Columns uit Thailand 2018

Voorgaande columns
25 november 2012-3 januari 2014
4 januari 2014-30 december 2014
31 december 2014-31 december 2015
1 januari 2016-31 december 2016
1 januari 2017-31 juli 2017
1 augustus-25 november 2017
26 november 2017-31 december 2017

Thailand, 24 april – Bezocht jaren geleden een festival in het Hof en Oranjepark in Vlaardingen (weet het jaar en de naam niet meer: Hof van Spektakel?). Het bestond uit diverse kunstobjecten en installaties waar de bezoekers langs liepen. Op mij maakte de huilende treurwilg de meeste indruk. Jawel, de boom huilde, zijn waterlanders bleven maar stromen. De boom moet een groot verdriet hebben gehad. Ik had de boom willen troosten als dat had gekund. Zachtjes over zijn bast aaien en vragen: wat scheelt eraan, treurwilg? Maar ik praat niet tegen bomen, dat doet prinses Irene. Ik praat tegen mezelf en die geeft ook nooit antwoord.

Thailand, 23 april – Feuilleton: Dokter Dick en Annemarie maken een sentimental journey (aflevering 11 en 12)
11 ‘Kom binnen kinders’, begroette tante Mathilde haar nichtje en Dick. Ze gaf beiden een dikke knuffel en kwam gelijk ter zake: ‘Julie zullen wel honger hebben.’ Dick en Annemarie ontkenden dat maar niet, alhoewel ze in het vliegtuig een uur voor aankomst nog hadden gegeten. ‘Ik heb sandwiches voor jullie gemaakt en chocolademelk. Met een dikke plak ontbijtkoek erbij met echte boter.’ ‘Goed voor de stoelgang’, lispelde Dick, maar dat verstond tante gelukkig niet. De tafel was al gedekt, een grote schaal met sandwiches stond klaar, ze schonk de chocolademelk in en zei: ‘Ga je gang. Het komt uit een goed hart.’

12 Tante zag er puik uit, om door een ringetje te halen. Ook binnenshuis hechtte Mathilde  aan decorum. Ze droeg een beige mantelpakje dat perfect om haar ranke lichaam paste. Om haar nek een parelkettinkje, een van de erfstukken waarmee ze zich tooide, om haar ringvinger een ring met robijn edelsteen. Dick rook een lichte parfumgeur. Vermoedelijk Chanel no 5. Niet dat hij verstand van parfums had, maar het was de enige die hij ooit had gekocht voor een oudere kennis. ‘Vertel eens kinders, hoe gaat het met jullie?’ Ja, kinders, zo zou Mathilde hen de hele vakantie aanspreken. Bij anderen zou het neerbuigend klinken. Niet bij Mathilde, bij haar klonk het liefdevol.

Thailand, 22 april – Thailand staat bekend als het land van de Glimlach, het wil Kitchen of the world zijn en wordt Amazing Thailand genoemd. Toen ik onlangs in de tuk-tuk door Huai Khwang reed, bedacht ik: Thailand is het land van Te Veel. Passeerde kledingwinkel na kledingwinkel die met zoveel kleding vol hangen dat ze nooit het genoegen zal smaken gedragen te worden. Dat geldt ook voor bh’s, lingerie, schoenen, slippers – van alles is te veel. Thailand is ook het land van te veel corruptie, van te veel verkeersslachtoffers, van te veel regen of te veel droogte. Maar niemand klaagt en daarom houd ik van dit land. Eigenlijk ook te veel.

Thailand, 21 april – Feuilleton: Dokter Dick en Annemarie maken een sentimental journey (aflevering 9 en 10)
9 Het reisprogramma was gesaneerd, tante Mathilde geïnformeerd over de datum, een afspraak met Kees gemaakt; vliegtickets waren gekocht, re-entry visa geregeld, niets stond meer hun vakantie in de weg. Nu nog koffers pakken en op naar Suvarnabhumi, de uit zijn krachten gegroeide luchthaven met de lange wachttijden voor Immigration. Dick en Annemarie zouden met Emirates vliegen en een tussenstop in Dubai maken. Wel zo aangenaam om even de benen te strekken en zich te vergapen aan dure merkartikelen. De luchthaven was een paar maatjes groter dan Suvarnabhumi en nog meer maatjes dan Schiphol. Maar je liep er niet verloren rond, wist Dick van de vorige keer toen hij er was.

10 Consumpties op luchthavens zijn nooit goedkoop en dat gold ook voor Dubai, dus bestelden Dick en Annemarie koffie met een plak cake. Ze drentelden wat rond en doodden de tijd met lezen. Alhoewel zelf geen roker meer, viel het Dick op dat de rookruimte, gesponsord door Winston, aanzienlijk groter en luxueuzer was dan op Suvarnabhumi en Schiphol. Beter geventileerd ook, stelde hij vast toen hij even naar binnen liep. In zijn jonge jaren had Dick gerookt, een gewoonte die hij had afgezworen toen hij merkte dat zijn uithoudingsvermogen begon terug te lopen. Annemarie had nooit gerookt. Ze vond het een smerige gewoonte en niet passen bij iemand met een medisch beroep.

Thailand, 20 april – Een aantrekkelijk kenmerk van het klimaat in Nederland is de wisseling der seizoenen. De natuur sterft en wordt weer tot nieuw leven gewekt, in een eindeloze cyclus. Het heeft iets bijbels, die jaarlijkse opstanding. Ieder heeft zo zijn eigen voorkeursseizoen. Een vriend vindt de herfst het mooiste seizoen. Ik niet, de herfst deprimeert me. Ik houd van de lente. Zoals Gorter schrijft: Een nieuwe lente en een nieuw geluid. Thailand kent ook seizoenen; een tourgids grapte eens drie seizoenen: hot, very hot, en very very hot. In Bangkok merk ik er weinig van: het is (bijna) altijd warm en da’s goed voor mijn spieren en gewrichten.

Thailand, 19 april – Feuilleton: Dokter Dick en Annemarie maken een sentimental journey (aflevering 7 en 8)
7 Vind je ons reisprogramma niet erg overladen, vroeg Annemarie. Kan zijn, bromde Dick. Laten we de lijst nog eens doornemen en de plaatsen schrappen, die we al kennen, waaraan hij toevoegde met een knipoog naar het boeddhisme: In ons huidige en vorige leven. Er stond weinig gemeenschappelijks op de lijst. Dick stelde voor het bezoek aan het ss Rotterdam te schrappen. Hij was er al eens geweest en vond het toen tegenvallen. Het schip miste de levendigheid van passagiers en bemanning, het was een dood ding. Annemarie vond Volendam niet nodig. Te cliché en alleen op toeristen gericht die denken dat Nederlanders op klompen lopen.

8 In Den Haag vervingen ze Panorama Mesdag door Madurodam. ‘We kunnen natuurlijk ook alles schrappen en alleen naar Madurodam gaan’, opperde Annemarie, half-serieus. ‘Hebben we alles in één keer gehad. Bespaart een heleboel geld en gereis.’ Dick glimlachte. ‘Soms heb jij briljante ideeën.’ Maar zo rigoureus wilden ze het reisprogramma niet saneren. Wel voegden ze nog de grachten- en havenrondvaart in respectievelijk Amsterdam en Rotterdam samen. Het lot bepaalde dat het Amsterdam zou worden. Kinderdijk verviel, stel je voor dat het de bezoekdag niet zou waaien. ‘Als we zo doorgaan, blijft er niets over. Kunnen we net zo goed in bed blijven’, riep Dick, waarop Annemarie reageerde: ‘Of niet op vakantie gaan, maar dat wil ik Mathilde niet aandoen.’

Thailand, 18 april – Gisteren eindigden de zogeheten seven dangerous days, elk jaar een periode met een record aantal verkeersdoden en -gewonden, dit jaar nog meer dan vorig jaar ondanks anti-alcohol campagnes en controleposten in het hele land. Ik vind het best. Als iemand dronken op de motorfiets stapt en het gas opendraait, moet hij weten: dat wordt enkele reis hiernamaals. Ik ken geen zeven maar drie gevaarlijke dagen: 13, 14 en 15 april, waarop je het risico loopt een lading water over je heen te krijgen en je wangen besmeurd kunnen worden met talkpoeder. Schijnt sanoek te zijn, wat het Thaise woord is voor dolle pret of aangenaam. Ik heb ze overleefd door zelf opgelegd huisarrest.

Thailand, 17 april – Feuilleton: Dokter Dick en Annemarie maken een sentimental journey (aflevering 5 en 6)
5 Tante Mathilde bood onderdak voor de vakantieperiode aan, een aanbod waar Dick en Annemarie gretig gebruik van maakten. Niet alleen vanwege de financiën, maar ook vanwege de gezelligheid. Het enige minpuntje was dat de reis naar de geplande reisdoelen langer zou duren omdat ze eerst met de bus naar station Huizen moesten reizen en vandaar naar station Utrecht. Dick en Annemarie besloten in april op vakantie te gaan; dan hoefden ze Songkran niet mee te maken, een waterfestijn waar ze beiden niet gek op waren. Het was vooral in de grote stad los gezongen van zijn oorspronkelijk betekenis en een vrijbrief geworden voor misdragingen. De Keukenhof zou dan al open zijn, dus dat kwam mooi uit.

6 Dick moest denken aan het liedje De zusters Karamazov van drs P, waarin ene tante Constance en tante Mathilde ‘eendrachtig en knus’ bij elkaar wonen. De krassende doctorandus zing-zegt dat Mathilde Constance wil vergiftigen, maar helaas: wie een kuil graaft voor een ander valt er zelf in. Ze proeft van het gifmengsel, dat ze gebrouwen heeft, en ‘viel als een blok neer’. Annemarie kende het liedje niet. Toen ze het hoorde op YouTube, moest ze erg lachen. Ze sloeg het op haar mobieltje op om het Mathilde te laten horen, want die had er nooit iets over gezegd. Ze zou het ook wel niet kennen. (https://youtu.be/Heu7yfPLcrE)

Thailand, 16 april – Men zegt: Ouderdom komt met gebreken. Als 71-jarige kan ik dat bevestigen. Mijn benen lijken soms van lood, ik moet oppassen mijn evenwicht niet te verliezen, mijn korte-termijngeheugen hapert wel eens. Maar als het daarbij blijft, valt ermee te leven. Moet altijd denken aan het gezegde: Ik huilde omdat ik geen schoenen had tot ik iemand ontmoette die geen voeten had. Ouderdom heeft ook voordelen: in de metro wordt vaker voor me opgestaan. Ik kan me brutaliteiten veroorloven en kan rare dingen zeggen: Ik word toch niet serieus genomen. Mij hoor je niet klagen, want daar word je niet mooier van.

Thailand, 15 april – Feuilleton: Dokter Dick en Annemarie maken een sentimental journey (aflevering 3 en 4)
3 Tante Mathilde was een geval apart. Opgegroeid in ’s Gravenhage, zoals ze Den Haag consequent noemt, woont ze in Huizen in een veel te groot huis. Tot ergernis van de buren is de tuin een wildernis. Alhoewel ze slechts een klein pensioentje heeft, gedraagt ze zich als een Grande Dame. Dankzij enkele sieraden die ze geërfd had, wekt ze de indruk een gefortuneerde vrouw te zijn en die rol speelt ze met verve. Ze spreekt enigszins bekakt en schept graag op over haar buitenlandse reizen die ze volgens Annemarie nooit heeft gemaakt. Niet zo moeilijk als je de reisfolders bestudeert. Elke avond voor het slapen gaan, drinkt ze een glaasje advocaat, op zondag met slagroom.

4 Annemarie was gek op tante Mathilde. Ze hield van haar non-conformisme en vond het knap hoe ze een buitenland kon beschrijven alsof ze er zelf geweest was. Annemarie voerde haar vaak met vragen over bezoeken die ze er had afgelegd. De beste verhalen gingen over haar reisjes op de Rijn. Die zou ze trouwens wel gemaakt kunnen hebben. Dick smulde van Annemarie’s verhalen over tante Mathilde, hij zag uit naar de kennismaking met haar. Vaak vroeg hij Annemarie: Vertel nog eens over je tante. Dan volgde een of ander maf verhaal zoals over de keer dat ze in Barcelona in een zaaltje belandde waar gerepeteerd werd voor de dansscènes in de film Carmen van Carlos Saura en zij zich bij de danseressen aansloot.

Thailand, 14 april – Op de eerste dag van Songkran gisteren was het heet. Van hitte word ik moe, zelfs als ik niks doe. Ik had de indruk dat de lift trager was dan anders: ook bevangen door de hitte. In mijn straatje werd niet met water gespoten. Mijn vriendin, niet gekleed in een Hawaii shirtje, zat in de schaduw van bomen bij een groep mannen aan het bier. Ik kocht een Cornetto en moest denken aan de Open Dag van het Unilever research laboratorium in Vlaardingen jaren geleden. Een man bij een apparaat waarmee ijshoorntjes werden gemaakt, vertelde dat zijn opdracht was te besparen op het deeg. Hij had jaren gestudeerd in Delft.

Thailand, 13 april – Feuilleton: Dokter Dick en Annemarie maken een sentimental journey (aflevering 1 en 2)
1 ‘Schat, volgens mij…’ Oei, als Dick zo begon, wist Annemarie het al. Dan volgde er een SERIEUS onderwerp. Dat was het ook, maar het was minder serieus dan ze had verwacht. Hij maakte zijn openingszin af: ‘… moeten we maar eens op vakantie gaan. We werken alle twee hard. Als we zo doorgaan, raken we nog overwerkt. Dat mag niet gebeuren.’ Annemarie dacht na. Ja, Dick had wel gelijk. Ze werkten alle twee hard, hun enige vakantie – als je het zo mag noemen – waren weekenduitstapjes naar Cha-am. Maar die waren van korte duur. En ze waren een keer op bezoek geweest bij Peter en Marloes in Buriram.

2 Over hun bestemming hoefden ze niet lang na te denken: Nederland. Annemarie had nog familie in Nederland: tante Mathilde, Dick niet meer. Hij was enig kind en zijn ouders waren al overleden. Maar hij wilde wel Kees ontmoeten, de zaalarts uit het ziekenhuis die hij tegen het lijf was gelopen tijdens zijn retraite bij de boer. Ze spraken af de rol van toerist aan te nemen, dus namen zich voor Volendam, Kinderdijk (molens), Amsterdam (Rijksmuseum, van Gogh museum, grachtenrondvaart), de Keukenhof, Scheveningen (Panorama Mesdag) en Rotterdam (Euromast, havenrondvaart, ss Rotterdam) te bezoeken. Ze hoefden zich niet te haasten, want ze hadden drie weken uitgetrokken voor hun vakantie. Als uitvalsbasis kozen ze een hotel in Utrecht, dichtbij het station.

Thailand, 12 april – Een man met ontbloot bovenlijf kwam zijn huis in mijn straatje uit. Hij etaleerde een enorm dikke pens, wat ik geen compliment vond voor God’s schepping. Ik heb geen dikke pens, maar ik zal mij nooit zo op de openbare weg vertonen.  Ik schiet minimaal een singlet aan: voor de korte afstanden. Langere afstanden vereisen een T-shirt. De dracht van de man zou in Nederland, vermoed ik, een boete opleveren wegens onzedelijk gedrag. Hier niet. Zie ook wel eens mannen in boxershort lopen. Daarvoor geldt hetzelfde. Binnenshuis heb ik geen gêne, maar buitenshuis hecht ik aan een zeker decorum.

Thailand, 11 april – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 57, 58 en epiloog)
57 De leerlingen hadden vooral belangstelling voor het tradionele weefgetouw waarop stoffen van verschillende patronen werden geweven. Dat leren we nooit, verzuchtten enkelen, maar de vrouwen zeiden: Wij hebben het ook geleerd, dus waarom jullie niet? Na de rondleiding aten ze enkele lokale gerechten zoals pittige en zure kippensoep met moerbeibladeren. Maar die was te heet voor Marloes en Peter evenals de nam phrik pak tom, een scherpe dip gemaakt van makreel en groentes. Met de afspraak voor een workshop keerden ze terug naar hun schooltje, waar de leerlingen hun mede-leerlingen uitgebreid uit de doeken deden wat ze gezien hadden en al een beetje geleerd.

58 Voor Peter’s collega, die was meegegaan naar het zijdedorp, waren spinnen en weven gesneden koek. Dat had ze in haar jeugd geleerd. Alleen het kweken van zijdewormen en de behandeling van de cocons waren nieuw voor haar. Het lag voor de hand dat zij een weefklasje zou leiden. Ze zouden enkele dagen in Ban Sanuan Nok doorbrengen om het proces onder de knie te krijgen. De kinderen verheugden zich er bij voorbaat op. De bamboeschool had leergierige leerlingen, hetgeen niet van alle leerlingen in het reguliere onderwijs gezegd kan worden. Vooral jongens gooien er met de pet naar, reden waarom Thaise leerlingen in internationale onderwijsvergelijkingen uiterst pover presteren.

