De zee geeft, de zee neemt

Bescherming tegen erosie met bamboe en mangrove bossen

De driehonderd dorpelingen van Ban Khun Samut Chin (Samut Prakan) hebben lang tijd in onzekerheid verkeerd over de toekomst. Dertig jaar knabbelde de zee elk jaar drie tot vijf meter van de kustlijn af, waardoor 4.000 rai verloren is gegaan. Sommige bewoners hebben al driemaal landinwaarts moeten verhuizen en de school die momenteel 19 leerlingen telt, is ook al driemaal verplaatst.

Maar er gloort hoop. In 2006 is het dorp begonnen mangrovebossen te planten en zijn bamboestokken geplaatst. Aan de erosie kwam een einde. De bossen bestrijken nu een gebied van 100 rai. Een van de dorpelingen, de 75-jarige Chao Phakphang, hoopt dat het succesverhaal van het dorp een voorbeeld vormt voor andere dorpen die met hetzelfde probleem kampen.

Ooit werd Ban Khun Samut Chin door een mangrove bos beschermd tegen de getijden, maar de bomen werden twintig jaar geleden gekapt om plaats te maken voor garnalenkwekerijen. Sindsdien heeft de zee vrij spel.

Dorpshoofd Witsanu zegt dat de lokale overheden voorgesteld hebben een betonnen dam aan te leggen, een oplossing die relatief eenvoudig en snel is. Maar de dorpelingen gingen niet akkoord. Ze zijn bang dat de dam de kustecologie vernielt en de kleine visserij en mosselkwekerijen schaadt. Bovendien kunnen de dammen ertoe leiden dat de golven krachtiger worden waardoor sediment wordt los gewoeld en de erosie alleen maar verergert.

Veel dorpelingen zijn teleurgesteld over overheidsdiensten die geld hebben gestoken in research naar oplossingen, want resultaten zijn uitgebleven. Recent plaatsten ze een bord in het dorp met de tekst ‘Researchers Not Welcome’.

Een project geleid door de faculteit Science van de Chulalongkorn universiteit kreeg meer handen op elkaar. Naar aanleiding daarvan stelde het Department of Marine and Coastal Resources 10 jaar geleden voor een barrière van bamboepalen en stenen, drie rijen breed, aan te leggen over een afstand van 300 meter. Na twee jaar nam het sediment toe met 2 meter en werd de kust met 10 rai verbreed. Dankzij deze simpele oplossing vrezen Chao en Witsanu niet meer voor de toekomst. Geïnspireerd door het succes hebben ze de barrière met drie kilometer uitgebreid.

Lof van internationale organisaties, maar de overheid blijft achter
De bescherming met beton of bamboe heeft lof geoogst van internationale organisaties als de Wereldbank, maar heeft nog niet de aandacht getrokken van de Thaise overheidsdiensten. De afdeling Coastal Management van het Department of Marine and Coastal Resources zit echter niet stil. Het is van plan vier miljoen baht uit te trekken om in Khun Samut Chin nog eens een 1 kilometer lange barrière met bamboe aan te leggen. En het wil op dertig andere bedreigde plaatsen soortgelijke barrières aanleggen.

Directeur Somsri zegt dat hun benadering niet uitgaat van one size fits all: een softe benadering met natuurlijke materialen heeft de voorkeur maar sommige industriële streken zijn meer gebaat met betonnen pieren. Oftewel: geen confectie, maar maatwerk. Maar beton is de laatste jaren steeds minder populair geworden. Onlangs werd het plan om het Saen Sook strand in Chon Buri met beton te beschermen ingetrokken en vervangen door het planten van mangrove bomen. Op sommige plaatsen is een combinatie van beide de beste oplossing,

Het ministerie van Milieu gaat het zwaar geërodeerde Chatalat strand in Songkhla over twee kilometer herstellen en in Pattaya gaan de autoriteiten het strand over een afstand van 2,8 km met zand suppleren. Beide projecten worden volgend jaar ter hand genomen. De zandsuppletie wordt aantrekkelijker gevonden voor toeristen dan beton, mits het zand dezelfde kleur en structuur heeft als het bestaande strand.

