mishandeld.

Naw Paw, een 13-jarig Karen meisje uit Hlaing Bwe in Myanmar, werkt in een restaurant in Mae Sot, aan de grens met Myanmar. Ze verdient 3.000 baht per maand. Dat is drie keer zoveel als ze in haar eigen land kan verdienen. ‘Ik kwam hier werken omdat ik mijn familie in Myanmar moet steunen. Ik ben van school gegaan omdat mijn ouders dat niet langer konden betalen. Nu stuur ik ze elke maand ongeveer 2.000 baht.’
Naw heeft geluk. Haar baas zorgt voor kost en inwoning en mishandelt haar niet. Dat kan niet gezegd worden van het overgrote deel van kind-arbeiders in Thailand. Ze werken in theehuizen, restaurants, massagesalons, karaoke bars en bordelen; zowel in de grote stad als op het platteland.
Een van de meest schrijnende gevallen dat veel media-aandacht kreeg, was Air, een 12-jarige Karen meisje. Ze werd ontvoerd door een Thais echtpaar, moest er in de huishouding werken, werd gemarteld en moest in een hondenhok slapen als ze straf had. In januari zag ze na 5 jaar kans te ontsnappen uit de handen van het sadistische echtpaar. Haar rug zat vol met brandwonden, haar linkerarm kon ze niet meer gebruiken.
Veel kinderen worden gedwongen te bedelen
Pensiput Jaisanut, verbonden aan de Chiang Rai Rajabhat universiteit, nam deel aan een onderzoek naar kinderarbeid in het noorden van Thailand. Van de 603 kinderen kwamen de meesten uit Myanmar. Veel kinderen werden door hun ouders gedwongen te bedelen. ‘Als ze niet genoeg geld bij elkaar hebben gebedeld, worden ze gestraft. Sommige meisjes jonger dan 15 jaar werken in “entertainment centres” en worden seksueel lastig gevallen op een leeftijd dat ze op school horen te zijn.’
Volgens de studie werken de meeste kinderen in de huishouding, karaoke bars en restaurants of ze werken op straat als bedelaar. Meisjes die in de huishouding werken, vormen met 78 procent de meerderheid van kindwerkers. Zo’n 95 procent verdient minder dan 4.000 baht per maand. De meerderheid meldde zowel verbaal als fysiek te worden mishandeld.
Ook in andere delen van het land worden kinderen mishandeld. Sommige Myanmarese kinderen zijn bijvoorbeeld in de zuidelijke kustprovincies verkocht aan visreders. Terugkeren naar huis mogen ze niet, aldus Pensiput.
Op papier ziet het er allemaal mooi uit: zowel in Myanmar als Thailand is kinderarbeid verboden. Myanmar tekende in 2004 de UN Convention against Transnational Organised Crime en vormde in 2007 een anti-mensenhandel taskforce. Maar nog steeds steken elke maand twintig kinderen uit Myanmar de grens over op zoek naar werk, schatten NGO’s. Een vijfde van het totaal aantal buitenlandse werknemers uit Myanmar bestaat uit kinderen.
Het voor Thailand vernietigende Amerikaanse Trafficking in Persons rapport 2013 bevestigde onlangs nog eens de armzalige prestaties van Thailand in de strijd tegen mensen- en kinderhandel. Dat er snel verbetering in komt, lijkt niet erg waarschijnlijk, want zoals het gezegde luidt ‘Ze dronken een glas, deden een plas en alles bleef zoals het was’.
(Bron: Spectrum, Bangkok Post, 30 juni 2013)

  • Geen Trackbacks
  • Reacties (0)
  1. Nog geen reacties