Epiloog
De auteur neemt afscheid van Peter en Marloes. Ze hebben eenmaal een huwelijkscrisis doorgemaakt, maar ze zijn er goed uitgekomen. Beroepsmatig gaat het beiden voor de wind. Peter is op zijn plaats als leraar op de bamboeschool, Marloes werkt met veel plezier in een kliniek en runt in haar vrije tijd een zwemschooltje. Tijd om terug te keren naar de hoofdpersonen van het eerste en tweede feuilleton, Dokter Dick en Annemarie. De twee grondleggers van mijn serie feuilletons hebben vakantieplannen gemaakt. Laten we ze eens volgen in het vijfde feuilleton Dokter Dick en Annemarie maken een sentimental journey.

Thailand, 10 april – Nog meer dan zilte haring, zoete aardbeien, vette lekkerbekkies en krokante kroketten mis ik hier gesprekken met Thaise intellectuelen. Ik ken er geen  en weet ook niet waar ik ze in het wild kan tegenkomen. Gaf ik maar les aan een opleiding journalistiek, dan was dat veel gemakkelijker. Ik zou graag een boom opzetten over de Thaise samenleving: wat verandert, wat blijft hetzelfde? Ik heb veel vragen over Thaise mensen. Waarom zijn ze zo dociel? Zijn het sluimerende vulkanen die elk moment kunnen uitbarsten? Waarom is er zoveel geweld in dit land: gereglementeerd (Muay Thai, boksen) en misdadig? Het boeddhisme predikt toch vrede? Waarom vertellen Thai je nooit de waarheid? [Is dat zo?]

Thailand, 9 april – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 55 en 56)
55 Lijkt me leuk om daar een kijkje te nemen, zei Peter nadat hij in de krant een verhaal had gelezen over Ban Sanuan Nok, een dorp in de provincie waar op traditionele wijze zijde wordt gesponnen en geverfd. Marloes had het verhaal ook gelezen en had dat ook al bedacht. Het dorp had recent zijn deuren geopend om bezoekers het hele proces te laten zien: van moerbeiboom, waarop zijdewormen zich tegoed doen aan de bladeren, tot kwaliteits zijden stoffen. Peter had gelijk al weer een idee. We nemen het schoolkabinet mee om te zien of het iets voor ons is om in het lesprogramma op te nemen. (Lees: Van zijdeworm tot zijden stoffen)

56 Dus vertrok een kleine delegatie met Peter, een collega van Peter, Marloes en enkele leerlingen van Lam Plai Mat naar het zijdedorp. Ze werden enthousiast begroet door de vrouwen van de zijdeweefgroep die al telefonisch op de hoogte was gebracht van hun komst. Dorpshoofd Bunthip vertelde dat het dorp twee eeuwen geleden vernoemd was naar de sanuan, een grote boom waarvan niemand weet hoe die eruit zag. De vrouwen legden hen uit dat de cocons eerst enkele dagen in de zon te drogen worden gelegd, zodat de poppen sterven voordat de cocons gekookt worden tot zijden draden. Omdat ze te ruw zijn worden ze vervolgens gesponnen om ze zachter te maken, waarna ze geverfd kunnen worden.

Thailand , 8 april – ‘Zeg ouwe lul’, zei de opgeschoten knaap. ‘Kun je niet opschieten?’ Misschien vond hij dat ik het rijtje wachtenden voor de kassa van een bekende supermarkt ophield, toen ik mijn muntgeld uittelde. Toen we buiten stonden, probeerde hij mij nog eens uit de tent te lokken, maar ik reageerde niet. “Heb je je tong verloren, ouwe lul?’ Ik hurkte op de grond. ‘Wat doe je nou, ouwe lul’, vroeg hij. Zijn vocabulaire van scheldwoorden bleef beperkt tot die ene uitdrukking. Ik zei: ‘Ik zoek mijn tong. By the way: Als ik een ouwe lul ben, moet jij een jonge lul zijn.’ Hoe het verder ging, vertel ik een andere keer.

Thailand, 7 april – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 53 en 54)
53 Als het erg druk was geweest en Marloes op haar tandvlees liep, nam ze na thuiskomst direct  een bad. Haar kleren leken op een spoor dat Kleinduimpje altijd legde om de weg terug te kunnen vinden. Peter wist het dan al: mijn lieve vriendin wil eens lekker verwend worden. Dat was haar remedie tegen vermoeidheid. Nou, die kon ze krijgen. In bad speelden ze blaasvoetbal, in bed imiteerden ze egeltjes en als naspel schonk Marloes espresso uit hun koffieapparaat. Dat dronken ze, nog steeds naakt, terwijl ze dicht tegen elkaar zaten, met kleine slokjes op. Eigenlijk was dat het meest intieme moment van hun liefdesspel.

Interlude
Mijnheer, de auteur. U vervalt in herhaling want u heeft al eens eerder een badscène beschreven. Ja, dat klopt, maar toen woonden ze nog in Nederland en hadden ze geen espressoapparaat. Wees blij dat ik niet elke badscène beschrijf, dan zou dit feuilleton wel erg eentonig worden. Alleen de op seks beluste lezers zouden dat misschien wel willen. Maar tegen hen zeg ik: ga je toch met je grote teen spelen.

54 Al na enkele weken ontdekte Dick dat het zwemuuurtje zijn conditie ten goede kwam. Niet dat hij een bodybuilders figuur kreeg – dat zou hij ook niet willen – maar hij voelde zich fitter en was minder snel vermoeid. Annemarie zei dezelfde ervaring te hebben. ‘Had niet zo snel al resultaat verwacht’, zei Dick. ‘Nou, zou je toch moeten weten als arts’, plaagde Annemarie. ‘Zat niet in mijn opleiding’, verweerde Dick zich. Annemarie weer: ‘Misschien een idee om in de huisartsenopleiding op te nemen. Zwemmen als preventieve gezondheidszorg. Effectief en redelijk goedkoop.’ Dick dacht: ‘Die studenten kunnen vast niet zwemmen.’ Annemarie: ‘Moeten ze maar les nemen of schamen ze zich daarvoor?’

Thailand, 6 april – Op zoek naar Swensen’s in winkelcentrum Central Plaza Rama IX belandde ik bij een andere ijssalon, Cold Stone Creamery. Ook deze salon hanteerde het, ik vermoed uit de VS overgewaaide concept, dat een ijsje er gekunsteld moet uitzien en zoveel mogelijk toevoegingen moet hebben onder het motto: Het oog wil ook wat. Ik kende de zaak niet, de kaart was nog uitgebreider dan die van Swensen’s. Ik bestelde een vanille ijsje van 95 baht dat bij het afrekenen 74 baht kostte. Het was een kunststukje met een groot bolletje ijs, romig, versierd met een golvende wafel, stukjes snickers, harde zwarte muisjes en een toefje slagroom. Eindoordeel: redelijk, maar geen blijvertje voor mij.

Drie hemelse dagen
Thailand, 5 april – Ineens konden Abhisit, Prayut en Somkid me gestolen worden. Het Thaise nieuws interesseerde me niet meer. Na een voorspoedige rit van 2,5 uur dinsdag gearriveerd in Cha-Am. Er waren nog niet veel badgasten, die kwamen pas rond het middaguur in hun pickup trucks. Het was aangenaam warm, een licht zeebriesje zorgde voor verkoeling.
Mijn vriendin en ik betrokken in Cha-Inn een kamer met balkon en uitzicht op zee voor het schappelijke prijsje van 1.200 baht per nacht. De air-conditioned kamer was ruimer dan mijn eigenlijk te kleine kamer in Bangkok. Ik had de Bangkok Post van die dag gekocht, bekeek de cartoons maar vond het verder wel best.
Heb ik veel gemist en hebben mijn lezers van Nieuws uit Thailand veel gemist? Nee. Prayut haalde weer eens zijn schouders op over een peiling en hij reageerde op een uitspraak van partijleider Abhisit, hetgeen andermaal bewijst dat veel nieuws bestaat uit ‘talk about talk’, zoals de auteur van ‘The language of news media’ poneert.
Het waren drie heerlijke dagen daar in Cha-am. ‘Veel gedaan?’, wordt mij gevraagd. Ik antwoord met een wedervraag: Moet dat dan? Zijn zon, zee, zand en zeebanket niet voldoende? Wat waren de hoogtepunten?
Geen mooier moment van de dag dan de morgenstond wanneer de nacht zich oplost in de dag. In het holst van de nacht een sigaretje roken op het balkon en luisteren naar het breken van de golven in de branding. ’s Ochtends genieten van het hotelontbijt van baked beans, sausage en toast, ’s avonds in een restaurant aan de rand van het strand van roergebakken zeevissen gereserveerd op een hotpan en de volgende avond in een eenvoudig eethuisje van gestoomde zeebaars.
Luieren op een ligstoel onder parasols die hun beste tijd hebben gehad. Flaneren over de boulevard langs kraamjes waarin de heerlijkheden van de zee liggen uitgestald: vis, garnalen, schelpdieren, calamari.

Thailand, 3 april – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 51 en 52)
51 Ze trokken baantjes, maar maakten er geen wedstrijd van. Geleidelijk voerden ze het aantal op. Het deed Dick denken aan zijn jeugd, toen hij padvinder was. Hij zou meedoen aan de districtszwemwedstrijden en als hij daar won aan de landelijke wedstrijden. Elke ochtend, voordat hij naar school ging, trainde hij een half uur in het Sportfondsenbad. Dankzij die training won hij beide, bij de landelijke wedstrijd op de 50 meter schoolslag. Ergens moest hij nog de medailles hebben, maar waar die waren? Misschien verloren geraakt bij de verhuizing naar Thailand. De herinnering was gelukkig niet verloren geraakt. Haarscherp herinnerde hij zich nog hoe hij zenuwachtig in startpositie stond. De badmeester had hem nog gevraagd of het wel goed met hem ging.

52 Dokter Somporn van de kliniek waar Marloes werkte, was een gemoedelijke man. Hij nam altijd de tijd voor patiënten en was niet snel tevreden met de antwoorden die ze gaven. Hij wilde altijd het naadje van de kous weten over hun klachten. Dat maakte hem geliefd bij patiënten. ’s Ochtends werkte hij in een ziekenhuis, ’s middags kwam hij naar de kliniek. Hij was blij met Marloes die hem als nurse practitioner veel werk uit handen nam. Marloes was ook blij met het vertrouwen dat hij in haar stelde. Ze werkte het liefst zelfstandig zonder dat anderen haar op de vingers keken.

Thailand, 2 april – De andijviestampppot van The Old Dutch kreeg van mij een tweede herkansing. De eerste had een mager zesje gescoord, de tweede was een zware deceptie. Weliswaar bevatte die geen kaas meer, zodat er geen sliertjes aan mijn vork bleven hangen, maar nu waren twee nieuwe ingrediënten toegevoegd: stukje taaie ham en iets wat ik niet kon thuisbrengen. Het leken mij halfgare stukjes aardappel. Beide uit het prutje gevist en terzijde gelegd. De gehaktballen leken weer kanonskogels, de andijvie kwam weer voorgesneden uit een zakje, alleen de jus kon ermee door. Men zegt: Driemaal is scheepsrecht, maar ik zeg: Het is welletjes geweest. Nooit meer andijviestamppot, alleen nog in Nederland.

Thailand, 1 april – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 49 en 50)
49 Aan alles komt een eind, zoals het cliché luidt, en dat gold ook voor deze dagen. Ze vertrokken een dag eerder dan de meeste vakantiegangers om de grote drukte voor te zijn. Beloofden elkaar vaker te mailen, maar wisten dat daarvan toch niets terecht zou komen. Wel namen ze zich voor eenmaal per jaar te reunen (uitspraak Peter). Het waren verrukkelijke dagen geweest. Bijgepraat en verfrist keerden ze terug naar hun woonplaats. Zeker niet met tegenzin, want een aantrekkelijke baan wachtte. Zoals Peter wel eens zei: Ik werk niet, ik heb een betaalde hobby. Nog een paar dagen en dan was de vakantie voorbij. Een periode door de media aangeduid als de seven dangerous days vanwege het grote aantal verkeersslachtoffers. Dick zou ze wel in de operatiekamer tegenkomen.

50 Het enthousiaste verhaal van Marloes over haar zwemschool had dokter Dick aan het denken gezet. Misschien moet ik ook maar eens gaan zwemmen, dacht hij. Geen zwemles nemen, dat was niet nodig, maar om iets aan mijn conditie te doen. Want veel lichaamsbeweging had hij niet. Eén keer per week zwemmen als conditietraining trok hem wel, meer dan work-outs in een Gym. Op een loopband lopen, vond hij niks. Lopen doe je om ergens te komen. Annemarie hoefde er niet lang over na te denken toen Dick voorstelde samen te gaan. Het enige probleem was dat ze zelden tegelijk vrij waren. Maar daar viel een mouw aan te passen. Dus planden beiden een zwemuurtje in hun rooster, ook in het zwembad van een hotel.

Thailand, 31 maart – Klop, klop. De hemelpoort zwaait open en Petrus doet een stapje naar voren. Mag ik uw mobieltje zien?, vraagt hij. Heb ik niet, antwoord ik beschroomd. Wat! Geen mobieltje, geen Samsung of Nokia? Dat is ongehoord. Er heeft nog nooit iemand aangeklopt zonder mobieltje. Ik: Dan ben ik de eerste.  Petrus: En U komt nog wel uit Thailand, het land met de hoogste M-factor. Ik weet niet of ik u mag toelaten. Even aan de baas vragen. Vijftien minuten later: Mijn baas gelooft niet dat u de waarheid spreekt. U mag niet naar binnen, leugenaars zijn niet toegestaan. Zo ontkwam ik aan een voortijdig levenseinde. En ik had niet eens gelogen.

Thailand, 30 maart – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 47 en 48)
47 De volgende dag was sportdag hadden ze besloten. ’s Ochtends maakten ze een pittige fietstocht, langer dan gepland, want ze raakten de weg kwijt en voordat ze weer op rechte pad waren, hadden ze een flink aantal extra kilometers gemaakt. ’s Middags stond zwemmen op het programma en daarna gingen ze nog een uurtje naar een fitnesscentrum. De dag werd besloten met een diner in het restaurant van een sterrenhotel. Dat hadden ze wel verdiend na alle inspanningen. ‘Nog een afzakkertje’, stelde Peter voor, maar de anderen hadden er geen puf meer voor, dus zochten ze hun legersteden op.

48 De derde dag van hun reunie, zoals Peter de reünie noemde, was een tourdag. Ze hadden een tour langs bezienswaardigheden in de omgeving geboekt. Het minibusje stond al klaar toen ze om 6 uur opstonden. Het pikte daarna nog enkele personen in andere resorts op. Ze bezochten de Haew Suwat waterval en het Nong Phak Chi observatieplatform, dat een prachtig uitzicht bood op de omgeving, maar de beloofde olifanten en zwijnen vertoonden zich niet. De gids die redelijk Engels sprak, overlaadden hen met weetje en anekdotes, waarvan de enige die beklijfde was: Thailand heeft drie seizoenen: hot, very hot en very, very hot.

Thailand, 29 maart – Ik had een schokkende ervaring op de patio van The Old Dutch, waar ik genoot van goelashsoep. Daar zat mijn jongste broer. Enkele jaren geleden overleden en gecremeerd in Thailand. Haar, oogopslag, gezicht, baardje waren identiek. Ik kon mijn ogen niet van de man afhouden. Mijn broer was uit de dood opgestaan, een truc die slechts eenmaal eerder is vertoond. Hij was teruggekeerd uit het hiernamaals. Ik had hem willen vragen: Hoe was het daarboven? Maar toen hij wegging, viel de gelijkenis wat tegen. Mijn broer was dikker. Overigens was de goelashsoep beter dan de champignonsoep, want die was vaak waterig. Eet ik niet meer.

Thailand, 28 maart – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 45 en 46)
45 Annemarie wist enkele smakelijke ziekenhuisroddels op te dissen over verhoudingen tussen artsen en verpleegsters. Vermeende, want ze waren altijd gebaseerd op hear-say. In het jaar dat ze er nu werkte, had ze nog steeds geen kans gezien vriendschappen te sluiten met verpleegsters. De ene dag groetten ze haar beleefd, de andere dag liepen ze haar straal voorbij. Thaise vriendschap leek een wegwerpartikel. Vrienden voor het leven was uitzondering, je was vrienden zolang je er beiden van profiteerde. Maar ze moest toegeven, de taalbarrière kan een rol hebben gespeeld. Veel Thais sprak ze niet, alleen het hoognodige, en het Engels van de Thaise verpleegsters was vaak moeilijk te verstaan.