Op het 20-jaren hervormingsplan voor kustgebieden van de regering is erosie een van de hoofdpunten om aan te pakken. Doel is de kust die door erosie wordt aangetast, van de huidige 670 km tot 100 km terug te brengen. (Bron: Spectrum, Bangkok Post, 10 december 2017) (Zie voor meer cijfermateriaal bijgaand kader)

Bescherming tegen erosie met bamboepalen

1 september 2015 Stukje bij beetje verdwijnt 830 van de 3.148 kilometer lange kustlijn van Thailand in de zee. In Khok Kham (Samut Sakhon) hebben dorpelingen de erosie weten te bedwingen. Met bamboe palen. Maar die oplossing werkt niet overal.

De taaie strijd tegen kust-erosie

Elk jaar snoepte de Golf van Thailand meters van de kuststrook af. Niets hielp: rotsen niet, betonnen elementen niet. De bewoners van Khok Kham (Samut Sakhon) zagen het met lede ogen aan. Soms moesten ze hun huizen en scholen landinwaarts verplaatsen om geen natte voeten te krijgen.

Maar in 2003 kreeg een groep dorpelingen een ingeving. Ze plaatsten rijen bamboe palen voor de kust. Dat hadden ze afgekeken van mosselkwekers die bamboe palen in zee plaatsen. Daartussen hoopt zich sediment op. En dat gebeurde ook bij de geïmproviseerde zeewering van de dorpelingen. De palen fungeerden als golfbreker en achter de palen hoopte zich modder op.

Binnen vijf jaar wisten de dorpelingen zo 100 rai aan modderland te herwinnen. Op het herwonnen land plantten ze mangrove bomen om de bamboe palen die begonnen te rotten, te vervangen. Met de modder kwamen ook enkele zeebewoners terug, zoals vier soorten mudskippers. Inmiddels hebben ook andere dorpen aan de noordkant van de Golf van Thailand, waar de kust van nature modderig is, de methode ontdekt en toegepast.

Beton is niet de oplossing
‘Ons succes bewijst dat het aanleggen van betonnen elementen om de kust te beschermen niet de oplossing is’, zegt dorpeling Worachart Janthong. Hij refereert aan een recent conflict tussen vissers en de gouverneur van Songkhla, die heilig gelooft in beton op het strand van Samila Chalatad. [En zandsuppletie, maar die is niet omstreden.] Dorpelingen zijn naar de bestuursrechter gestapt, want zeggen ze: die betonnen golfbrekers zijn schadelijk voor de visserij en ze bevorderen juist de erosie. De bestuursrechter schorste de verdere aanleg in afwachting van nader overleg aanstaande woensdag tussen betrokken partijen.

De geërodeerde kustlijn in Samut Sakhon is het spreekwoordelijk topje van de ijsberg. Thailand heeft 3.148 kilometer kustlijn. Daarvan staat 830 kilometer bloot aan erosie: 730 kilometer in de Golf van Thailand en 100 kilometer in de Andaman zee. De situatie tussen Samut Sakhon en Chachoengsao is kritiek. De autoriteiten reageren in de meeste gevallen met standaard oplossingen als betonnen muren, ook in zee, hellingen die de energie van het instromend water absorberen of pieren.

De strijd tegen de erosie kan niet gewonnen worden
Sakanan Plathong, docent aan de afdeling biologie, faculteit natuurwetenschappen, van de Prince of Songkla universiteit, zegt dat het aanleggen van beton het probleem verplaatst want de erosie schuift een stukje op. Bij een pier aangelegd aan de kust van Thepha (Songkhla) hoopte het zand zich aan één kant op, maar aan de andere ging de erosie vrolijk door.

Zijn prognose is pessimistisch. ‘Uiteindelijk zal de kustlijn worden vernield. De erosie in het Zuiden is een strijd die niet gewonnen kan worden. En ze wordt erger met de aangelegde elementen.’

Sakanan vindt dat de autoriteiten hun geld moeten gebruiken om de geërodeerde gronden te onteigenen en de eigenaren te laten verhuizen in plaats van te proberen de natuur te bevechten.

Binnenkort buigt het kabinet zich over het Thai Sea Reform Plan, dat is opgesteld door de Nationale Hervormingsraad (NRC). Het Department of Marine Coastal Resources krijgt daarin de taak toebedeeld plannen die de kust schaden, te schorsen en samen te werken met overheidsdiensten bij onderzoek naar particuliere en overheids projecten die erosie kunnen veroorzaken. Of de bamboe oplossing in Khok Kham erin wordt genoemd, vermeldt het bericht niet. (Bron: website Bangkok Post, 31 augustus 2015)

Comment are closed.