Columns uit Thailand 2018

Artesis Plantijn Hogeschool, Campus Noord, ItaliëleiVerpleegkunde

Voorgaande columns
25 november 2012-3 januari 2014
4 januari 2014-30 december 2014
31 december 2014-31 december 2015
1 januari 2016-31 december 2016
1 januari 2017-31 juli 2017
1 augustus-25 november 2017
26 november 2017-31 december 2017

Thailand, 19  januari – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 35 en 36)
35 Evenals Annemarie was Marloes aan de opleiding tot nurse practitioner begonnen, een parttime avondopleiding. Daarvoor hoefde ze niet ver te reizen, want de hogeschool die de opleiding gaf, maakte voor de lessen gebruik van een ruimte in het ziekenhuis. Ze bleef eten in het ziekenhuis. Peter hoefde niet van honger om te komen, want zijn maaltijd stond klaar in de koelkast. Hij hoefde die alleen maar op te warmen in de magnetron. Peter was altijd blij als ze er weer was. Alhoewel lange tijd single, was hij verslingerd geraakt aan haar gezelschap. De uitdrukking Il faut se quitter souvent pour s’aimer toujours was duidelijk niet aan hem besteed.

36 Zondags, als Marloes geen weekenddienst had, trokken Peter en Marloes erop uit. Ze fietsten naar de heide, die aan het eind van de zomer paars kleurde. Ze gingen naar de Sprengetjes, beken die vanuit het grondwater gevoed worden. Ze trokken hun schoenen en kousen uit en lieten hun voeten in het ijskoude water bungelen. Ze aten in een uitspanning midden in de bossen een kruimelige Veluwse pannenkoek. Geen hele maar een halve, want ze waren nogal voedzaam. Ze plukten bramen en verzamelden dennenappels, eikels en bladeren die Peter naar school meenam om met de kinderen herfststukjes van te maken. Dat waren hemelse momenten die ze in de juiste stemming brachten voor een hartstochtelijke dagsluiting.

Thailand, 18 januari – Aan mijn lijstje met bijnamen toegevoegd: de Diva. Ze doet me qua verschijning denken aan mijn Haagse tante Marijke, hoogdramatische sopraan, vertolker van onder andere Wagner. Maar mijn tante was een echte diva, deze Diva lijkt er alleen maar op met haar lange jurken, die bijna de grond raken. De Diva is een struise vrouw, vermoedelijk kathoey. Ze loopt niet maar schrijdt. Kijkt altijd ontevreden. Haar kapsel bestaat uit een grote bol. De Diva is bedrijfsleider van X-Size, een gogobar met voornamelijk Vietnamese schandknaapjes. Die werken hier illegaal, maar dat wordt tegen betaling gedoogd door de politie. Want This is Thailand, oftewel: alles en iedereen is te koop in dit land.

Thailand, 17  januari – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 33 en 34)
33 De twee tortelduifjes hadden het naar hun zin in het Love nest. Theresia genoot van Mac’s massages. Ze namen daarna altijd samen een douche, zeepten elkaar in en spoelden elkaar af. En dat was alleen nog maar het voorspel. Daarna had de hartstocht vrij spel. Voordat ze slapen gingen, oefenden ze vaak Thais. Mac sprak het redelijk, Theresia had al heel wat opgepikt van Thaise collegaatjes. Soms las Mac voor uit in het Engels vertaalde Thaise romans en hij zong ook wel eens een kinderliedje, dat hij nog kende uit zijn jeugd. Theresia hield van zijn stem. Hij knauwde niet, zoals veel Amerikanen. Als je het niet wist zou je denken dat hij Engelsman was.