46 Dick en Peter maakten zich vrolijk over de Thaise politiek, althans wat ze erover wisten, en wat ze erover wisten, was ontleend aan de krant. Beter dan het beste cabaret, vond Dick. Peter wist nog dat een minister eens had voorgesteld niet 6 gram in een suikerstick te doen maar 3 gram. ‘Zakjapannertje niet bij zich om 2 keer 3 uit te rekenen’, opperde Peter. Hilarisch waren de miskopen van het leger, zoals  een bomdetector waarvan de Engelse makers wegens oplichting de bak waren ingedraaid. ‘Weet je nog Dick? Een expert zei destijds: Een wichelroede is net zo betrouwbaar.’

Thailand, 27 maart – Ik heb een nieuwe lengtemaat bedacht, de sig (kort voor sigaret). Daarbij wordt de afstand gerelateerd aan het roken van een sigaret. Ik geef een voorbeeld. De afstand van mijn hotel naar 7-Eleven bedraagt een halve sig; als ik er arriveer, is de sigaret, die ik bij vertrek heb aangestoken, voor de helft opgerookt. Mijn lengtemaat vereist het herschrijven van redactiesommen. Neem het volgende sommetje: De afstand tussen A en B bedraagt 2 sig. Jan vertrekt vanaf A 15 minuten eerder dan Piet vanaf B. Waar komen ze elkaar tegen? Ik kan het nog moeilijker maken door rokers te verdelen in S, M, L: Slow, Medium en Long. Jan is een S-roker, Piet een L. Waar ligt nu hun ontmoetingspunt?

Thailand, 26 maart – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 43 en 44)
43 En daar vielen ze op de maaltijd aan, althans: dat was de bedoeling, maar het was druk. Ze moesten lang wachten op hun eten en toen het kwam, werden de bestelde gerechten een voor een geserveerd, zoals gebruikelijk in Thaise eetgelegenheden. Eters worden niet afzonderlijk bediend, maar alle gerechten worden in het midden van de tafel geplaatst, waar iedereen een hapje van kan nemen. En natuurlijk vers bereid, niets uit chafing dishes. Om de wachttijd te overbruggen, dronken ze liters gekoeld water en was de meest gebruikte openingszin: Weet je nog? Marloes over hun uitje naar Cha-am: ‘De heren wilden niet op de tandem stappen. Omdat hun benen te lang waren. ‘Ja, ja’, schamperde Annemarie. ‘Die angsthazen durfden niet.’

44 Het duurde nog heel lang voordat ze hun kooi opzochten. Marloes vertelde over haar nieuwe passie, zwemles geven. Ze kon heel smakelijk vertellen over kindjes die stonden te beven voor het touw waar ze onderdoor moesten kruipen. De meeste voldoening kreeg ze wanneer de kindjes hun angst hadden overwonnen. Over de assistente die haar een loer had gedraaid, zei ze alleen maar: Boontje komt op zijn loontje. Ook in de kliniek had ze soms te maken met angstige kinderen, vooral als ze een injectie kregen. Maar Marloes wist hen altijd gerust te stellen. Daar had ze een natuurlijke aanleg voor.

Thailand, 25 maart – (Vervolg van 23 maart) Behalve de man die ik in mijn vorige column over Baan Kaew Mansion, mijn pied à terre, beschreef, werkt in de receptie een vrouw als kassier. Ze spreekt nog minder Engels dan haar mannelijke collega en is zijn tegenpool qua houding. Ik reken maandelijks bij haar af. Qua gevoelstemperatuur spant de uitbater van de Ocean bar (de bar met de lege flessen, waar zelden een klant zit) in mijn uitgaansstraatje de kroon. Hij zegt boe noch bah, zit als een zombie achter de bar. Geen wonder dat klanten de bar voorbij lopen. Horeca is een moeilijk vak, zeg ik altijd. Gastvrijheid is vaak ver te zoeken, ook in Nederland.

Thailand, 24 maart – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 41 en 42)
41 Dick en Annemarie vonden het nodig de banden weer eens aan te halen. Ze mailden elkaar nog maar nauwelijks, iedereen had te druk met zijn eigen besognes. Marloes en Peter bewaarden goede herinneringen aan hun weekend in Khao Yai. Ze stelden voor er een vierpersoons bungalow te huren. Het park was vanuit Bangkok en Buriram gemakkelijk bereikbaar: 120 km vanaf Bangkok en bijna 4 uur met een taxi vanuit Buriram. Dick en Annemarie vonden het een goed idee. Ze spraken af in de nieuwjaarsvakantie er enkele dagen te logeren, dus vroeg boeken was geboden. Maar het lukte, zelfs in het hetzelfde resort waar Peter en Marloes hadden gelogeerd.

42 Marloes en Peter arriveerden als eerste. Het was druk op de weg met veel vakantiegangers, maar die gingen de andere kant op: uit Bangkok richting platteland. Dick en Annemarie deden daarentegen lang over de reis. Op sommige weggedeeltes reed het verkeer stapvoets. Het was een feest om elkaar na zo’n lange tijd weer te kunnen begroeten. Peter had champagne ingeslagen om het weerzien te vieren. Met een beschaafde plop opende hij de fles, vulde de kelken en proostte ‘Geachte aanwezigen, zum wohl, cheers, gezondheid, santé. Ik verklaar de vergadering voor geopend’. Hij gaf een vuistslag op tafel ter imitatie van een voorzittershamer en vervolgde: ‘Er zijn geen ingekomen stukken, we kunnen direct met agendapunt 2 doorgaan: de maaltijd. Ik schors de vergadering. Op naar het food centre.

Thailand, 23 maart – Baan Kaew Mansion, mijn pied à terre, is een kil hotel. Niet qua temperatuur, want het kan er behoorlijk warm zijn, maar qua gevoelstemperatuur, waarmee ik bedoel vriendelijkheid, gastvrijheid, belangstelling, omgangsvormen. De man in de receptie is het ergste. Kijkt de hele dag tv, zit te eten, is aan het dutten en kijkt vermoeid als hij moet opstaan om een kamer te controleren. Zegt me nooit gedag, vraagt niet hoe met me gaat, waar ik geweest ben, of het leuk was. Nee, dan de motortaxibestuurders in mijn straatje. Enkelen groeten mij altijd met Good morning, ongeacht het tijdstip van de dag. Vind ik leuk, ik corrigeer ze niet. (Wordt vervolgd op 25 maart)

Thailand, 22 maart – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 39 en 40)
39 Peter was blij voor Marloes, ze leek nu echt haar draai te hebben gevonden in Thailand. Hij merkte dat dit ook hun relatie ten goede kwam. Verbeeldde hij het zich of werden hun vrijages feller, hartstochtelijker? Ze nam vaker het initiatief, waar Peter overigens geen bezwaar tegen had. Waarom zou de man altijd, letterlijk en figuurlijk, boven moeten liggen? Hun liefdesspel werd ook gevarieerder, maar daar kan de auteur niet over uitweiden. Hij is geen voyeur die door het sleutelgat tuurt. Hij hoorde wel kreten van verrukking. Ja, tussen die twee bloeide de liefde als nooit tevoren.

40 Naast Marloes werkten nog twee Thaise verpleegsters in de kliniek. Die namen bloeddruk en temperatuur van de patiënten op, noteerden hun gewicht, maakten medicijnen klaar en schreven de rekening uit, die contact betaald moest worden. Marloes maakte wonden schoon, legde verband aan en had een voorgesprek met patiënten, waarbij de Thaise collega’s tolkten en de patiëntendossiers bijwerkten. Het viel Marloes op dat ze altijd veel woorden nodig hadden om haar instructies te vertalen. De Thaise taal leek haar omslachtiger dan de efficiënte en compacte Engelse taal. Overdag was het niet erg druk, er kwamen voornamelijk huisvrouwen en kinderen. De avonden zat de wachtkamer meestal vol.

Thailand, 21 maart – Sinds ik, getipt door een kennis, Hunter brood heb ontdekt bij Foodland, maak ik niet meer mijn dagelijkse gang naar 7-Eleven om verse croissantjes te kopen, die er door een banketbakker worden geleverd. De voorverpakte croissants van 7-Eleven vond ik altijd al smakeloos. Hunter brood is een donkerbruin tarwebrood, behoorlijk voedzaam en het bevat voldoende calorieën om de rest van de dag te overleven. Ik besmeer twee sneetjes met marmite en beleg ze met kaas, hardgekookt ei of een salade die ik eveneens bij Foodland koop en de concurrentie met de Johma salades ruimschoots kan doorstaan. Zo, weet u dat ook weer.

Thailand, 20 maart – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 37 en 38)
37 Evenals Peter had gedaan, verdiepte Marloes zich in de moderne inzichten over het zwemonderwijs. Toen ze er genoeg van dacht te weten, begon ze een zwemschool. Als bijverdienste, want ze verdiende maar weinig met haar baan in de kliniek en tarotkaarten leggen was ook al geen vetpot. Met haar spaargeld kocht ze de benodigde attributen, ze liet een flyer maken met een tweetalige tekst, verspreidde die in hun flat en legde een stapeltje op de balie van de kliniek en op enkele andere plaatsen. Eenmaal per week gaf ze les. Ze had geregeld dat ze dan vrij was. Peter had bewondering voor haar inzet en doorzettingsvermogen, want het succes kwam haar niet aanwaaien. Maar de aanhouder wint en Marloes was een aanhouder. Haar eerste klantje was de zoon van haar werkgever.

38 Na het eerste klantje volgden er meer, mondreclame bleek effectiever dan flyers. Marloes had zich voorgenomen de groep niet groter dan 15 te maken, dus toen dat aantal werd overschreden vormde ze een tweede groep. In de kliniek ging ze een dag minder werken, maar ze zou die baan nooit opgeven. Uit solidariteit met haar baas en als eventueel vangnet. Ze nam een Thaise assistente aan, die ze de fijne kneepjes van het vak leerde. Maar dat pakte verkeerd uit. Die begon elders een eigen zwemschool en probeerde klantjes van Marloes af te snoepen. De school bestond niet lang. Er verdronk een kindje, de school werd gesloten en de vrouw werd veroordeeld voor dood door schuld.

Thailand, 19 maart – Tegenover Dick’s café, waar ik soms eet, bevindt zich de gogobar Dreamboy en New Bangkok Boys. Het eerste drankje in de gecombineerde bar kost 500 of 550 baht. Dat is toch mooi een kleine 15 euro. En wat krijg je daarvoor? Keiharde discomuziek en jongens die op een podium paraderen, gekleed in minieme slipjes van een (nagemaakt) bekend merk. Ik heb nog nooit een knaap of ober ontmoet die meer dan drie woorden Engels spreekt, alhoewel de meeste klanten toch buitenlanders zijn. Ik ben er nooit geweest, wel eens in andere gogo bars, waar de drank 350 of 400 baht kost. Ook niet mis.

Thailand, 18 maart – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 35 en 36)
35 Als Marloes vrij was, kwam ze naar het zwembad om Peter en zijn Thaise collega te helpen. Ze droeg een decent badpak, geen bikini, want ze wilde niet het hoofd van de collega op hol brengen. Marloes vertrouwde Thaise mannen niet, ze las te vaak berichten in de krant over aanranding en verkrachting. Marloes was een nuttige hulp toen Peter begon met het aanleren van de schoolslag. Eerst de beenweging op het droge, daarna in het water waarbij ze een plankje vasthielden. Vervolgens de armbeweging en ten slotte de combinatie. Wie het moeilijk vond, werd door Marloes onder de buik ondersteund. De kinderen lieten zich graag door juf Marloes helpen.

36 Peter genoot van die gezamenlijke zwemlessen. Hij hield ervan dingen samen met Marloes te doen. Volgens hem waren die een uiting van hun liefde, niet de zoete woordjes die ze in elkaars oren fluisterden wanneer ze verstrengeld lagen. Natuurlijk moet je een relatie ook verbaal onderhouden, maar woorden waren gemakkelijk uit te spreken, vond hij. Ja, Peter hield van rationaliseren, Marloes handelde veel meer intuïtief. Ook zij genoot van alles wat ze samen deden, maar ze hoefde er niet over na te denken. Ze deed gewoon wat goed voelde. Zo kwamen ze beiden tot dezelfde conclusie: Geen woorden maar daden, of beter gezegd: Niet alleen woorden, maar vooral daden.

Thailand, 17 maart – Zal het kleine meisje dat ik gisteravond weer passeerde bij metrostation Sam Yan ooit schitteren op het concertpodium? Ze speelde heel bedreven op haar elektronische piano Intrada (componist weet ik niet) en Eine kleine Nachtmusik (componist weet ik wel), maar daarop moet ze nog wel wat oefenen. Ik mopper veel op Thaise kinderen, want hun wereld houdt op bij de rand van hun mobieltje, maar kinderen zoals dit meisje verdienen de hoogste onderscheiding. Elke keer als ik haar passeer, stop ik 20 baht in haar spaarpot en ik ben niet de enige. Er is nog een lange weg voor haar te gaan.

33 Na enige gekibbel bereikten ze een compromis: wel motorraces, geen voetbalwedstrijd. Maar daar hadden ze al snel spijt van. Andere toeschouwers reageerden opgewonden op de voorbij snellende rijders, maar Peter en Marloes zei het voortdurend stuivertje wisselen niets. Alleen het bochtenwerk vonden ze leuk, wanneer de rijders de zwaartekracht leken te tarten. Het was een wonder dat niemand onderuit ging. Tussen de races door namen ze een kijkje in de pit dankzij een pasje dat Peter via zijn school had weten te regelen. Het was een drukke bedoening daar met rijders en monteurs die aan het sleutelen waren. Ze probeerden met enkelen een praatje te maken, maar die hadden geen tijd.

34 De zwemlessen van Peter waren een succes. De kinderen konden er geen genoeg van krijgen en waren na het zwemuurtje moeilijk het water uit te krijgen. De kinderen die in het begin niet durfden, hadden hun angst overwonnen dankzij Peter’s spelletjes. Peter verdeelde ze in duo’s en liet ze een bal naar elkaar gooien en ze moesten watertrappelen zodat het water alle kanten op spatte. De moeilijkste oefening was onder een touw doorkruipen dat op de waterspiegel lag. Maar voordat ze allemaal hun ogen onder water open durfden te doen en hun neus niet dichtknepen, waren wel enkele lessen verstreken. Bij angstige kinderen stapte Peter zelf het water in. Hij nam ze bij de hand en samen kropen ze onder het touw door.

Thailand, 15 maart – Na de maaltijd mag ik graag een dutje doen. De spijsvertering vraagt om zuurstof, dus val ik regelmatig in slaap. Ben door twee uitbaters al op mijn vingers getikt. Ze zeiden dat het geen gezicht was voor andere klanten. Maar dat is het ook niet als ik klaarwakker ben, dus wat is het verschil? Toen ik nog in Nakhon Nayok woonde, ben ik eenmaal op de motorfiets in slaap gevallen. Ik had die nacht slecht geslapen, het was heet, ik was te warm gekleed. Met een schok werd ik wakker in de bosjes. De voorkant was beschadigd, ik niet. ’t Had lelijk kunnen aflopen, maar engelen beschermden mij, en dat in Boeddha-land.

Thailand, 14 maart – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 31 en 32)
31 Hij gaf haar een pakkerd en schoof zijn hand onder haar strapless dunne zomerjurkje. ‘Mooie borsten heb je toch. Ik zou ze wel op sterk water willen zetten en bewaren.’ ‘Als je dat maar uit hoofd houdt. Ben je soms een kannibaal?’ ‘Nou’, reageerde Peter. ‘Ik heb wel eens gelezen dat mensenvlees mits goed bereid heel lekker is.’ Marloes: ‘Oh ja? Dan weet ik wel welk lichaamsdeel ik van jou ga oppeuzelen.’ En zo vlogen de kwinkslagen nog een tijdje heen en weer, die zoals vaak eindigden met een hartstochtelijke vrijage. Maar daarvoor moesten ze wel naar binnen, want Peter en Marloes waren geen exhibitionisten.

32 Buriram heeft twee publiekstrekkers: het voetbalstadion, thuisbasis van FC Buriram, Thailand’s sterkste voetbalploeg, en het internationaal motorcircuit. Peter en Marloes waren er nog nooit geweest. In voetbal en motorraces waren ze niet bijster geïnteresseerd. In Nederland keek Peter wel eens naar voetbalwedstrijden op de tv, maar meestal haakte hij na een half uur al af. Marloes moest helemaal niets hebben van voetbalwedstrijden en nog minder van hooligans die het plezier van echte voetbalfans verpesten. Marloes zal wel een dolle bui hebben gehad, want ze stelde voor eenmaal een voetbalwedstrijd en een motorrace bij te wonen ‘omdat we ingezetene zijn van Buriram’, zei ze op plechtige toon.

Thailand, 13 maart – Thailand lijdt aan een chronische ziekte: corruptie. Het is een ernstige aandoening die moeilijk te bestrijden is. Bedrijven reserveren in hun calculatie circa 35 procent van de aanneemsom voor steekpenningen. Dat geld is het smeermiddel om bureaucratische procedures sneller te doorlopen. Het verdwijnt in de zakken van ambtenaren en bewindslieden. Een heel enkele keer loopt een hoge ambtenaar tegen de lamp, soms een bewindsman. Wie betrapt wordt en zijn schaapjes op het droge heeft, vlucht naar het buitenland. De strijd tegen corruptie is dweilen met de kraan open. Ik schrijf er vaak over op mijn website. Die verhalen zijn leuk om te schrijven. Hoe komt dat toch?

Thailand, 12 maart – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 29 en 30)
29 De keuze bos (Peters voorkeur) of strand (Marloes’voorkeur) was niet moeilijk te maken voor het vrije lange weekend dat eraan zat te komen. Ze volgden het nuchtere advies van Peter’s moeder op die dit tijdens hun huwelijksdip had gegeven: Ga je toch de ene keer naar het strand en de volgende keer naar het bos. Deze keer was bos aan het beurt. Thailand bood een ruime keuze aan nationale parken. Ze kozen voor nationaal park Khao Yai in Nakhon Ratchasima, Thailand’s eerste nationale park. Een accommodatie kiezen was moelijk, want het aanbod was groot. Liever hadden ze het gebied eerst willen verkennen, maar daar was geen tijd voor. Dus speelden ze Ezeltje prik je in aangepaste vorm.

30 Het aldus uitverkoren resort bood een aantrekkelijke kortingsprijs van 1.308 baht per nacht en was van alle gemakken voorzien. Nadat ze zich geïnstalleerd hadden en opgefrist, gebruikten ze de maaltijd in het food centre en bestudeerden de plattegrond van de omgeving. De kamerprijs was inclusief de huur van twee fietsen en die bleven niet ongebruikt. Uitslapen was er niet bij, want ’s ochtends als de temperatuur nog dragelijk was, stapten ze op de fiets. ’s Middags rustten ze, namen een duik in het zwembad van het resort en ’s avonds genoten ze bij een verfrissend drankje van de ondergaande zon. ‘Nou, dat konden we wel gebruiken’, vond Marloes. Peter knikte. ‘Ja, all work and no play, weet je wel? Moesten we vaker doen.’

Thailand, 11 maart – Op de Rama IV weg stond het verkeer gisteravond stil toen ik naar metrostation Sam Yan liep, op weg naar huis. Het was stilgelegd door de politie, wat maar één ding kon betekenen: ruim baan voor een koninklijke hoogheid. Een agent gebaarde de wachtenden bij de bushalte om te gaan staan. Hij sprong in de houding, salueerde en toen passeerde een colonne van zo’n tien wagens. Ik kon niet zien wie in de crèmekleurige Chevrolet zat. Waarschijnlijk prinses Maha Chakri Sirindhorn: dat is de actiefste van het stel. Prima mens, neemt de tijd voor bezoeken, toont interesse. De koning verricht alleen verplichte ceremoniële taken, verder is hij onzichtbaar.

Thailand, 10 maart – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 27 en 28)
27 De gravelweg was een gatenkaas. De weg was bezaaid met kuilen. De gemeente had ze al eens opgevuld – ja, met aarde. Dus na de eerste de beste regenbui waren ze weer terug. Er zat niets anders op dan er omheen te laveren. De omwonenden mopperden, hadden al enkele keren bij de gemeente aan de bel getrokken, maar die zei dat het onderhoudsbudget op was. Op aan wat, wist Peter wel. De Thaise strijkstok is berucht. Bij elke overheidsopdracht verdwijnt tea money (steekpenningen) in de zakken van topambtenaren. De uitvoerders zorgen ook goed voor zichzelf. Ze drijven de prijs op of gebruiken inferieure materialen. Iedereen weet ’t en iedereen houdt zijn mond. Ook Peter. Hij wilde zichzelf geen moeilijkheden op de hals halen.

28 Eenmaal was het zo godsgloeiend heet dat Peter op zijn motorfiets in slaap was gevallen. Hij had die nacht slecht geslapen en was te warm gekleed. Hij belandde in een greppel die overwoekerd was met struiken en dat was zijn redding. De schade viel mee: een paar schrammen maar de voorkant van de motor was wel naar de filistijnen. Een voorbijganger hielp hem de motor uit de greppel te trekken, waarna hij behoedzaam zijn weg vervolgde. Marloes schrok wel toen ze hem zag. Boeddha heeft je beschermd, zei ze, waar ze overigens niets van geloofde. Dus maakte ze er een engeltje van.

Thailand, 9 maart – Profiel van Dick van der Lugt (71), tussenstand. Ik rook en drink te veel koffie. Maar ik drink geen alcohol en gebruik geen drugs. Ik poets elke dag mijn tanden en neem elke dag een douche. Ik krijg te weinig lichaamsbeweging, maar mijn hersens werken nog perfect. Het bewegingsapparaat begint te roesten, waardoor ik tweemaal op straat gevallen ben. Trek regelmatig, maar niet elke dag schone kleren aan, doe de was op de hand en was mijn bordje en bestek na het eten af. Zou vaker fruit moeten eten, want ‘an apple a day keeps the doctor away’.

Thailand, 8 maart – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 25 en 26)
25 Peter stond niet eens perplex. Jongens in die leeftijd zijn gebiologeerd door hun penis. Dat wist Peter nog uit zijn eigen puberteit. Kai wachtte niet op Peter’s antwoord. Hij wurmde zijn hand behendig in Peter’s broek. Die was zo verbouwereerd dat hij hem niet afweerde. En ach, het was onschuldig pubervermaak. Kai knoopte zijn broek los, schoof broek en onderbroek naar beneden en begon zijn lid te masseren. Maar Peter vond het wel genoeg zo. ‘Finished, my dear friend. Look for someone of your own age. I am too old for this kind of nonsense.’ Peter vertelde het later maar niet aan Marloes, ze zou het niet begrijpen of het ridiculiseren.

26 De school van Peter lag buiten de stadsgrenzen. Elke dag reed hij met zijn motorfiets heen en weer. Dat was een ritje van 20 minuten over deels geasfalteerde wegen. In tegenstelling tot de meeste Thaise motorrijders droeg hij een helm. Thai zetten die pas op als ze een agent in het vizier krijgen. Boeddha zou hen wel beschermen. Peter zette hem wel eens af, want als de zon brandde op zijn bolletje, zweetten zijn hersencellen zowat de helm uit. Op een deel van de weg was het oppassen geblazen, want die was van gravel. Vooral als het geregend had, slipte de motor er regelmatig weg.

Thailand, 7 maart – Stootte per ongeluk in de metro het mobieltje uit de handen van een jonge vrouw, net als ik buitenlander. Ik verontschuldigde mij, zij pakte het in drie delen uiteengevallen mobieltje van de vloer en knikte toen ik vroeg ‘No problem?’ Het incident bracht me wel op een idee, maar dat verklap ik niet. Tegenwoordig word ik steeds brutaler. Als iemand in de weg staat, met of zonder mobieltje, duw ik hem/haar weg, zodat ik mij kan vasthouden aan een paal of stang. Soms kijken Thai verstoord. Want hoe durf ik, mobielloos persoon, dat te doen? Ja, ik heb het moeilijk als niet-zombie. Ik ben een outcast. Er is geen hoop voor mij.

Thailand, 6 maart – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 23 en 24)
23 De verklaring voor hun huwelijkscrisis lag eigenlijk voor de hand. Marloes hield van winkelen, Peter niet. Peter hield van borrelen, Marloes was er niet gek op. Marloes hield van het strand, Peter hield van bossen. Peter hield van uitslapen, Marloes niet. In veel opzichten waren ze elkaars tegenpolen. Dat was geen probleem, zolang niemand zijn wil aan de ander oplegde. De verschillen verleenden eerder kleur aan hun relatie. Niets saaiers dan partners die elkaars kloon zijn. Maar blijkbaar was er een kink in de kabel gekomen. De verschillen waren gaan opspelen. Heel ongemerkt totdat op een dag de bom barstte en Marloes huilend hun appartement verliet en pas na uren terugkwam. Peter realiseerde zich toen pas dat hij Márquez’ advies had verwaarloosd. Het zal niet meer gebeuren, nam hij zich voor, en daar hield hij zich aan.

24 De zoon van de eigenaar van het appartementencomplex waar Peter en Marloes woonden, had nog vakantie. Kai zat op een prestigieuze internationale school in Bangkok, waardoor hij uitstekend Engels sprak. Zo kwam hij in contact met Peter. Thaise jongeren, ook degenen die Engels spreken, zijn over het algemeen te verlegen om hun mond open te doen, maar deze knaap wilde graag zijn Engels oefenen op Peter. En hij wilde meer, maar dat had Peter pas in de gaten toen hij in zijn kamer zat. Een typische jongenskamer met posters van Thaise popsterren aan de muur en modellen van plastic vliegtuigjes aan draadjes opgehangen aan het plafond. ‘Can I see your cock’, vroeg hij plompverloren. ‘I’ll show you mine.’

Thailand, 5 maart – Ik kan er maar niet aan wennen: het mondkapje, vooral als het zwart is. Die vind ik bedreigend. In combinatie met een integraal helm is het een ideale outfit voor boeven. Bangkok hangt vol met camera’s, dus je wilt als zware jongen niet herkenbaar in beeld worden gebracht. Die zwarte kapjes zijn trouwens gemaakt van textiel, dus veel bescherming kunnen ze niet bieden. Thai, en een enkele expat, dragen een kapje om de luchtstroom in twee richtingen te blokkeren. Als ze verkouden zijn, steken ze anderen niet aan: als ze op straat lopen, worden uitlaatgassen en bacteriën tegengehouden. Virussen niet, die glippen door de gaatjes.

Thailand, 4 maart – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 21 en 22)
21 Soms leek het of Mac op de spreekwoordelijke divan lag. Hij vertelde over zijn gestuntel met meisjes. In de VS had hij altijd op jongensscholen gezeten, hij was naar jongens zomerkampen geweest. Nooit een meisje gehad, nooit geleerd hoe de liefde man en vrouw kunnen binden. Dat liefde geven en krijgen is, niet geven en nemen. Zo kwamen hij en Theresia steeds dichter bij elkaar. De sessies waren geen sessies meer maar ontmoetingen van twee mensen op zoek naar hun identiteit en gevoelens voor elkaar. Ze waren heilzaam voor Theresia die ontdekte dat seks een uiting van liefde is en niet zoals bij haar oom zelfbevreding van de man. Ze was er niet meer bang voor en begon ervan te genieten.

22 De sessies eindigden, ze waren niet meer nodig. Maar er was nog een los eindje: de abortus en de diagnose van de Filipijnse arts dat ze nooit meer zwanger zou kunnen worden. Mac twijfelde aan die voorspelling. Het leek hem verstandig een gynaecoloog een inwendig onderzoek te laten doen. Die Filipijn was waarschijnlijk geen specialist, maar dat wist Theresia niet. Ze gingen daarvoor naar een ander ziekenhuis, waar niemand hen kenden. Theresia was zenuwachtig, ze was blij dat Mac was meegekomen. Ze hoefden niet lang te wachten en de uitslag kwam snel. De gynaecoloog begreep niet hoe de Filipijn die diagnose had kunnen  stellen. Op grond waarvan? Hij zag niets bijzonders. Hij adviseerde nog wel een HIV-test te laten doen. Dat kon nog dezelfde dag met een sneltest. Duurde een halfuurtje.

Thailand, 3 maart – Ja, ik beken het maar: ik ben anglofiel. Toen ik op de HBS zat, ging ik elke zondagavond naar de British Sailor’s Society waar in een kleine kapel een korte kerkdienst werd gehouden. Na afloop, tijdens het koffiedrinken in de recreatieruimte kon ik ruimschoots oefenen met Engelse conversatie. Ik werkte een jaar in Engeland, in kindertehuizen in Surrey en Northampton, had een penpal in Swansea, bracht er een vakantie liftend door, verdiende extra zakgeld met babysitten bij een Engels gezin in Schiedam en werkte twee jaar in het Engels sprekende deel van Kameroen. Maar hier in Thailand kan ik weinig met die ervaringen. Ken geen enkele Thai die behoorlijk Engels spreekt.

Thailand, 2 maart – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 19 en 20)
19 Er kleefde nog een minpuntje aan hun huidige levenswijze. Marloes, in Nederland fervent kookgek, had nauwelijks nog gelegenheid om te kokkerellen. De kookboeken die ze had meegenomen, stonden werkeloos in de boekenkast. Slechts enkele keren per maand zette ze haar koksmuts op om Peter eens lekker culinair te verwennen. Peter zag altijd uit naar die dagen. Marloes bezat de unieke eigenschap om van een paar eenvoudige ingrediënten iets bijzonders te maken, dat niet alleen de tong streelde, maar ook het oog. Creatief koken, noemde Peter het. Ook had ze haar repertoire uitgebreid met Thaise gerechten. Haar tom yam kung kon de vergelijking met de beste garnalensoep uit een Thaise keuken doorstaan. Ze maakte haar soep wel wat minder zuur dan gebruikelijk.

20 Gelegenheid om de stad en de provincie te verkennen, was er ook nauwelijks. Natuurlijk hadden ze het Phanom Rung Historical Park bezocht, de belangrijkste bezienswaardigheid van de provincie. De Khmer tempel, gebouwd in de tiende tot de dertiende eeuw, werd op vrije dagen altijd druk bezocht door Thai. Ze waren er niet lang gebleven, de symboliek verwerkt in het complex zei hen niet veel ondanks de uitleg in een foldertje. Het bezoek aan de Bang Sai Orchid Garden, een tuin van 0,8 vierkante kilometer, beviel beter. De Keukenhof zakte een paar puntjes in hun waardering. ‘Orchideeën zijn zoveel mooier dan tulpen, vind je niet Peter?’ ‘Absolutely.’ ‘Spreek je moerstaal’, plaagde Marloes. ‘Oh pardon mevrouw, ik wist niet ik u ontriefde.’

Thailand, 1 maart – Ik zag de aflevering van Zondag met Lubach, gewijd aan het boeddhisme of beter gezegd de boeddhistische praktijk. Moest er erg om lachen. Lubach overdreef niet. Monniken in Thailand zijn luie donders die zich volvreten op kosten van bijgelovige burgers. Velen nemen het niet zo nauw met de regels. De enige monniken die oké zijn, zijn bosmonniken. Die leven een sober leven. Tempelscholen zijn ook oké. Ze hebben heel wat kinderen uit de armoede getrokken. Thaise mensen zijn geen boeddhisten; het zijn animisten die in geesten geloven. Die huizen overal: in hun woning, in bomen, akkers, winkels, rivieren. Er zitten kwaaie jongens bij. Die kun je maar beter te vriend houden.

Thailand, 28 februari – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 17 en 18)
17 Werken in Thailand betekent lange werkdagen maken. Geen achturige werkdag, geen vijfdaagse werkweek, geen drie weken vakantie, zoals in Nederland. Marloes werkte van 9 tot 9 waarna nog opgeruimd moest worden. Meestal kwam ze pas om 10 uur thuis, nam een douche en kon pas daarna haar benen strekken. In de kliniek had ze al tussendoor gegeten. Peter had eenmaal per week nachtdienst. Dan moest hij toezicht houden op de kinderen die intern waren. Voor hun liefdesleven bleef weinig tijd over. Dat ergerde hen soms, Peter nog meer dan Marloes. Maar hij klaagde niet. Had ik maar in Nederland moeten blijven, relativeerde hij. Maar ze hadden hun schepen achter zich verbrand. Thailand was hun nieuwe vaderland, ze wilden er wel oud worden.

18 De spaarzame keren dat Peter en Marloes wel tijd voor hun liefdesspel hadden, trokken ze alle registers open. Om in de stemming te komen, speelden ze strippoker, waarbij de verliezer van een ronde telkens een kledingstuk moet uittrekken. De winnaar mocht zeggen welk. Na dit voorspel namen ze een bad. Marloes zat het liefst op zijn schoot, want ze voelde dat dit hem enorm opwond en dat liet haar ook niet onberoerd. Ze droogden elkaar af en kropen in elkaars armen. Kusten elkaars lippen schraal en probeerden de spanning zo lang mogelijk op te voeren. Na de ontlading lagen ze nog minutenlang na te hijgen en vielen verzadigd in slaap. ‘Slaap lekker, schat.’ ‘Jij ook liefje.’

Thailand, 27 februari – Wat zou er veranderen als iedereen op de wereld dezelfde taal sprak? Eén ding is zeker: velen zouden werkloos raken. Want tolken, vertalers, leraren vreemde talen, uitgevers en drukkers van woordenboeken: ze zouden allemaal overbodig zijn geworden. Leerlingen zouden minder vaak naar school hoeven. In mijn geval zouden de lessen Engels, Frans en Duits vervallen. Nooit meer Schwere Wörter stampen, ik kan er niet spijtig om zijn want Duits is nooit mijn favoriete taal geworden. Engels heeft mijn voorkeur. Op school lag de nadruk op vertalen, aan conversatie werd niets gedaan. Dat heb ik geleerd toen ik er werkte. Soms gaat Engels spreken me gemakkelijker af dan Nederlands. Is dat niet raar?