34 Peter en Marloes woonden nu ook samen. Ze hadden een huis gekocht in de grote stad, zo’n 20 km vanaf Peter’s geboortedorp. Het was een twee onder één dak woning met op de begane grond een huiskamer en keuken, en op de eerste verdieping twee slaapkamers en een badkamer. Marloes zwaaide de scepter in de keuken, ze was een echte kookgek en daar genoot Peter van. Peter werkte nog steeds op het driemans schooltje, maar het zou het laatste schooljaar worden. De overheid wilde van kleine schooltjes af; ze moesten met andere kleintjes fuseren tot grotere eenheden. Hij reed elke ochtend op zijn motorfiets naar zijn schooltje, Marloes werkte in het provinciaal ziekenhuis.

Thailand, 16 januari – De taxi is verreweg het meest comfortabele vervoermiddel. De tuk-tuk is een ramp, vooral als de bestuurder Formule-1 neigingen heeft. Ik zat laatst bij zo’n snelheidsduivel in de wagen. De weg tussen mijn hotel en metrostation Huai Khwang kent vele oneffenheden, dus ik moest oppassen dat ik met mijn hoofd niet tegen de overkapping knalde. De tuk-tuk hotste, hobbelde, schommelde, schokte als een gek. Ik werd door elkaar geschud; nog een geluk dat mijn nieren niet aan de wandel gingen. Het was een kort ritje maar het leek een wereldreis. Maar ja: wat is het alternatief? Doodsangsten uitstaan op een motortaxi. Nee, dank u. Toch maar een taxi dan.

Thailand, 15  januari – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 31 en 32)
31 Theresia en Mac vonden het tijd worden voor een gezamenlijke woonruimte. Hun beider appartementen waren aan de krappe kant en Theresia sliep de meeste dagen toch al bij Mac. Mac overwoog iets te kopen, maar hij zag er bij nader inzien vanaf. De huizenprijzen waren de afgelopen jaren in het centrum omhoog geschoten, vooral van appartementen en huizen langs geplande en in aanleg zijnde metrolijnen. De inrichting zou natuurlijk ook de nodige duiten vergen. Ze schakelden een makelaar in die hen enkele overigens schaars gemeubileerde appartementen liet zien. Een nogal vermoeiende bezigheid met de afstanden die ze telkens moesten overbruggen in het altijd drukke verkeer. Op hun verlanglijstje stond een 2-kamer appartement met badkamer en kitchenette. Een volledig ingerichte keuken leek hen niet nodig, omdat ze altijd in het ziekenhuis aten en buitenshuis.

32 Het was gelukt: een appartement niet ver vanaf het ziekenhuis. ‘Hoe zullen het noemen?’, vroeg Mac. ‘Moet dat dan’, vroeg Theresia. ‘Ja, alles heeft een naam, dus waarom ons huis niet. Wat dacht je van Love nest?’ Daar moest Theresia wel om grinniken. Dus zeiden ze nooit meer: we gaan naar huis, maar: we gaan naar ons liefdesnestje. Maar ze zetten die naam niet op de visitekaartjes, die ze lieten maken. Het was iets van hun beiden, daar hadden anderen niets mee te maken. Het huisraad werd nog met een bank uitgebreid – altijd leuk om op te vozen – en de stoelen die leken op martelwerktuigen, werden vervangen door gestoffeerde stoelen. Daar hadden ze na een dag hard werken wel recht op.

Thailand, 14 januari – Kijk naar een basketbalmatch op de tv: de Formosa Dreamers uit Taiwan tegen de Vampires uit ? De dromers staan 10 punten achter en zullen wel het onderspit delven. Met zo’n naam moet je wel verliezen. Vampiers zijn gevaarlijke wezens. Volgens het bijgeloof komen ze ’s nachts uit hun graf om het bloed van levenden te drinken. Het valt me op dat de spelers van beide teams zelden vanaf grote afstand scoren. Amerikaanse basketballers kunnen dat wel. Die hebben bovendien het voordeel van hun lengte als ze de basket naderen. In Thailand zou de basket lager moeten hangen dan in de VS.