Thailand, 26 februari – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 15 en16)
15 En dat deed Peter, hij liet er geen gras over groeien. Maakte afspraken met een hotel voor het gebruik van het zwembad, een 25-meter bad, en kocht diverse oefenmaterialen zoals zwemplankjes, ballen, zwembandjes. Niet alle kinderen kregen zwemles, want dan zou Peter niet meer aan zijn andere werk toekomen. Alleen de kleinsten en nieuwe leerlingen gaf hij met hulp van een collega eenmaal per week les. Peter verdiepte zich in de nieuwste opvattingen over zwemonderwijs. Geen spreid-wijd-sluit meer, zoals hij zelf zwemmen had geleerd, maar beginnen met watergewenning. Spande een touw over de volle breedte van het zwembad ter hoogte van de waterspiegel en liet de kinderen er onderdoor kruipen.

16 De volgende ochtend vroeg keerden Dick en Annemarie terug naar Bangkok. Ze namen de eerste vlucht, die is altijd het goedkoopst. Niet dat ze arm waren, Dick werd op Europees niveau betaald, Annemarie verdiende iets meer dan Thaise verpleegsters dankzij haar functie van nurse-practitioner, maar dat vormde geen vrijbrief om geld nodeloos te verspillen. Het had de hele nacht geregend in de hoofdstad , veel straten stonden onder water omdat het riool het niet tijdig had kunnen verwerken. Chaos alom, waardoor ze te laat op hun werk arriveerden. Maar dat verbaasde niemand gezien de wateroverlast in de stad. Ze waren niet de enigen.

Thailand, 25 februari – Kent U Marmite? Ik ontdekte het gist extract toen ik in Engeland werkte. Lekker op kaas. Onlangs kwam ik het in de supermarkt tegen. Inmiddels is het eerste potje bijna leeg, dus op expeditie. Maar wist niet meer of ik het in Big C Extra had gekocht of Foodland. Ik gokte Foodland, maar zag het niet. De dames van de informatiebalie kenden het niet. Ze riepen de hulp in van een oudere werknemer. Hij wist waar het stond; ’t was alleen geen Marmite maar Vegemite. Ook goed. Dat soort werknemers zijn goud waard, ze kennen de zaak op hun duimpje. Minpuntje: ’t was uitverkocht.

Thailand, 24 februari – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 13 en14)
13 De volgende dag brachten Dick en Annemarie een bezoek aan de bamboeschool. Ze waren onder de indruk. Wat direct opviel: deze kinderen stapten op het gezelschap af, leidde hen rond, legde uit wat ze deden en hadden geen enkele schroom zoals andere Thaise kinderen om vragen te stellen. Toen ze er dan ook achter kwamen dat Dick chirurg was, wisten ze niet van ophouden. De moestuin was het pronkstuk van de school: keurige strakke moestuinbedden met bordjes waarop in Engels en Thai de naam van de gewassen stond, aangeharkte looppaden, bakken met zaailingen en nergens onkruid, nog geen snippertje. De tuin van Eden kan er niet tegenop, vond Annemarie. Peter’s hand was merkbaar: ze zagen stoksnijbonen, sperziebonen en radijs.

14 Dick en Annemarie schoven aan bij de schoollunch, met broccoli en rammenas uit eigen tuin. Niet bepaald gerechten die dagelijks bij Thai op tafel staan. De lunch was door de kinderen zelf bereid onder begeleiding van een kokkin, wier omvang een garantie vormde voor de kwaliteit van de lunch. Daarna was het verplicht rusten en dat konden Dick en Annemarie ook wel gebruiken na de vermoeiende ochtend. ‘Je bent wel op je plaats hier, Peter?’, merkte Dick op. Peter knikte. ‘Nog beter dan in het dorp’, vond hij. Dick had een idee: zwemles, want de meeste Thaise kinderen kunnen niet zwemmen, waardoor gemiddeld drie kinderen per dag verdrinken. ‘Ga ik aan werken’, beloofde Peter.

Thailand, 23 februari – Ik ben welp geweest, zeeverkenner en zeeverkennersleider (van de Schiedamse Waterscouts). Heb er leren zeilen, kamperen en organiseren. Als mensen wel eens denigrerende opmerkingen maken over het ‘semi-militaire’ karakter van de padvinderij, denk ik: je weet er niks van. Herinneringen aan die tijd borrelden op toen ik twee jonge verkenners in de metro zag, beiden hun armen vol speculaas (insignes). Die heb ik zelf ook gehaald, zoals houthakker en draver (verzorger van gehandicapte padvinder). Ze waren beiden nogal gezet, maar niet dik. Eén zat constant te ratelen; misschien een toekomstige nieuwslezer, want die praten ook altijd erg snel. En veel, waardoor hetzelfde beeldmateriaal moet worden herhaald.

Thailand, 22 februari – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 11 en12)
11 Dick en Annemarie waren gearriveerd voor de house-warming party. Ze hadden het vliegtuig op Don Meuang genomen, de oude luchthaven van Bangkok die sinds enkele jaren de thuisbasis vormde van de meeste budgetmaatschappijen. De decorwisseling van metropool Bangkok naar provinciehoofdstad Buriram kon niet groter zijn alhoewel Buriram nog altijd 30.000 inwoners telde. Die avond werd het appartement feestelijk ingewijd. In Thaise stijl met veel eten en drank, geleverd door een cateraar. Het was een klein gezelschap met enkele collega’s van Peter’s school en de arts van Marloes’ kliniek. Peter opende de eerste fles whisky en goot een klein beetje voor de deur op de gang om de geest van het appartement tevreden te stellen. Ja, geesten kunnen kwaaie jongens zijn, die moet je te vriend houden.

12 Peter had een karaoke-installatie gehuurd met programma en die bleef niet ongebruikt. De Thaise gasten kenden een ongelooflijk groot aantal liedjes en die werden luidkeels gezongen, soms tenenkrommend vals maar daar klaagde niemand over. De Nederlandse gasten zongen a capella enkele Nederlandse feestliederen en met ondersteuning van het karaoke-programma Beatles songs. De Thai raakten aangeschoten, de Nederlanders volgden niet altijd de heilwens Ad fundum. Dick en Peter waren geen grote drinkers en de twee meiden al helemaal niet. Die begonnen al na twee glazen wijn te giechelen, waar ze het dan ook bij lieten om daarna op water over te stappen.

Thailand, 21 februari – The Old Dutch kreeg van mij een tweede kans (zie FB van 19 februari). De lamzakken waren er niet, wel de vrouw die een beetje Nederlands spreekt. Tragisch geval. Ze had een Nederlandse vriend, die kreeg kanker, maar hij wilde niet behandeld worden. Stierf op jonge leeftijd. De andijviestamppot was als vanouds: lekkere dikke jus, smakeloze voorgesneden andijvie uit een zakje en gehaktballen zo hard als kanonskogels. Maar goed, ze had de smaak van Nederland en daar ging het mij om. Daarna een potje thee bij Dick’s café, goed voor drie kopjes. Bij het afrekenen vielen munten op de grond. Dat leek op Ezeltje strek je.

Thailand, 20 februari – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 9 en10)
9 In de flat waar Marloes en Peter woonden, werd al snel bekend dat Marloes tarotkaarten legde. Ze verwierf er zelfs enige reputatie mee. Buren kwamen naar haar toe als ze problemen hadden of gewoon omdat ze benieuwd waren naar de lucky numbers in de staatsloterij. De staatsloterij kende twee trekkingen per maand. Het geloof in lucky numbers was groot. Gokkers zochten overal een aanwijzing in. Verkeersongeluk? Het kenteken van de verongelukte wagen leverde een hint op. Sommige monniken verdienden geld met het voorspellen van nummers. Marloes deed er vrolijk aan mee. Ze rekende 100 baht per consult.

10 Peter vond die leggingen maar onzin. Hij begreep niet waarom mensen erin geloofden en hij begreep evenmin iets van het bijgeloof van ogenschijnlijk vrome boeddhisten. De mooiste Tarotkaart was wat hem betreft De Dwaas. De Geliefden vond hij ook een mooie kaart, maar die had hij niet nodig als bewijs dat Marloes en zij geliefden waren. Peter liet Marloes maar begaan met haar kaarten. Geen woord van kritiek kwam over zijn lippen. Hij beschouwde het als een onschuldige hobby en vroeg zich zelfs af of Marloes er zelf écht in geloofde. Zelf was hij een uit de klei getrokken boerenpummel en die moeten niks hebben van al die hocus-pocus.

Thailand, 19 februari – Stelletje lamzakken: twee personeelsleden van The Old Dutch die ik niet eerder had gezien. Eén liep enkele malen het tafeltje voorbij waaraan ik was gaan zitten, daarna bleef hij in deuropening staan en pakte zijn mobieltje. De ander was bij de bar bezig met haar mobieltje. Ik bestelde water en verliet de zaak toen hij met het flesje kwam aanlopen en lachte maar eens vriendelijk. Ik kom te vaak ongeïnteresseerd personeel tegen. Ach, ze krijgen hun geld ongeacht hun inzet, maar de tipbox blijft zo wel leeg. De straat overgestoken naar Bradman’s, vernoemd naar een Australische rugbyspeler. Goeie service, maar mijn eetlust was verdwenen.

Thailand, 18 februari – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 7 en 8)
7 Eigenlijk had Marloes een voorkeur voor een kliniek, geen overheidskliniek, maar een privékliniek. Daarvan waren er vele in Thailand. Ze werden gerund door artsen van overheidsziekenhuizen die zo hun bescheiden salaris aanvullen, vooral met de verkoop van medicijnen die ze kwistig voorschrijven. De patiënten verwachten dat ook; een dokter die geen pillen voorschrijft, kon geen goede geneesheer zijn. Ze namen een hotel en lieten zich de volgende dag door een tuktuk bestuurder rondrijden. De expeditie leek te mislukken, maar in de laatste kliniek die ze bezochten, kon Marloes terecht. De arts zei dat ze als geroepen kwam, want hij had zijn verpleegster moeten ontslaan omdat ze medicijnen had gestolen en verkocht. Marloes kon direct beginnen. Ze zou er niet veel mee verdienen, maar die prijs wilde ze wel betalen voor een aangename werkplek.

8 In het begin vormde de taalbarrière een handicap. Maar ze maakte zich al snel enkele uitdrukkingen eigen die veel voorkwamen en nam Thaise les. De dokter was om nog een andere reden blij met haar komst. Hij sprak zelf weinig Engels, wat lastig was want hij had ook expats als patiënt. Marloes kon daarbij helpen. Wie ook blij was, was natuurlijk Peter. Gelukkig had hun gedwongen scheiding maar kort geduurd. Ze betrokken een serviced apartment in de buurt van de kliniek en Peter kocht een motorfiets, 125 cc, om van en naar de school te tuffen. Dick en Annemarie beloofden een keer naar Buri Ram te komen voor een house warming party.

Thailand, 17 februari – Drie taxi’s wilden niet naar Ratchada soi 7 rijden. Toen ben ik maar doorgelopen naar metrostation Sam Yan en bespaarde 100 baht. Passagiers weigeren mag niet, maar het gebeurt nog steeds. Waarom? File (hoewel dan de meter doorloopt, zij het iets langzamer), einde diensttijd nadert, te ver van het eigen werkgebied, weinig kans op een retourpassagier (onzin, RS7 is een belangrijke route met veel aanbod aan passagiers). De chauffeurs snijden met hun weigering in eigen vlees. Een tweede tariefsverhoging is afhankelijk gesteld van verbetering van de service. Maar de klachten zijn gebleven, dus stagneert de verhoging al twee jaar.

Thailand, 16 februari – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 5 en 6)
5 Ook timmerde hij een poppenkast, schilderde een decor van rijstvelden, maar poppen maken lukte niet erg goed. Een onderwijzeres bood hulp. Peter maakte de romp, zij naaide kleren. Begonnen werd met een boer, boerin en een grootgrondbezitter. De kinderen verzonnen het verhaal erbij. Kostte ze geen enkele moeite, ze kenden de verhoudingen. Later kregen ze gezelschap van een goede geest, slechte geest, monnik en politieagent. Het was opvallend hoeveel creativiteit het poppenspel losmaakte bij de kinderen. En het publiek liet zich ook niet onbetuigd; ze moedigden de poppen aan, scholden ze uit en waarschuwden als de slechte geest opdook.

6 Peter had het naar zijn zn in zijn nieuwe baan, Marloes was nog niet begonnen. Ze had het ziekenhuis verkend dat Annemarie voor haar had gevonden, maar vond het erg massaal. Het miste de intimiteit die ze gewend was in Nederland. Daar had ze ook in grote ziekenhuizen gewerkt, maar die hadden altijd nog een menselijke schaal. Het Thaise ziekenhuis was een paar maatjes groter. Ze had er wat verloren in rond gelopen, ook omdat alle opschriften in het Thais waren, behalve No smoking. Annemarie bij wie ze haar hart had gelucht, begreep het wel. Ze besloten naar Buri Ram af te reizen, wat een busreis van een kleine zes uur vergde om daar in de buurt van Peter’s school te speuren naar ziekenhuizen en klinieken.

Thailand, 15 februari – (Vervolg van 13 februari) Kuan Seafood, een pand van vier verdiepingen, werd voornamelijk bezocht door Chinezen. Doorgaans reisgezelschappen die in busjes werden aangevoerd. Ik heb er enkele keren gegeten: krab curry. Smaakte voortreffelijk, dus ik zal er wel weer komen. Bij de kassa van MRT station Huai Khwang is een bord geplaatst met in koeieletter de tekst Exit only. Als er geen rij wachtenden stond, maakte ik er wel eens gebruik van. Ben eenmaal op mijn vingers getikt door de bewaker. Dus voortaan maar omlopen naar de ingang, ook als er geen wachtenden zijn. Regels zijn regels, niet waar?

Thailand, 14 februari – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 3 en 4)
3 Peter en Marloes konden hun geluk niet op. Ze zouden emigreren naar Thailand, het land waarop ze tijdens hun huwelijksreis verliefd waren geraakt en dat ze daarna nog eenmaal hadden bezocht. Een periode van veel geregel volgde, eerst in Nederland waar ze een woning bezaten, en later in Thailand. Waar waren ze aan begonnen? Maar hun motto was: Keep your eyes on the prize. En dat deden ze. Het enige minpuntje was dat Peter en Marloes gescheiden zouden worden. Maar bij Thaise echtparen was dat niet ongebruikelijk. En luidde het Engelse gezegde niet: You can’t have your cake and eat it? ’t Moest maar, misschien kon Marloes later een baan vinden in de buurt van Peter.

4 Peter was aangenomen op voorspraak van dokter Dick. De school moest hem wel aannemen, Dick was een belangrijk persoon of zoals dat in het Thais heet phu yai (elite). Maar ze kregen er geen spijt van – integendeel. Peter had groene vingers, hij kwam uit een boerengezin. Hij leerde de kinderen Europese groenten te verbouwen en hij leerde ze een efficiëntere manier om gft-afval in een compostvat te composteren. Gaf Engelse les: geen grammatica, maar hij leerde ze Engelse kinderliedjes en rijmpjes. Dus liet hij Jack en Jill de heuvel beklimmen, Humpty Dumpty een doodsmak maken en drie blinde muizen voor hun leven rennen.

Thailand, 13 februari – Regelmatig komen en gaan bedrijfjes bij mij in de buurt. Het eethuisje in Ratchadaphisek soi 7 tegenover soi Nathong 1, waar mijn pied à terre is, is ontmanteld. Het is weer een kale garagebox. Bij de vorige eigenaar at ik er wel eens kipfilet met patat. Van die smakeloze anorexia fabriekspatatjes. Op de hoek van soi Nathong 2 is na een sluiting van enkele weken weer een eetgelegenheid geopend. Bij de vorige eenmaal gegeten. De roergebakken gehakt was keihard, waarschijnlijk opgebakken. De 7-Eleven aan het eind van soi 7 is dicht. De ramen zijn afgeplakt met kranten. Kuan Seafood aan de andere kant van de Ratchadaphisek Road is na maanden weer in bedrijf. (Wordt vervolgd op 15 februari)

Thailand, 12 februari – Feuilleton Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw (aflevering 1 en 2)
1 ’t Was een hele overgang voor Peter: van onderwijzer op een driemans dorpsschooltje naar een school met twaalf klassen. Qua onderwijs was er niet veel verschil, maar op een zonnige dag kon hij niet meer zeggen: Kom kinderen, we gaan naar buiten, madeliefjes plukken. Nee, hij moest zich nu streng aan het rooster houden. Improviseren was er niet meer bij. Er waren targets en die moesten gehaald worden. Soms voelde het als een dwangbuis. ’t Begon hem te ergeren, hij dacht erover zich te laten omscholen, maar in welk beroep zou hij dezelfde vrijheid genieten als in ’t dorp? Marloes had wel in de gaten dat hij niet lekker in zijn vel zat, maar wat kon ze doen?

2 Als de nood het hoogst is, is de redding nabij. Peter had in een mailtje aan Dick geklaagd over zijn onvrede, waarna Dick hem bijgaand artikel had gestuurd over de bamboo school in Thailand. ‘Misschien iets voor jou?’ Peter sprong een gat in de lucht. Ja, zo moet een school eruit zien. Dick bood aan uit te zoeken of ze hem konden gebruiken. Peter en Marloes bespraken de zaak. Als Peter er terecht kon, zou Marloes een Thais ziekenhuis zoeken. Daar kon Annemarie wel bij helpen. Zenuwslopende weken van wachten op een antwoord volgden. Het geluk lachte hen toe. Peter was welkom op de bamboo school, Annemarie had een ziekenhuis gevonden, waar ze wel een ervaren nurse-practitioner konden gebruiken. (Lees: Een school zoals je hem niet kent)

Alle afleveringen van feuilleton 4 ‘Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw’  tot de laatst geplaatste staan op de pagina http://www.dickvanderlugt.nl/nederland/dokter-dick-chirurg-alle-afleveringen/peter-en-marloes-trouwen-dag-opnieuw-afleveringen/

Thailand, 11 februari – Er is een eenvoudige verklaring voor het gerace en gejakker op de snelweg en niet alleen op de snelweg want bij mij in buurt, op Ratchadaphisek soi 7, wordt ook onbeschoft hard gereden als er weinig verkeer is. De autoreclames op de tv zijn de boosdoener. Ze benadrukken niet het rijgemak, het comfort, de stabiele wegligging, de aerodymanische vormgeving, voor mijn part de grootte van de bagageruimte maar snelheid is het zogeheten USP. Hoe sneller, hoe beter: dat is wat telt. Dus denken de kopers dat je het gaspedaal moet indrukken om optimaal van het nieuwe bezit te kunnen genieten. ’t Is een wonder dat er niet (nog) meer ongelukken gebeuren.

Thailand,10 februari  – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 56 en epiloog)
56 Mac en Theresia maakten hun huwelijksreis naar de VS. Ze bezochten New York en Washington en zakten daarna af naar het Zuiden. Daar huurde Mac een auto om rond te toeren. Ze gingen op bezoek bij Mac’s moeder, al jarenlang weduwe en tobbend met haar gezondheid. Broers of zussen had Mac niet. De rest van de familie sloeg hij maar over. Hij had sinds zijn vertrek naar Thailand geen contact meer met ze gehad. Theresia vond Amerika een mooi land, maar er moesten geen Amerikanen wonen. Ze vond ze oppervlakkig en de koffiemokken waren te groot.

Epiloog: En daarmee eindigt mijn derde feuilleton. Theresia en Mac kregen waar ze om gevraagd hadden: meer aandacht. Intussen hebben Peter en Marloes belet gevraagd bij de auteur. Peter werkt inmiddels op een grotere school in de grote stad en Marloes heeft haar opleiding tot nurse-practitioner afgerond. Nu zijn wij aan de beurt, zeggen ze. Die beurt kunnen ze krijgen in het vierde feuilleton: Peter en Marloes trouwen elke dag opnieuw.

Thailand, 9 februari – Sinds het mobieltje in zwang is geraakt, is onze taalschat uitgebreid met het woord selfie. Dat is een foto die je met je mobieltje van jezelf maakt, eventueel in het gezelschap van anderen. Ze worden eenmaal bekeken, opgeslagen om daarna in de vergetelheid te geraken. Ik vraag me af, hoe foto’s heten waarop alleen anderen staan: otherie? En dieren: animalie? Eten: foodie? Vogels: birdie? Sommige mensen ergeren zich aan het overnemen van Engelse woorden. Ik niet. Elke taal kent leenwoorden, het Nederlands veel uit het Maleis en Jiddisch. Soms worden ze vernederlandst. Ik vind: ze verrijken de taal.

Thailand, 8 februari  – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 54 en 55)
54 Uit de VS waren twee neven van Mac gekomen, die er gelijk een vakantie aan vastplakten. Mac had ze alleen als baby gekend, dus er viel heel wat bij te praten. Vanzelfsprekend waren Dick en Annemarie er, ook op hun paasbest gekleed, verder collega’s van Mac en Theresia, de directeur van het ziekenhuis en de huisbaas van het appartement waar Mac en Marloes woonden. Zelfs de Amerikaanse ambassade had een vertegenwoordiger gestuurd, maar die bleef niet lang. De Skype-verbinding was niet gelukt, maar dat zouden ze later nog wel goedmaken. Peter en Marloes hadden wel een kaartje gestuurd. Tante Pos bleek betrouwbaarder dan internet.

55 De uitdrukking Van een huwelijk komt een huwelijk ging niet op voor Dick en Annemarie. Beiden hechtten niet aan het trouwboekje. Getrouwd of niet getrouwd maakte voor hen geen verschil. De liefde bond hen, daarvoor hadden ze geen ambtenaar van de burgerlijke stand nodig om dit te bevestigen. Ze waren nog net zo smoorverliefd op elkaar als de keer toen Annemarie naar Dick’s retraiteoord was gegaan. Want zo beschouwde Dick zijn verblijf op de boerderij. Die dag staat met een gouden randje in hun geheugen gegrift. Wat waren ze opgewonden toen ze elkaar voor het eerst beminden. Dat gevoel kwam nog regelmatig terug als ze in bed lagen.

Thailand, 7 februari – Soms heb ik zin in gejubel uit te barsten. Gisteravond bijvoorbeeld. Ik had lasagne gegeten in Tip-Top, het restaurant met een Thais-Italiaanse keuken in Patpong. Ik was bijna terug in mijn hotel en zong in gedachten ‘We wish you a Merry Christmas (3x) and a Happy New Year’. Ruim een maand nadat dat passend was geweest! Ik deed het niet, want dan zou ik in een dwangbuis zijn afgevoerd naar een gekkenhuis. Diagnose: Ziekte onbekend, onbehandelbaar. En dan te bedenken: vind het een vreselijk lied. Het klinkt hier in warenhuizen, net als Jingle bells, ook al zo’n draak. Hoor liever Away in a manger (https://youtu.be/AnwO_0DrpCk).

Thailand, 6 februari  – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 52 en 53)
52 Hoe graag ze dat ook hadden gewild, Peter en Marloes konden er niet bij zijn. Peter was druk met de opheffing van zijn school. Die zou opgaan in een grotere school in de grote stad. Een schoolbus zou de twintig resterende kinderen elke dag heen en weer brengen. Ze zouden eerst in noodlokalen worden ondergebracht, terwijl nieuwe lokalen werden bijgebouwd. Marloes was nog bezig met haar studie tot nurse-practitioner. Die wilde ze niet onderbreken. Maar ze zouden zeker Skype contact hebben, ongeacht het tijdverschil tussen Thailand en Nederland. Dat moest te regelen zijn met het hotel waar het huwelijksfeest zou plaatsvinden.

53 Het werd een dag om nooit te vergeten. Theresia schitterde in haar bruidsjapon, Mac zag er sjiek uit in zijn tuxedo. ’s Ochtends vroeg hadden ze foto’s gemaakt in het Lumpinipark, ’s middags gingen ze naar het districtskantoor om hun huwelijk te laten registreren en ’s avonds werd er gefeest. Er stond een buffet met Thaise en Europese gerechten en er speelde een bandje dat ze op het hart hadden gedrukt de volumeknop niet voluit open te draaien. ‘Anders halen we de stekker eruit en kunnen jullie naar je geld fluiten’, had Mac gedreigd. Daar hielden ze zich aan.

Thailand, 5 februari – Een goede kennis (ik ben zuinig met het woord vriend) heeft in Thailand de geuzennaam Mijnheer Praat-Veel verworven. Opmerkelijk want ik ken Thai niet anders dan kletskousen als ze niet een stom spelletje op hun mobieltje spelen. Hij moet dus perfect ingeburgerd zijn. Ik ben geen prater, ik ben een schrijver(tje). Als ik met iemand heb gepraat, bedenk ik pas later wat ik had moeten zeggen. Schrijven biedt de rust en tijd om te reflecteren, om woorden te wegen. Schrijven gaat me in het algemeen gemakkelijk af. Ik laat teksten minimaal 1 nacht rijpen, vaak ook simpele e-mails. Zouden meer mensen moeten doen.

Thailand, 4 februari  – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 50 en 51)
50 Was het een restje van haar katholieke opvoeding? Dat zou heel goed kunnen. Therasia hoopte dat Mac haar ten huwelijk zou vragen. Ze zag het al voor zich: Mac knielend met een roodfluwelen doosje in zijn hand, dat hij openklapte en vergezeld liet gaan van de vraag die al door miljoenen mannen is gesteld: Will you marry me? Ze kon het hem niet rechtstreeks vragen, dus vroeg Annemarie Dick in te schakelen als postillon d’amour. Zo bereikte haar wens Mac. De vraag overviel hem, hij had er nooit over nagedacht. Mac, nuchter als altijd, dacht: Ach, waarom niet? Een feestje valt niet versmaden. Dus via de omgekeerde weg bereikte Mac’s instemming Theresia.

51 Mac onttrok zich aan de voorbereidingen. Da’s vrouwenwerk, mopperde hij. Hij kocht een ring en vond daarmee genoeg te hebben gedaan. Annemarie hielp Theresia bij de planning. Zoveel werk was dat niet. Het zou een kleine ceremonie worden met enkele collega’s als gast en wellicht familie van Mac uit de VS. Familie uit de Filipijnen wilde Theresia er niet bij hebben. Stelletje hypocrieten, getuige van een misdrijf en niets zeggen. Nee, familie bestond niet meer voor haar. Een enkele keer probeerde Mac haar op andere gedachten te brengen. ‘Je kunt niet eeuwig met wrok blijven rondlopen. Verzoen je, vergeef het hun.’ Maar ze wilde niet. ‘They have ruined my life.’

Thailand, 3 februari – Soi Pratoochai, de straat waar ik al tijden kom om mij ’s avonds te verpozen en soms te eten wordt gesloopt. De huisbaas, Chang bier, heeft de huurders drie maanden de tijd gegeven om hun biezen te pakken. Maar Thailand is Thailand, dus het zal nog wel minstens een jaar duren voor er iets gebeurt. Ik kom graag in het straatje, behalve aan het begin want daar staat de muziek op een oorverdovende volume. Ik heb er Mac leren kennen, de weesjongen die mijn hart heeft gestolen met dit filmpje op Facebook: https://youtu.be/HK6EExxvcrg. Hij werkt inmiddels als motortaxibestuurder en hoeft niet meer met klanten in de Ocean bar aan te pappen.

Thailand, 2 februari  – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 48 en 49)
48 Mac was een nieuwsjunkie. Dat was hij al in de VS en dat bleef hij in Thailand. Elke ochtend werd de krant bezorgd, hij had een abonnement op de Bangkok Post, een van de twee Engelstalige kranten. Veel tijd om die direct al te lezen, was er niet want de werkdag in het ziekenhuis begon vroeg met patiëntbesprekingen, overleg met de nachtploeg en een zaalronde. Pas tijdens de lunchpauze zag Mac kans om de krant te lezen en tijdens tussenuurtjes. Mac wilde graag op de hoogte blijven van wat er in het land gebeurde. Het nieuws vergrootte zijn kennis van het land, maar niet altijd zijn begrip. Maar daarvoor zorgden zijn Thaise collega’s wel. Ze klapten uit de boot over dingen die niet in de krant stonden en eigenlijk niet hardop gezegd mochten worden.

49 Theresia haalde altijd het Life-katern eruit en nam dat mee naar het ziekenhuis. Als eerste stortte ze zich op de cartoons. De krant deed niet niet kinderachtig: elke dag 10 cartoons en op zondag een aparte bijlage. Ze las graag het reisdagboek, waardoor ze veel plaatsen leerde kennen waar ze nooit zou komen. Thailand bood veel moois aan oude gebouwen, tempels, paleizen, landschappen. Het strandleven boeide haar niet. Verder bevatte het katern boekbesprekingen, recensies van uitvoeringen, interviews en informatie over artiesten, een agenda en elke dag twee binnenpagina’s over auto’s, gezondheidszorg of lichaamsverzorging. Net als Mac kwam zij ook veel te weten over Thailand, maar die twee Thailanden vielen niet samen.

Thailand, 1 februari – Ik spreek een handjevol Thais, genoeg om te vragen waar de wc is en eten te bestellen. Maar als het iets ingewikkelder wordt, sta ik met mijn mond vol tanden. De tegenpartij ook, want die spreekt geen of uiterst weinig Engels. Onlangs stuitte ik op dit probleem. Moest de cadeautjes ophalen waarvoor mijn vriendin spaarzegeltjes van 7-Eleven had geplakt. Had een bonnetje, dat aan alle kanten door het personeel werd besnuffeld en becommentarieerd. Ik kreeg één cadeau mee, maar voor een tweede moest ik bij een ander filiaal zijn. Maar welk? In de buurt zijn er vijf. We kwamen er niet uit. Uiteindelijk hielp de hotelreceptioniste me uit de brand.

Thailand, 31 januari – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 46 en 47)
46 Toen Annemarie in Mac een vriend had gevonden, meende Dick dat hij gay was. Zo hoefde hij zich geen zorgen te maken over eventueel overspel. Maar die gedachte had hij al snel laten varen. Mac was een vrouwenmens, geen mannenmens. Hij had er met Mac wel eens over gesproken. Ze kwamen tot de conclusie dat de rigoureuze indeling hetero-homo-bi niet van toepassing is in Thailand. Thaise mannen zijn vaak nogal feminiem. Velen maken zich op, houden van mooie kleertjes en kijken tig keer per dag of hun haar goed zit. ‘Het is een glijdende schaal’, vond Mac, ‘die in de loop der tijd ook kan verschuiven.’ Hij gaf toe niet ongevoelig te zijn voor mooie jongens, maar vrijen met een man? Dat zag hij zich niet doen. Annemarie vond hij direct aan het begin van hun vriendschap een toffe meid. Lekker nuchter, geen praatjesmaker. Dat bond hen. En Theresia was zijn grote liefde.

47 Man, vrouw, ladyboy, kathoey, transgender, tomboy, gay, lesbian, bisexual, intersex – het was verwarrend allemaal, de seksen in Thailand, vonden Dick en Mac. Voor Dick nog meer dan voor Mac die al langer in Thailand woonde. In het Christian Hospital werkte ook een kathoey. Dick had het lange tijd niet in de gaten. Mooie meid, dacht hij. Mac maakte hem erop attent. Maar nog steeds zag hij het niet. Hij bleef een vrouw zien, geen omgebouwde man. Hij vertelde het tegen Annemarie en die kon het ook nauwelijks geloven. Nou ja, wat maakte het uit. Als ze maar vakkundig was en dat was ze.

Thailand, 30 januari – Ineens drong het tot me door: een groot deel van de stedelijke bevolking van Bangkok bestaat uit na-apers. Ze doen wat iedereen doet en hebben niet de ambitie zich te onderscheiden. Liever gaan ze in de massa op. Die gedachte bekroop me toen uit metrostation Huai Khwang een schoolmeisje kwam, verdiept in haar mobieltje. Hoe oud zal ze geweest zijn: zeven, acht? Zo jong en dan al verpest. Een kloon van al die anderen die geen seconde buiten hun mobieltje kunnen, zittend of lopend. ’t Is een verslaving, waarvoor geen therapie bestaat. Eenmaal een zombie, altijd een zombie. Ik heb met ze te doen.

Thailand, 29 januari – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 44 en 45)
44 Theresia was rooms-katholiek opgevoed. In Thailand neigde ze steeds meer naar het boeddhisme. Ze had er het een en ander over gelezen maar praktiseerde het niet. Gaf monniken die op blote voeten hun ochtendrondes maakten, geen voedsel en ging ook nooit naar de tempel, ook niet op boeddhistische feestdagen. Haar katholieke geloof in een leven na de dood, had ze al lang afgezworen. Waarom zou dan wel geloven in karma en reïncarnatie? Ze had wel in een hoek van de kamer een klein altaartje ingericht met een Boeddha-beeld en kleine beeldjes van olifantjes en danseressen. Als ze iets van stress voelde, knielde ze er voor, stak een wierookstokje aan en probeerde te mediteren. Het hielp haar te ontspannen.