Thailand,13  januari – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 29 en 30)
29 Marloes en Annemarie bleven lang weg. De mannen begonnen zich al bijna zorgen te maken. Ze hadden de hele boulevard tot aan de stadsgrens verkend en, vrouwen eigen, bij tal van kledingkraampjes gestopt op zoek naar leuke kleertjes. Toen de transpiratie begon te irriteren, waren ze afgestapt bij een uitspanning voor een koel drankje en in gesprek geraakt met Nederlandse toeristen die hun laatste vakantiedagen in de badplaats doorbrachten net als Marloes en Peter. Inmiddels liep het tegen de middag, het werd nu wel erg warm, dus ze pakten hun spullen bij elkaar en gingen naar het hotel om te rusten.

30 De volgende dag huurden ze een busje om de omgeving te verkennen. Ze hadden een lijstje met bezienswaardigheden gemaakt. In de Wat Huay Mongkol vergaapten ze zich aan het enorme standbeeld van Luang Phor Thuad, een van Thailand’s bekendste monniken: 12 meter hoog en 10 meter breed. En ze bewonderden het station van Hua Hin, dat wel op een paleisje leek. Maar eigenlijk was het te warm voor sight-seeing. Ze keerden eerder terug dan ze van plan waren geweest en brachten de rest van de dag op het strand door met dolce far niente. De volgende dag keerden ze terug naar Bangkok en ’s avonds vlogen Peter en Marloes terug naar Nederland.

Thailand, 12 januari – Game Over, stond er op het T-shirt. Zo op het eerste oog een vrij onschuldige, speelse tekst. Maar de begeleidende illustratie gaf er een macabere lading aan. Die toonde twee gestileerde personen, één was Magere Hein. Wat beweegt iemand om een shirt te kopen met deze moderne variant van memento mori? Natuurlijk is niemand onsterfelijk, maar waarom zou je voorbijgangers daarop attent willen maken? Ik las dat memento mori het devies is van de trappistenorde. Het is ook de naam van uitvaartbedrijven. Een uitvaartbedrijf met de naam Game Over kan ik niet vinden op internet. Misschien te frivool voor zo’n serieuze bedrijfstak.

Thailand,11  januari – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 27 en 28)
27 De reis naar Cha-am maakten ze met zijn vieren per trein. Niet per minibusje, want daar gebeurden te veel ongelukken mee. De trein had zijn beste tijd gehad, erg comfortabel waren de zitplaatsen niet, erg snel reed hij ook niet, maar wat gaf het, het was vakantie? ‘Da’s nog eens wat anders dan een intercity van de NS’, zei Peter. Hij voelde zich door het kedeng kedeng van de trein terug gezet in de vorige eeuw. In Cha-am betrokken ze een hotel aan de boulevard met uitzicht op zee. Het was inmiddels avond, ze gebruikten de avondmaaltijd in een eenvoudig eethuisje en trokken zich terug voor de nacht.

28 De volgende ochtend installeerden ze zich na een continental breakfast van scrambled egg, hotdogs, ham en toast op het strand. In ligstoelen onder parasols. Het eerste wat hen opviel waren de tandems voor vier personen. ‘Zullen we?’, stelde Marloes voor, maar de heren bleven liever luieren met als verklaring dat hun benen te lang waren. Dus stapten Marloes en Annemarie op een tweepersoons exemplaar en peddelden over de boulevard. Voortdurend kwamen verkopers langs met eetwaren: mosselen, garnalen, inktvis, en masseuses die hun diensten aanboden. Drank en ijsblokjes waren verkrijgbaar bij de verhuurder van de ligstoelen, hij zette ook een afvalbak bij hen neer. Zo nu en dan liepen ze even de zee in om af te koelen, maar het effect daarvan was van korte duur.

Thailand, 10 januari  – Ik hekelde in een eerdere column het opleuken van klassieke gerechten met ingrediënten die er niet bij passen. Aanleiding was de appeltaart die ik in Dick’s café had besteld. De ober had er hete chocolade overheen gespoten. Taartpunt terug gestuurd en kreeg een nieuwe. Die was lekker fris. Ik noemde ook The Old Dutch, waar de kok kaas door de andijviestamppot had gemengd. Gekkenwerk. In een ander restaurant is de spaghetti bolognese opgeleukt met reepjes paprika. In ijssalon Swensen’s, van oorsprong een Amerikaans bedrijf, liggen de bolletjes ijs verborgen onder schijfjes banaan en nog meer flauwekul. Allemaal culinaire kwakzalverij.

Thailand, 9 januari – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 25 en 26)
25 Het was een feestelijk weerzien op Don Mueang, de oude luchthaven waarvan de meeste budgetmaatschappijen gebruik maken. Dick was deze keer meegekomen. Hij had ze willen begroeten met ballonnen, maar die waren inmiddels ineen geschrompeld tot de gerimpelde huid van oude mensen. Peter en Marloes kwamen uit Vietnam. Ze hadden Hanoi bezocht, de oude keizerlijke hoofdstad Hué en Dalat met zijn gematigd klimaat. In Thailand stonden Chiang Mai in het Noorden op het programma en Cha-am, een badplaats die voornamelijk door Thai wordt bezocht. Dick en Annemarie zouden meegaan. Mac en Theresia bleven in Bangkok, ze gunden de Ollanders hun eigen feestje.

26 De Nederlandse vrienden betrokken een hotel in de buurt van het ziekenhuis. Niet goedkoop, maar een vakantie leent zich nu eenmaal niet voor een bezuinigingsoperatie. Nadat ze ingecheckt hadden, een douche hadden genomen en zich verkleed, was het tijd voor Happy Hour. Ze hadden afgesproken in de Irish pub, op loopafstand van het hotel en ziekenhuis, waar de banden van weleer stevig werden aangehaald bij een straffe pint Guinness Stout en een voedzame Irish stew. Nachtbraken was er niet bij. Dick en Annemarie moesten de volgende dag weer vroeg uit de veren en Peter en Marloes wilden niet alleen op pad. Samen uit, samen thuis.

Thailand, 8 januari – Zag maandag een knaap met op zijn T-shirt in grote kapitalen het woord Friday. Het woord zette me aan het denken. Is vrijdag de weekdag die bij uitstek geschikt is om te vrijen? Voor velen is vrijdag de dag voor het weekend. Dan zijn ze twee dagen ‘verlost’ van de last van hun werk. Ik heb werk nooit als een last ervaren. Werken als onderwijzer, journalist en docent was een betaalde hobby. Op vrijdag kreeg Robinson Crusoe gezelschap en op Goede Vrijdag stierf OLH aan het kruis. Rooms-katholieken eten die dag vis. Ik vind vis lekkerder dan vlees, dus wat mij betreft mag het elke dag vrijdag zijn.

Thailand, 7 januari – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 23 en 24)
23 Op de terugweg trakteerden Mac en Theresia zichzelf op een ijsje bij Gelateria Ghignoni, een nieuwe ijssalon in de buurt van het ziekenhuis. Echt Italiaans ijs, geen ijs zoals bij Swensen’s dat opgeleukt wordt met stukjes banaan, nootjes, hagelslag, chocolade en een belediging vormt voor het ambacht van ijsmaken. Ja, er was wat te vieren. Theresia was virusvrij en ze was niet onvruchtbaar. Het was een pak van haar hart. De eerste die ze het wilde vertellen was Annemarie maar haar mobieltje stond op de call-back service. Toen ze elkaar de volgende dag troffen en Annemarie het goede nieuws hoorde, kreeg ze tranen in haar ogen, zo blij was ze voor haar vriendin.