45 Mac moest niets hebben van het boeddhisme of beter gezegd van de monnikenorde. Hij vond monniken uitvreters die niet werkten voor hun brood, maar leefden van de goedgevigheid en goedgelovigheid van gewone mensen. Ze vraten zich vol, maar wat deden ze voor de samenleving? Niets, ze bouwden dure tempels. In de VS werkten diaconessen in de verpleging, nonnen deden sociaal werk, maar in Thailand had hij nog nooit een sociaal bewogen monnik ontmoet. Ze deden hun prevelementje bij crematies, incasseerden een envelop met geld, kregen voedsel aangeboden en spraken geen woorden van troost.

Thailand, 28 januari – (Vervolg van 26 januari) In Vietnam hebben ze jaren geleden de helmplicht rigoureus aangepakt. Overtreders zonder pardon op de bon geslingerd. In Ho Chi Minh City heb ik nooit een motorrijder (en duopassagier) zonder helm gezien. Toen ik een keer mijn helm was vergeten, stopte mijn vriendin onderweg om een nieuwe te kopen. In Thailand krijgen duopassagiers van motortaxi’s zelden tot  nooit een helm te leen. Gaat je haar van door de war zitten, is een van de smoezen. Ze zijn vuil en stinken, zeggen ze. Er is nu een nieuwe helm ontwikkeld met een anti-bacteriële coating. Zou ’t helpen?

Thailand, 27 januari – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 42 en 43)
42 Annemarie at in Nederland altijd om zes uur. Dat was er in haar jeugd ingehamerd. Die gewoonte liet ze in Thailand varen. Ze kwam er al snel achter dat de hitte niet erg bevorderlijk is voor de eetlust. Vaak werkte ze trouwens nog op dat tijdstip. Het werd zeven uur, acht uur, soms zelfs later. Van de Thaise keuken vond ze maar enkele gerechten lekker. Zelfs pad thai, een veel gegeten gerecht, behoorde niet tot haar favorieten.
Maar Europees eten betekende duurder eten en als Thaise koks zich waagden aan pasta-gerechten, was het resultaat om te huilen. Spaghetti bolognese bijvoorbeeld leek wel tomatensoep, pizza’s waren allemaal op Amerikaanse leest geschoeid. De bodems leken wel scheepskaak, bij ingrediënten was het motto: zoveel mogelijk verschillende, waardoor de pizza nergens meer naar smaakte. Gelukkig telde Bangkok wel enkele uitstekende Italiaanse pizzeria’s/restaurants. Dick en Annemarie aten er wel eens.

43 Theresia had zelden nog nachtmerries sinds ze gestopt was met de therapie en ze met Mac samenwoonde. Maar een enkele keer dook oom weer op in haar dromen. Dan werd ze badend in het zweet wakker. Mac, wakker geworden, nam haar dan in zijn armen en kuste de tranen weg die waren opgeweld in haar ogen. ‘Rustig maar schatje, je bent veilig. Je hebt gedroomd. Hij kan je niets doen. Hij brandt in de hel. Daar hoort hij thuis.’ Zo probeerde Mac haar gerust te stellen. ‘Zal ik je masseren?’ Maar dat was niet nodig. Theresia kwam langzaam tot rust en viel in zijn armen in slaap.

Thailand, 26 januari – Verrassend! Een van de nieuwe motortaxibestuurders in mijn straatje spreekt en verstaat voldoende Engels voor een eenvoudig gesprek. Ik vertelde hem dat ik een dag eerder bij een collega van hem achterop had gezeten, die mijn uitdrukkelijk (verhaald) verzoek  chaa chaa (slowly, slowly) negeerde, ook na een gevaarlijke inhaalmanoeuvre. Hij vroeg of ik hem kon aanwijzen, maar hij was er niet. Droeg hij een helm? Nee. Wist ik het nummer van zijn hesje? Nee. Bij die man ga ik nooit meer achterop zitten. Bestuurders die beschaafd rijden, krijgen van mij vaak een tip. Die loopt hij ook mis. (Wordt vervolgd op 28 januari)

Thailand, 25 januari – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 41 en 42)
41 Voor de meeste Thai betekent strandleven: zitten, eten, drinken, kletsen en slapen. Zelden zie je volwassenen in zee en als ze wel het water in gaan, is dat om hun kinderen in de gaten te houden. Niet in zwembroek of zwempak, maar in hun dagelijkse outfit. De brandende zon zorgt voor een snel droogproces, daar kan geen centrifuge tegenop. Ze hebben ook altijd reservekleding bij zich voor de terugweg. Aan het eind van de dag nemen ze een douche in een van de douchehokken aan de boulevard waar ook toiletten zijn, verkleden zich en strijken neer in een eethuisje. Ook weer om te eten en te drinken met het mobieltje constant onder handbereik. Jongeren flaneren over de boulevard. Soms heeft iemand een gitaar meegenomen en wordt er gezongen.

42 Annemarie at in Nederland altijd om zes uur. Dat was er in haar jeugd ingehamerd. Die gewoonte liet ze in Thailand varen. Ze kwam er al snel achter dat de hitte niet erg bevorderlijk is voor de eetlust. Vaak werkte ze trouwens nog op dat tijdstip. Het werd zeven uur, acht uur, soms zelfs later. Van de Thaise keuken vond ze maar enkele gerechten lekker. Zelfs pad thai, een veel gegeten gerecht, behoorde niet tot haar favorieten.
Maar Europees eten betekende duurder eten en als Thaise koks zich waagden aan pasta-gerechten, was het resultaat om te huilen. Spaghetti bolognese bijvoorbeeld leek wel tomatensoep, pizza’s waren allemaal op Amerikaanse leest geschoeid. De bodems leken wel scheepskaak, bij ingrediënten was het motto: zoveel mogelijk verschillende, waardoor de pizza nergens meer naar smaakte. Gelukkig telde Bangkok wel enkele uitstekende Italiaanse pizzeria’s/restaurants. Dick en Annemarie aten er wel eens.

Thailand, 24 januari – (Vervolg van 22 januari) Mijn onbedwingbaar verlangen naar appeltaart voerde mij naar Foodland op Patpong, een ruim gesorteerde supermarkt. Ik dacht: misschien verkopen ze daar appeltaart. Maar daar alleen slagroomtaarten. Kunststukjes dat wel, maar niet wat ik zocht. Op de terugweg naar mijn uitgaansstraatje sprak een vrouw mij aan. Ze gebaarde me naar een bar. Ik vroeg: Spreek je Engels. Ze zei: Een klein beetje wat het standaard-antwoord is van iemand die geen Engels spreekt. Ik zei: Ik wil iemand die veel Engels spreekt. Ze keek me aan met een blik van: Waar heeft die man het over? Toen wist ik al genoeg.

Thailand, 23 januari – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 39 en 40)
39 Theresia was geen strand- en zeemens, wat voor iemand afkomstig uit een rijk van 7107 eilanden merkwaardig genoemd kan worden. Een strand had ze in haar jonge jaren zelden gezien en luieren was er helemaal niet bij in de dagelijkse struggle for life. Mac nam een tussenpositie in: strand en bos, het was ‘m om het even. Nee, voor hen geen Cha-am. Liever gingen ze naar het Lumpinipark om daar in een prieeltje te relaxen. Beiden met een boek. Of ze bezochten tempels, zoals Wat Sothonwararam in Chachoengsao, geheel opgetrokken uit wit marmer. Een juweeltje en druk bezocht door Thaise gelovigen. Toen Mac nog alleen was, ging hij er elk jaar een keer naar toe om de bouw te volgen.

40 Een heel enkele keer sloten Mac en Theresia zich aan bij Dick en Annemarie als ze alle vier op dezelfde dag vrij waren. Dan splitste het gezelschap zich in twee vrouwen en twee mannen. De mannen luierden, de vrouwen huurden een tandem, maakten een ponyrit op het strand of gingen vliegeren als de wind gunstig was. Vooral als het hard waaide, was het zwaar werk en moesten ze samen de vlieger in bedwang houden. Cha-am was een prettige badplaats, heel wat aangenamer dan Pattaya of Phuket: minder druk, minder buitenlanders. De badplaats was populair bij inwoners van Bangkok voor een weekendtrip. Dan waren de kamers ook duurder dan door de week. Enkele Nederlandse reisbureaus sloten hun Thaise pakketreis af met een bezoek aan Cha-am. Daar kwam voor de deelnemers een eind aan hun ‘droomvakantie’.

Thailand, 22 januari – De appeltaart is nu al door Dick’s café afgevoerd van de gebakslijst. Ik heb er twee keer van kunnen genieten. De twee andere taarten, een vruchtentaart en een chocoladetaart, bestel ik nooit want zijn te zoet en/of liggen te zwaar op de maag. Gevraagd naar de reden, werd ik verwezen naar Dick’s café in Pattaya. Pattya of all places! Een plaats waar ik evenals in Phuket nooit zal komen. Als ik farang wil zien, had ik net zo goed in Nederland kunnen blijven, zei ik, maar de brenger van het slechte nieuws leek niet te begrijpen wat ik bedoelde. (Wordt vervolgd op 24 januari)

Thailand, 21 januari – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 37 en 38)
37 Als Dick en Annemarie op dezelfde dag een vrije dag hadden, gingen ze naar Cha-Am. Een taxi bracht hen de avond tevoren en haalden hen de volgende dag ‘s avonds op. Dat was stukken comfortabeler dan opgepropt zitten in een minibusje –  en veiliger, want de meeste chauffeurs waren snelheidsduivels die het niet zo nauw namen met de verkeersregels. Ze hadden een vaste taxi en een vast hotel met doorgaans dezelfde kamer. De dag brachten ze luierend op het strand door; hij in zwembroek en T-shirt, zij in bikinibroekje en T-shirt. Annemarie liet zich altijd masseren door een van de oude vrouwen die langs kwamen. Dick niet, die was niet gek op massages. Als het woensdag was, bleven ze in de stad, want dan werd het strand schoongemaakt en werden de strandstoelen en parasols niet geplaatst.

38 Regelmatig liepen ze samen de zee in, hand in hand. Van zwemmen kwam vaak niet veel, vooral niet als er een flinke golfslag stond. Ze stoeiden met elkaar en deden onder water dingen die boven water een bekeuring hadden opgeleverd wegens onzedelijk gedrag. En net als op Suvanarnabhumi de dag dat Annemarie in Thailand arriveerde, deden ze een poging het wereldrecord langzoenen te verbeteren. Ja, dat bestond echt. Elk jaar werd in Pattaya een wedstrijd zoenen gehouden. In 2011 werd daar het record van 46 uur, 24 minuten en 9 seconden gevestigd. Annemarie en Dick kwamen zelfs niet in de buurt. Annemarie was gek op zoenen. Ze vond het het meest opwindende onderdeel van het liefdesrepertoire.

Thailand, 20 januari – Charlie is er weer. Na maanden dook hij ineens op in Soi Pratoochai. Charlie is niet zijn echte naam, maar zijn bijnaam die ik hem heb gegeven omdat hij net zo loopt als Charlie Chaplin. Hij was de eerste die een bijnaam van me kreeg. Ik heb hem 50 baht voor een maaltijd gegeven en hij heeft twee sigaretten gebietst. En nu iets geheel anders. Terwijl ik in café-restaurant Sarica milkshake zat te lurken, liep een man voorbij met het woord Wednesday op zijn T-shirt. Ik raadpleegde mijn horloge. Inderdaad, het was woensdag. Zou die man voor elke weekdag een passend T-shirt hebben?

Thailand, 19  januari – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 35 en 36)
35 Evenals Annemarie was Marloes aan de opleiding tot nurse practitioner begonnen, een parttime avondopleiding. Daarvoor hoefde ze niet ver te reizen, want de hogeschool die de opleiding gaf, maakte voor de lessen gebruik van een ruimte in het ziekenhuis. Ze bleef eten in het ziekenhuis. Peter hoefde niet van honger om te komen, want zijn maaltijd stond klaar in de koelkast. Hij hoefde die alleen maar op te warmen in de magnetron. Peter was altijd blij als ze er weer was. Alhoewel lange tijd single, was hij verslingerd geraakt aan haar gezelschap. De uitdrukking Il faut se quitter souvent pour s’aimer toujours was duidelijk niet aan hem besteed.

36 Zondags, als Marloes geen weekenddienst had, trokken Peter en Marloes erop uit. Ze fietsten naar de heide, die aan het eind van de zomer paars kleurde. Ze gingen naar de Sprengetjes, beken die vanuit het grondwater gevoed worden. Ze trokken hun schoenen en kousen uit en lieten hun voeten in het ijskoude water bungelen. Ze aten in een uitspanning midden in de bossen een kruimelige Veluwse pannenkoek. Geen hele maar een halve, want ze waren nogal voedzaam. Ze plukten bramen en verzamelden dennenappels, eikels en bladeren die Peter naar school meenam om met de kinderen herfststukjes van te maken. Dat waren hemelse momenten die ze in de juiste stemming brachten voor een hartstochtelijke dagsluiting.

Thailand, 18 januari – Aan mijn lijstje met bijnamen toegevoegd: de Diva. Ze doet me qua verschijning denken aan mijn Haagse tante Marijke, hoogdramatische sopraan, vertolker van onder andere Wagner. Maar mijn tante was een echte diva, deze Diva lijkt er alleen maar op met haar lange jurken, die bijna de grond raken. De Diva is een struise vrouw, vermoedelijk kathoey. Ze loopt niet maar schrijdt. Kijkt altijd ontevreden. Haar kapsel bestaat uit een grote bol. De Diva is bedrijfsleider van X-Size, een gogobar met voornamelijk Vietnamese schandknaapjes. Die werken hier illegaal, maar dat wordt tegen betaling gedoogd door de politie. Want This is Thailand, oftewel: alles en iedereen is te koop in dit land.

Thailand, 17  januari – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 33 en 34)
33 De twee tortelduifjes hadden het naar hun zin in het Love nest. Theresia genoot van Mac’s massages. Ze namen daarna altijd samen een douche, zeepten elkaar in en spoelden elkaar af. En dat was alleen nog maar het voorspel. Daarna had de hartstocht vrij spel. Voordat ze slapen gingen, oefenden ze vaak Thais. Mac sprak het redelijk, Theresia had al heel wat opgepikt van Thaise collegaatjes. Soms las Mac voor uit in het Engels vertaalde Thaise romans en hij zong ook wel eens een kinderliedje, dat hij nog kende uit zijn jeugd. Theresia hield van zijn stem. Hij knauwde niet, zoals veel Amerikanen. Als je het niet wist zou je denken dat hij Engelsman was.

34 Peter en Marloes woonden nu ook samen. Ze hadden een huis gekocht in de grote stad, zo’n 20 km vanaf Peter’s geboortedorp. Het was een twee onder één dak woning met op de begane grond een huiskamer en keuken, en op de eerste verdieping twee slaapkamers en een badkamer. Marloes zwaaide de scepter in de keuken, ze was een echte kookgek en daar genoot Peter van. Peter werkte nog steeds op het driemans schooltje, maar het zou het laatste schooljaar worden. De overheid wilde van kleine schooltjes af; ze moesten met andere kleintjes fuseren tot grotere eenheden. Hij reed elke ochtend op zijn motorfiets naar zijn schooltje, Marloes werkte in het provinciaal ziekenhuis.

Thailand, 16 januari – De taxi is verreweg het meest comfortabele vervoermiddel. De tuk-tuk is een ramp, vooral als de bestuurder Formule-1 neigingen heeft. Ik zat laatst bij zo’n snelheidsduivel in de wagen. De weg tussen mijn hotel en metrostation Huai Khwang kent vele oneffenheden, dus ik moest oppassen dat ik met mijn hoofd niet tegen de overkapping knalde. De tuk-tuk hotste, hobbelde, schommelde, schokte als een gek. Ik werd door elkaar geschud; nog een geluk dat mijn nieren niet aan de wandel gingen. Het was een kort ritje maar het leek een wereldreis. Maar ja: wat is het alternatief? Doodsangsten uitstaan op een motortaxi. Nee, dank u. Toch maar een taxi dan.

Thailand, 15  januari – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 31 en 32)
31 Theresia en Mac vonden het tijd worden voor een gezamenlijke woonruimte. Hun beider appartementen waren aan de krappe kant en Theresia sliep de meeste dagen toch al bij Mac. Mac overwoog iets te kopen, maar hij zag er bij nader inzien vanaf. De huizenprijzen waren de afgelopen jaren in het centrum omhoog geschoten, vooral van appartementen en huizen langs geplande en in aanleg zijnde metrolijnen. De inrichting zou natuurlijk ook de nodige duiten vergen. Ze schakelden een makelaar in die hen enkele overigens schaars gemeubileerde appartementen liet zien. Een nogal vermoeiende bezigheid met de afstanden die ze telkens moesten overbruggen in het altijd drukke verkeer. Op hun verlanglijstje stond een 2-kamer appartement met badkamer en kitchenette. Een volledig ingerichte keuken leek hen niet nodig, omdat ze altijd in het ziekenhuis aten en buitenshuis.