24 Het contact met Peter, Dick’s poolmaatje tijdens zijn verblijf bij de boer, en Marloes, die Annemarie tijdens haar Wenenreis had ontmoet en een hartsvriendin was geworden, stond al een tijdje op een laag pitje. Ze waren elkaar niet vergeten – stel je voor –, Peter en Marloes hadden hun huwelijksreis naar Thailand gemaakt, maar daarna nam de emailwisseling in frequentie af. Peter en Marloes hadden het druk met het betrekken van een nieuwe woning, Annemarie en Dick maakten lange werkdagen en hadden daarna weinig puf meer om te schrijven. Maar uit het oog, betekende niet uit het hart. Marloes schreef dat ze hun volgende vakantie een Azië-reis wilden maken waarbij ze ook Thailand zouden aandoen. ‘Super’, schreef Annemarie terug. ‘We verheugen ons op jullie komst.’

Thailand, 6 januari – Om mijn grapjes wordt zelden door Thaise mensen gelachen, terwijl ze toch heel grappig zijn. Bestelde een keer in een restaurant aan Sukhumvit soi 23 een steak and kidney pie. Nadat ik mijn vork erop had gebroken, vroeg ik de serveerster om een kettingzaag. Ze keek me aan alsof ze het in Keulen hoorde donderen, beter gezegd in Chiang Mai want Keulen is wel erg ver weg. De volgende denkbeeldige conversatie ontspon zich. Zij: Hebben we niet. Ik: Jammer, want ik begrijp niet hoe u dit durft te serveren. Zij: Hoezo? Ik: ’t Lijkt wel een rots uit de Rocky Mountains. Zij, naïef: ‘Nee hoor, ‘t komt uit de keuken.

Thailand, 5 januari – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 21 en 22)21 Soms leek het of Mac op de spreekwoordelijke divan lag. Hij vertelde over zijn gestuntel met meisjes. In de VS had hij altijd op jongensscholen gezeten, hij was naar jongens zomerkampen geweest. Nooit een meisje gehad, nooit geleerd hoe de liefde man en vrouw kunnen binden. Dat liefde geven en krijgen is, niet geven en nemen. Zo kwamen hij en Theresia steeds dichter bij elkaar. De sessies waren geen sessies meer maar ontmoetingen van twee mensen op zoek naar hun identiteit en gevoelens voor elkaar. Ze waren heilzaam voor Theresia die ontdekte dat seks een uiting van liefde is en niet zoals bij haar oom zelfbevreding van de man. Ze was er niet meer bang voor en begon ervan te genieten.

22 De sessies eindigden, ze waren niet meer nodig. Maar er was nog een los eindje: de abortus en de diagnose van de Filipijnse arts dat ze nooit meer zwanger zou kunnen worden. Mac twijfelde aan die voorspelling. Het leek hem verstandig een gynaecoloog een inwendig onderzoek te laten doen. Die Filipijn was waarschijnlijk geen specialist, maar dat wist Theresia niet. Ze gingen daarvoor naar een ander ziekenhuis, waar niemand hen kenden. Theresia was zenuwachtig, ze was blij dat Mac was meegekomen. Ze hoefden niet lang te wachten en de uitslag kwam snel. De gynaecoloog begreep niet hoe de Filipijn die diagnose had kunnen  stellen. Op grond waarvan? Hij zag niets bijzonders. Hij adviseerde nog wel een HIV-test te laten doen. Dat kon nog dezelfde dag met een sneltest. Duurde een halfuurtje.

knock outThailand, 4 januari  – Op de ruim bemeten boezem van een vrouw die alleen valt te fotograferen met een groothoeklens stond ‘Knock out’. Dat leest als een uitnodiging, maar ik heb toch maar niet geprobeerd haar k.o. te slaan. Leek me geen gemakkelijke opgave zo’n klomp vlees tegen de grond te slaan. Telkens als ik een opvallende tekst lees, vraag ik mij af of de koper/koopster weet welke boodschap hij/zij verspreidt. De tekst stond op een zwart shirt, maar dat kan dat geen rouwkleding zijn geweest wegens het overlijden van koning Bhumibol die een jaar lang moest worden gedragen. Laat ik eens gissen: het was het enige shirt in haar maat.

Thailand, 3 januari – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 19 en 20)
19 Theresia voelde zich opgelucht toen ze haar verhaal had gedaan. Hoe haar oom met bloeddoorlopen ogen elke keer haar kamertje was binnen geslopen en zich aan haar vergrepen had. Ze vertelde over de pijn, de avonden dat ze huilend in bed had gelegen, zijn voetstappen op de trap, zijn verwrongen gezicht als hij klaarkwam, de abortus. Ook haar stilzwijgen totdat ze de moed had haar ouders in te lichten die het aanvankelijk niet wilden geloven. Oom mocht niet meer komen, maar er werd niet over gesproken. Ze vertelde over haar schaamte en de angst voor mannen die zich bij haar ontwikkeld had. Het was één lange litanie die ze besloot met de simpele vraag: Hou je nog van me?

20 Na die eerste sessie liepen ze stilzwijgend terug. Als vanzelfsprekend ging Theresia met hem mee naar zijn appartement. Onderweg kocht Mac massage-olie. Theresia ontspande zich onder zijn handen. En nog steeds spraken ze geen woord. De eerste sessie werd nog door ettelijke gevolgd, maar die gingen niet meer over Theresia’s drama. Ze spraken over hun gevoelens voor elkaar, over verwachtingen en dromen. Mac vertelde over zijn jeugd, die betrekkelijk rimpelloos was verlopen. Hij vertelde ook over de eenzame avonden in het begin van zijn verblijf in Thailand. Hoe miste hij toen een partner, een buddy tegen wie je alles kon vertellen. Het waren intensieve sessies én ze hielpen.

Thailand, 2 januari – Ik had het restaurant op proef op mijn lijstje van eetgelegenheden gezet. At er eerder risotto, beetje slap gerecht als je pittig eten bent gewend, en lasagne. Maar ik was niet kapot van de deegvellen. Gisteren slaagde Tiptop, een restaurant met een Thais-Italiaanse keuken in Patpong, met vlag en wimpel. Bij Dick’s café lijkt de spaghetti bolognese op tomatensoep, Sarica stopt er te veel ingrediënten in maar deze spaghetti bolognese was zoals spaghetti bolognese behoort te zijn. Het portie was net genoeg voor mij, ik ben niet meer zo’n grote eter. De top van mijn favorietenlijstje is veranderd, maar dat vertel ik wel een andere keer.

Thailand, 1 januari  2018 – Feuilleton Dokter Mac en Theresia vinden het geluk (aflevering 17 en 18)
17 De avond dat Mac en Theresia voor het eerst met elkaar sliepen, had Theresia zich verkleed in zijn badkamer. Ze had een T-shirt van hem geleend en een boxershort. Zo kwam ze de kamer in waar Mac al in bed lag. Hij had niet eens de moeite genomen om zich te verkleden. Ze knuffelden wat waarbij Mac een zekere reserve bespeurde. Of was ze te moe na die lange dag? Ze kroop wel tegen hem aan, maar bleef stil liggen. ‘Je bent moe hè?’, vroeg Mac. Theresia knikte. Hij drukte een kus op haar voorhoofd, wenste haar Good night, waarna Theresia zich omdraaide en in slaap viel. Mac volgde al snel.

18 Mac begon te vermoeden wat haar overkomen moet zijn in haar jonge jaren, al wist hij niet precies wat. Maar dat zou niet lang duren. Theresia’s psychiater stelde voor dat hij een aantal keren zou meekomen. Dat leek haar bevorderlijk voor Theresia’s herstel. ‘Hij laat je echt niet in de steek en als hij het wel doet is hij jou niet waard.’ Klare taal waar Theresia niet direct een antwoord op had. Ze moest daar nog eens over nadenken. ‘Neem je tijd, maar kom wel tot een beslissing. Wat je me verteld hebt over je vriend, denk ik dat hij je verhaal wel aankan.’

Comment are closed.