32 Het was gelukt: een appartement niet ver vanaf het ziekenhuis. ‘Hoe zullen het noemen?’, vroeg Mac. ‘Moet dat dan’, vroeg Theresia. ‘Ja, alles heeft een naam, dus waarom ons huis niet. Wat dacht je van Love nest?’ Daar moest Theresia wel om grinniken. Dus zeiden ze nooit meer: we gaan naar huis, maar: we gaan naar ons liefdesnestje. Maar ze zetten die naam niet op de visitekaartjes, die ze lieten maken. Het was iets van hun beiden, daar hadden anderen niets mee te maken. Het huisraad werd nog met een bank uitgebreid – altijd leuk om op te vozen – en de stoelen die leken op martelwerktuigen, werden vervangen door gestoffeerde stoelen. Daar hadden ze na een dag hard werken wel recht op.

Thailand, 14 januari – Kijk naar een basketbalmatch op de tv: de Formosa Dreamers uit Taiwan tegen de Vampires uit ? De dromers staan 10 punten achter en zullen wel het onderspit delven. Met zo’n naam moet je wel verliezen. Vampiers zijn gevaarlijke wezens. Volgens het bijgeloof komen ze ’s nachts uit hun graf om het bloed van levenden te drinken. Het valt me op dat de spelers van beide teams zelden vanaf grote afstand scoren. Amerikaanse basketballers kunnen dat wel. Die hebben bovendien het voordeel van hun lengte als ze de basket naderen. In Thailand zou de basket lager moeten hangen dan in de VS.

Thailand,13  januari – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 29 en 30)
29 Marloes en Annemarie bleven lang weg. De mannen begonnen zich al bijna zorgen te maken. Ze hadden de hele boulevard tot aan de stadsgrens verkend en, vrouwen eigen, bij tal van kledingkraampjes gestopt op zoek naar leuke kleertjes. Toen de transpiratie begon te irriteren, waren ze afgestapt bij een uitspanning voor een koel drankje en in gesprek geraakt met Nederlandse toeristen die hun laatste vakantiedagen in de badplaats doorbrachten net als Marloes en Peter. Inmiddels liep het tegen de middag, het werd nu wel erg warm, dus ze pakten hun spullen bij elkaar en gingen naar het hotel om te rusten.

30 De volgende dag huurden ze een busje om de omgeving te verkennen. Ze hadden een lijstje met bezienswaardigheden gemaakt. In de Wat Huay Mongkol vergaapten ze zich aan het enorme standbeeld van Luang Phor Thuad, een van Thailand’s bekendste monniken: 12 meter hoog en 10 meter breed. En ze bewonderden het station van Hua Hin, dat wel op een paleisje leek. Maar eigenlijk was het te warm voor sight-seeing. Ze keerden eerder terug dan ze van plan waren geweest en brachten de rest van de dag op het strand door met dolce far niente. De volgende dag keerden ze terug naar Bangkok en ’s avonds vlogen Peter en Marloes terug naar Nederland.

Thailand, 12 januari – Game Over, stond er op het T-shirt. Zo op het eerste oog een vrij onschuldige, speelse tekst. Maar de begeleidende illustratie gaf er een macabere lading aan. Die toonde twee gestileerde personen, één was Magere Hein. Wat beweegt iemand om een shirt te kopen met deze moderne variant van memento mori? Natuurlijk is niemand onsterfelijk, maar waarom zou je voorbijgangers daarop attent willen maken? Ik las dat memento mori het devies is van de trappistenorde. Het is ook de naam van uitvaartbedrijven. Een uitvaartbedrijf met de naam Game Over kan ik niet vinden op internet. Misschien te frivool voor zo’n serieuze bedrijfstak.

Thailand,11  januari – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 27 en 28)
27 De reis naar Cha-am maakten ze met zijn vieren per trein. Niet per minibusje, want daar gebeurden te veel ongelukken mee. De trein had zijn beste tijd gehad, erg comfortabel waren de zitplaatsen niet, erg snel reed hij ook niet, maar wat gaf het, het was vakantie? ‘Da’s nog eens wat anders dan een intercity van de NS’, zei Peter. Hij voelde zich door het kedeng kedeng van de trein terug gezet in de vorige eeuw. In Cha-am betrokken ze een hotel aan de boulevard met uitzicht op zee. Het was inmiddels avond, ze gebruikten de avondmaaltijd in een eenvoudig eethuisje en trokken zich terug voor de nacht.

28 De volgende ochtend installeerden ze zich na een continental breakfast van scrambled egg, hotdogs, ham en toast op het strand. In ligstoelen onder parasols. Het eerste wat hen opviel waren de tandems voor vier personen. ‘Zullen we?’, stelde Marloes voor, maar de heren bleven liever luieren met als verklaring dat hun benen te lang waren. Dus stapten Marloes en Annemarie op een tweepersoons exemplaar en peddelden over de boulevard. Voortdurend kwamen verkopers langs met eetwaren: mosselen, garnalen, inktvis, en masseuses die hun diensten aanboden. Drank en ijsblokjes waren verkrijgbaar bij de verhuurder van de ligstoelen, hij zette ook een afvalbak bij hen neer. Zo nu en dan liepen ze even de zee in om af te koelen, maar het effect daarvan was van korte duur.

Thailand, 10 januari  – Ik hekelde in een eerdere column het opleuken van klassieke gerechten met ingrediënten die er niet bij passen. Aanleiding was de appeltaart die ik in Dick’s café had besteld. De ober had er hete chocolade overheen gespoten. Taartpunt terug gestuurd en kreeg een nieuwe. Die was lekker fris. Ik noemde ook The Old Dutch, waar de kok kaas door de andijviestamppot had gemengd. Gekkenwerk. In een ander restaurant is de spaghetti bolognese opgeleukt met reepjes paprika. In ijssalon Swensen’s, van oorsprong een Amerikaans bedrijf, liggen de bolletjes ijs verborgen onder schijfjes banaan en nog meer flauwekul. Allemaal culinaire kwakzalverij.

Thailand, 9 januari – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 25 en 26)
25 Het was een feestelijk weerzien op Don Mueang, de oude luchthaven waarvan de meeste budgetmaatschappijen gebruik maken. Dick was deze keer meegekomen. Hij had ze willen begroeten met ballonnen, maar die waren inmiddels ineen geschrompeld tot de gerimpelde huid van oude mensen. Peter en Marloes kwamen uit Vietnam. Ze hadden Hanoi bezocht, de oude keizerlijke hoofdstad Hué en Dalat met zijn gematigd klimaat. In Thailand stonden Chiang Mai in het Noorden op het programma en Cha-am, een badplaats die voornamelijk door Thai wordt bezocht. Dick en Annemarie zouden meegaan. Mac en Theresia bleven in Bangkok, ze gunden de Ollanders hun eigen feestje.

26 De Nederlandse vrienden betrokken een hotel in de buurt van het ziekenhuis. Niet goedkoop, maar een vakantie leent zich nu eenmaal niet voor een bezuinigingsoperatie. Nadat ze ingecheckt hadden, een douche hadden genomen en zich verkleed, was het tijd voor Happy Hour. Ze hadden afgesproken in de Irish pub, op loopafstand van het hotel en ziekenhuis, waar de banden van weleer stevig werden aangehaald bij een straffe pint Guinness Stout en een voedzame Irish stew. Nachtbraken was er niet bij. Dick en Annemarie moesten de volgende dag weer vroeg uit de veren en Peter en Marloes wilden niet alleen op pad. Samen uit, samen thuis.

Thailand, 8 januari – Zag maandag een knaap met op zijn T-shirt in grote kapitalen het woord Friday. Het woord zette me aan het denken. Is vrijdag de weekdag die bij uitstek geschikt is om te vrijen? Voor velen is vrijdag de dag voor het weekend. Dan zijn ze twee dagen ‘verlost’ van de last van hun werk. Ik heb werk nooit als een last ervaren. Werken als onderwijzer, journalist en docent was een betaalde hobby. Op vrijdag kreeg Robinson Crusoe gezelschap en op Goede Vrijdag stierf OLH aan het kruis. Rooms-katholieken eten die dag vis. Ik vind vis lekkerder dan vlees, dus wat mij betreft mag het elke dag vrijdag zijn.

Thailand, 7 januari – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 23 en 24)
23 Op de terugweg trakteerden Mac en Theresia zichzelf op een ijsje bij Gelateria Ghignoni, een nieuwe ijssalon in de buurt van het ziekenhuis. Echt Italiaans ijs, geen ijs zoals bij Swensen’s dat opgeleukt wordt met stukjes banaan, nootjes, hagelslag, chocolade en een belediging vormt voor het ambacht van ijsmaken. Ja, er was wat te vieren. Theresia was virusvrij en ze was niet onvruchtbaar. Het was een pak van haar hart. De eerste die ze het wilde vertellen was Annemarie maar haar mobieltje stond op de call-back service. Toen ze elkaar de volgende dag troffen en Annemarie het goede nieuws hoorde, kreeg ze tranen in haar ogen, zo blij was ze voor haar vriendin.

24 Het contact met Peter, Dick’s poolmaatje tijdens zijn verblijf bij de boer, en Marloes, die Annemarie tijdens haar Wenenreis had ontmoet en een hartsvriendin was geworden, stond al een tijdje op een laag pitje. Ze waren elkaar niet vergeten – stel je voor –, Peter en Marloes hadden hun huwelijksreis naar Thailand gemaakt, maar daarna nam de emailwisseling in frequentie af. Peter en Marloes hadden het druk met het betrekken van een nieuwe woning, Annemarie en Dick maakten lange werkdagen en hadden daarna weinig puf meer om te schrijven. Maar uit het oog, betekende niet uit het hart. Marloes schreef dat ze hun volgende vakantie een Azië-reis wilden maken waarbij ze ook Thailand zouden aandoen. ‘Super’, schreef Annemarie terug. ‘We verheugen ons op jullie komst.’

Thailand, 6 januari – Om mijn grapjes wordt zelden door Thaise mensen gelachen, terwijl ze toch heel grappig zijn. Bestelde een keer in een restaurant aan Sukhumvit soi 23 een steak and kidney pie. Nadat ik mijn vork erop had gebroken, vroeg ik de serveerster om een kettingzaag. Ze keek me aan alsof ze het in Keulen hoorde donderen, beter gezegd in Chiang Mai want Keulen is wel erg ver weg. De volgende denkbeeldige conversatie ontspon zich. Zij: Hebben we niet. Ik: Jammer, want ik begrijp niet hoe u dit durft te serveren. Zij: Hoezo? Ik: ’t Lijkt wel een rots uit de Rocky Mountains. Zij, naïef: ‘Nee hoor, ‘t komt uit de keuken.

Thailand, 5 januari – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 21 en 22)21 Soms leek het of Mac op de spreekwoordelijke divan lag. Hij vertelde over zijn gestuntel met meisjes. In de VS had hij altijd op jongensscholen gezeten, hij was naar jongens zomerkampen geweest. Nooit een meisje gehad, nooit geleerd hoe de liefde man en vrouw kunnen binden. Dat liefde geven en krijgen is, niet geven en nemen. Zo kwamen hij en Theresia steeds dichter bij elkaar. De sessies waren geen sessies meer maar ontmoetingen van twee mensen op zoek naar hun identiteit en gevoelens voor elkaar. Ze waren heilzaam voor Theresia die ontdekte dat seks een uiting van liefde is en niet zoals bij haar oom zelfbevreding van de man. Ze was er niet meer bang voor en begon ervan te genieten.

22 De sessies eindigden, ze waren niet meer nodig. Maar er was nog een los eindje: de abortus en de diagnose van de Filipijnse arts dat ze nooit meer zwanger zou kunnen worden. Mac twijfelde aan die voorspelling. Het leek hem verstandig een gynaecoloog een inwendig onderzoek te laten doen. Die Filipijn was waarschijnlijk geen specialist, maar dat wist Theresia niet. Ze gingen daarvoor naar een ander ziekenhuis, waar niemand hen kenden. Theresia was zenuwachtig, ze was blij dat Mac was meegekomen. Ze hoefden niet lang te wachten en de uitslag kwam snel. De gynaecoloog begreep niet hoe de Filipijn die diagnose had kunnen  stellen. Op grond waarvan? Hij zag niets bijzonders. Hij adviseerde nog wel een HIV-test te laten doen. Dat kon nog dezelfde dag met een sneltest. Duurde een halfuurtje.

knock outThailand, 4 januari  – Op de ruim bemeten boezem van een vrouw die alleen valt te fotograferen met een groothoeklens stond ‘Knock out’. Dat leest als een uitnodiging, maar ik heb toch maar niet geprobeerd haar k.o. te slaan. Leek me geen gemakkelijke opgave zo’n klomp vlees tegen de grond te slaan. Telkens als ik een opvallende tekst lees, vraag ik mij af of de koper/koopster weet welke boodschap hij/zij verspreidt. De tekst stond op een zwart shirt, maar dat kan dat geen rouwkleding zijn geweest wegens het overlijden van koning Bhumibol die een jaar lang moest worden gedragen. Laat ik eens gissen: het was het enige shirt in haar maat.

Thailand, 3 januari – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 19 en 20)
19 Theresia voelde zich opgelucht toen ze haar verhaal had gedaan. Hoe haar oom met bloeddoorlopen ogen elke keer haar kamertje was binnen geslopen en zich aan haar vergrepen had. Ze vertelde over de pijn, de avonden dat ze huilend in bed had gelegen, zijn voetstappen op de trap, zijn verwrongen gezicht als hij klaarkwam, de abortus. Ook haar stilzwijgen totdat ze de moed had haar ouders in te lichten die het aanvankelijk niet wilden geloven. Oom mocht niet meer komen, maar er werd niet over gesproken. Ze vertelde over haar schaamte en de angst voor mannen die zich bij haar ontwikkeld had. Het was één lange litanie die ze besloot met de simpele vraag: Hou je nog van me?

20 Na die eerste sessie liepen ze stilzwijgend terug. Als vanzelfsprekend ging Theresia met hem mee naar zijn appartement. Onderweg kocht Mac massage-olie. Theresia ontspande zich onder zijn handen. En nog steeds spraken ze geen woord. De eerste sessie werd nog door ettelijke gevolgd, maar die gingen niet meer over Theresia’s drama. Ze spraken over hun gevoelens voor elkaar, over verwachtingen en dromen. Mac vertelde over zijn jeugd, die betrekkelijk rimpelloos was verlopen. Hij vertelde ook over de eenzame avonden in het begin van zijn verblijf in Thailand. Hoe miste hij toen een partner, een buddy tegen wie je alles kon vertellen. Het waren intensieve sessies én ze hielpen.

Thailand, 2 januari – Ik had het restaurant op proef op mijn lijstje van eetgelegenheden gezet. At er eerder risotto, beetje slap gerecht als je pittig eten bent gewend, en lasagne. Maar ik was niet kapot van de deegvellen. Gisteren slaagde Tiptop, een restaurant met een Thais-Italiaanse keuken in Patpong, met vlag en wimpel. Bij Dick’s café lijkt de spaghetti bolognese op tomatensoep, Sarica stopt er te veel ingrediënten in maar deze spaghetti bolognese was zoals spaghetti bolognese behoort te zijn. Het portie was net genoeg voor mij, ik ben niet meer zo’n grote eter. De top van mijn favorietenlijstje is veranderd, maar dat vertel ik wel een andere keer.

Thailand, 1 januari  2018 – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 17 en 18)
17 De avond dat Mac en Theresia voor het eerst met elkaar sliepen, had Theresia zich verkleed in zijn badkamer. Ze had een T-shirt van hem geleend en een boxershort. Zo kwam ze de kamer in waar Mac al in bed lag. Hij had niet eens de moeite genomen om zich te verkleden. Ze knuffelden wat waarbij Mac een zekere reserve bespeurde. Of was ze te moe na die lange dag? Ze kroop wel tegen hem aan, maar bleef stil liggen. ‘Je bent moe hè?’, vroeg Mac. Theresia knikte. Hij drukte een kus op haar voorhoofd, wenste haar Good night, waarna Theresia zich omdraaide en in slaap viel. Mac volgde al snel.

18 Mac begon te vermoeden wat haar overkomen moet zijn in haar jonge jaren, al wist hij niet precies wat. Maar dat zou niet lang duren. Theresia’s psychiater stelde voor dat hij een aantal keren zou meekomen. Dat leek haar bevorderlijk voor Theresia’s herstel. ‘Hij laat je echt niet in de steek en als hij het wel doet is hij jou niet waard.’ Klare taal waar Theresia niet direct een antwoord op had. Ze moest daar nog eens over nadenken. ‘Neem je tijd, maar kom wel tot een beslissing. Wat je me verteld hebt over je vriend, denk ik dat hij je verhaal wel aankan.’

Reacties niet mogelijk